Pesadelo perfumado


perfumednightmare

“[9] As ideoloxías son axendas políticas que serven para animar ou destruir as desigualdades nunha sociedade. Conectada cos seus temas definitivos de descolonización e liberación humana, a categorización de Pesadelo Perfumado como Terceiro Cinema está tamén baseada na consideración dos seus elementos estilísticos ideolóxicamente determinados:

– O emprego intencional de ángulos de cámara altos e baixos para retratar a disparidade entre os posuidores de poder e os subalternos oprimidos nunha ecuación sociopolítica desequilibrada.

– A frecuente escolla de planos xerais fronte a primeiros planos para situar os personaxes nun contexto comunitario. Gabriel atribúe isto á énfase no realismo psicolóxico no Terceiro Cinema. Cando os primeiros planos son de feito usados, serven para prover comentario social.

– A estratexia de facer aos personaxes mirar directamente á cámara, comunicando implicación coa audiencia. Gabriel sinala que isto é similar ás convencións da narrativa oral, un modo de comunicación que aínda se desenvolve na maioría dos países do Terceiro Mundo.

– O emprego de variacións musicais indíxenas e sons de ambiente realmente distonantes contrastados con periodos de silencio. Isto presenta un ríxido contraste co tono animado das partituras e os deseños de son típicos de Hollywood.

– O uso ideolóxico de montaxe dinámica, ás veces violando regras de espacio e tempo, para delinear contrastes sociopolíticos.

– O emprego da toma longa e ininterrompida para enfatizar un concepto alternativo de tempo en pantalla que difire do apresurado estándar occidental.

– O retrato de eventos e símbolos culturais indíxenas para enfatizar a identidade.

– O uso deliberado de voz over en inglés non sincronizada mantendo aínda audible o diálogo filipino orixinal.

– O uso de non-actores interpretando os seus roles reais ou, polo menos, os seus equivalentes dinámicos, dando como resultado unha caracterización máis auténtica. Entre exemplos máis recentes de Terceiro Cinema asiático que usen a mesma estratexia de casting están The Story of Qiu Ju (China, 1992) de Zhang Yimou, e a súa Not One Less (China, 1999), así como Leaf on a Pillow (Indonesia, 1998), de Carin Nugruho”.

(fragmento tirado de “Perfumed Nightmare and Negative Experiences of Contrast: Third Cinema as Filmic Interpretation of Schillebeeck” por Antonio Sison).

Mércores 11 de marzo ás 21:30 no Pichel
Pesadelo perfumado
(Mababangong bangungot, Kidlat Tahimik, Filipinas, 1977, 93′, VOSG)

 

Audiencia Pública


public hearing

Audiencia Pública (2012), é a primeira longametraxe do cineasta norteamericano James N. Kienitz Wilkins, quen, tomando as transcripcións dos debates populares nun pobo norteamericano sobre a posibilidade de conceder ou non o permiso para deixar crecer a un Walmart, constrúe toda unha parábola sobre a palabra política e a representación (no sentido político e tamén no visual). O que fai Kienitz Wilkins é xuntar a un grupo de actores que representan, palabra por palabra, silencio por silencio, o dito naqueles debates, nun xiro nada cínico que sen embargo multiplica ata o absurdo os procedementos democráticos, que rematan revelándose, como a propia película, como un gran teatro kafkiano no que todo está baixo control. Incluso a disidencia”

(fragmento tirado de “CHP:DOX Copenhague. Diagonales de un festival en diálogo” en Blogs&Docs por Gonzálo de Pedro)

Mércores 4 de marzo ás 21:30 no Pichel
Audiencia pública
(Public Hearing, James N. Kienitz Wilkins, EUA, 2012, 110′, VOSG)

Marzo 2015


Cineclube cartaz marzo15

Mércores 4 de marzo ás 21:30 no Pichel
Audiencia pública
(Public Hearing, James N. Kienitz Wilkins, EUA, 2012, 110′, VOSG)

Mércores 11 de marzo ás 21:30 no Pichel
Pesadelo perfumado
(Mababangong bangungot, Kidlat Tahimik, Filipinas, 1977, 93′, VOSG)

Mércores 18 de marzo ás 21:30 no Pichel
Sempre hai un mañá
(There’s Always Tomorrow, Douglas Sirk, EUA, 1956, 84′, VOSG)

Mércores 25 de marzo ás 21:30 no Pichel
Cando vén o gato
(Až přijde kocour, Vojtěch Jasný, Checoslovaquia, 1963, 91′, VOSG)

O rostro alleo


tumblr_lhyk2l5DnS1qaphz7o1_500

“Hiroshi Teshigahara só era un cineasta de paso. Por décadas foi recoñecido polo seu traballo en varias formas artísticas clásicas xaponesas; era un mestre e un moderno pioneiro ao mesmo tempo. Fillo do fundador e gran mestre (Iemoto) da Escola Sogetsu de Ikebana, pasou ao cinema como unha extensión das súas exploracións estéticas noutros medios. Graduado da Universidade Nacional de Tokio de Belas Artes e Música, era pintor e escultor, deseñou xardíns e salóns de té, dirixiu óperas e obras teatrais de Noh. E fixo 21 filmes, a maioría deles curtas documentais sobre temas tan variados como o Hokusai e os boxeadores españois. Pero é amplamente coñecido polas oito longametraxes que fixo nun periodo de 30 anos, filmes tan únicos en forma e funcionamento como todas as cousas da súa vida creativa, excepto en que usan o medio máis inmediato e directo para a comunicación de ideas da mesma vistosa maneira.

(…) O rostro alleo é “sobre” os misterios da identidade e como é formada pola relación dun mesmo cos outros. É tamén parte terror, parte ciencia ficción, con lazos inevitables a Frankenstein (tanto o libro como o filme), Mad Love (Karl Freund, 1934) e The Beast with Five Fingers (Robert Florey, 1946), que ían “sobre” os perigos das partes intercambiables do corpo e o caos ao que poden levar”.

(fragmento tirado de “Hiroschi Teshigahara”, por Dan Harper en Senses of cinema)

Mércores 25 de febreiro s 21:30 no Pichel
O rostro alleo
(他人の顔 [Tanin no kao], Hiroshi Teshigahara, 1966, 124′, VOSG)

Martin


“Rick Curnette: En entrevistas pasadas e nun par de chats online que atopei, dixeches que Martin é a película na túa obra que mellor representa a visión orixinal que tiñas para ella.

George Romero: Si.

R.C.: Aínda te sintes así?

G.R.: Si. Bruiser ándalle preto. Ninguén entende Bruiser, a pesar diso (risas). Cando dis, “Cal é a túa película favorita das túas?”, moitas cousas entran niso. Remata tendo menos que ver coa película en si mesma; noutras palabras, o seu contido e o seu impacto, e moito pesa niso. Estás satisfeito co teu propio traballo? Que tipo de experiencia tiveches facéndoa? Penso que fixen un bo traballo en The Dark Half, pero a experiencia foi un inferno. Así que non podo escollela como unha das miñas favoritas. Entón hai moitas cousas que inflúen, pero o principal é que puiden levala a cabo moi próxima ao que era o guión orixinal. Era moito máis longo. De feito, tiña unha versión de case tres horas del, quero dicir que rodamos, basicamente, un filme de case tres horas. Tiña moita máis narración, que pode verse na súa novelización. E rematei sentindo que non a necesitaba. Así que nese sentido non se parece ao guion, pero as secuencias, os escenarios e os personaxes, e a interpretación de John e todo rematou tan cerca do que quería exactamente que estaba verdadeiramente feliz de poder facela tan similar ao que tiña na páxina. Normalmente rematas rendíndote o primeiro día, así que estaba realmente encantado con iso. E encantábame o concepto e estaba feliz de poder facelo da maneira na que quería, outra vez, en lugar de tomar a ruta tradicional.

R.C.: Moita xente leu o filme de formas diferentes. Algúns teñen dito simplemente que é sobre un rapaz tolo. Algúns pensan que é algo máis… está pensada para ser un pouco máis ambigua que iso? Tiñas na túa mente…?

G.R.: Bueno, tentei mantelo… Non tentei caer a un lado nin ao outro, sabes? Gústame o tipo de cousa da dama ou o tigre. Pero, na miña cabeza, era só un rapaz trastornado. Así que tentas manterte fiel a iso. Como en Bruiser, tentei cubrir todas as… deixalo ambiguo, pasoulle ou non? Tentei cubrir os dous lados.”

[Tirado de The Film Journal]
Mércores 18 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Martin
(Martin, George A. Romero, EUA, 1977, 95′, VOSG)

Un vaso de broma


Un vaso de broma

“En Play Time (1967) Jacques Tati transforma o atasco nunha rotonda nun tiovivo, os coches dan voltas sen parar, incapaces de saír dun bucle que produce o xiro da modernidade. Un ano despois, en The Party de Blake Edwards, Peter Sellers tras conseguir que a cisterna do baño deixe de botar auga ao tolo, tira do rolo de papel hixiénico e comeza a dar voltas sobre si mesmo durante 35’’ baixo a mirada atónita do actor, e en 1969 o artista americano Richard Serra realiza Hand Catching Lead no que durante tres minutos unha man intenta coller un trozo de chumbo que atravesa a pantalla de arriba a abaixo. Isto último non ten gracia, sen embargo a repetición é o centro de algo que se resolve en nada.

(…)

Este xiro humorístico do que falamos poderíase encadrar dentro do proceso de domesticación do vídeo, que se ben comeza coa aparición das primeiras cámaras domésticas, exténdese a partir dos finais dos noventa co abaratamento do dixital e a extensión de internet. Incluso se non temos vídeo poderíamos apropiarnos de millóns de imaxes que circulan por a rede, e construir, sen sequera manipulalas, unha nova subxectividade.

Ao mesmo tempo a produción, que vai dende a gravación directa sen aparataxes tecnolóxicos á apropiación de imaxes de Youtube, funciona como un desacralizador da imaxe dos mass media e da reverenciada obra de arte, e como di Carlos Trigueros “…o videortista español, hoxe en día, terá que ser necesariamente un afeccionado…”.”

(Texto para a exposición “ARisaProvénDunhaEsperaQueSubitamenteSeResolveEnNada”)

Mércores 11 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Un vaso de broma
Sesión de vídeo con obras de Peter Fischli & David Weiss, Roman Signer, Diego Vites, Ignacio García Gómez del Valle e Bestué-Vives.

Un canto de amor


un-chant-damour

“Despois dunha xuventude atropelada e marxinal, Jean Genet, o xoven delincuente homosexual cuxos textos descubrira anos atrás Jean Cocteau, atópase nun dos momentos álxidos da súa creatividade literaria. Tralo fin da II Guerra Mundial, entre 1946 e 1947 ven a luz sucesivamente O milagre da rosa, Pompas fúnebres, Querelle de Brest e a súa primeira obra teatral, As criadas. Porén, e a pesar do seu crecente recoñecemento, Genet aínda ten algunhas contas pendentes coa xustiza. Sartre e Cocteau intermediarán para conseguir un indulto presidencial que o librará definitivamente da cadea. Animado por Cocteau e logo de rematar Estricta vixilancia (1949) e Diario do ladrón (1949), Genet lanzarase ao cine. O resultado, a erótica e pornográfica, censurada e poética Un chant d’amour (1950). A película, muda e orixinalmente sen música, adéntrase na secreta e ritual comuñón lasciva na que se ven envoltos uns reos ante a mirada sancionadora e pervertida do vixilante. Os presos, fornidos, tatuados, acentuados no branco e negro e evocadores coas súas poses da estatuaria grega, revólvense con promiscuidade diante da súa forzada separación. Prisioneiros, pero só das súas paixóns, a cela acentúa a irrefrenable atracción dos corpos libres e sensuais. Aproveitando un pequeno burato na parede, unha sinxela palliña oca pola que os presos se pasan o fume dun cigarro ensinounos a sortear o illamento. Nin todas as prisións do mundo, parece dicir Genet, son suficientes para encerrar a forza do desexo”.

(fragmentro do texto “Cine y deseo. Un chant d’amour de Jean Genet” en Blogs&Docs)

Mércores 4 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Un canto de amor
(Un chant d’amour, Jean Genet, Francia, 1950, 26’, VO)
Fogos de artificio
(Fireworks, Kenneth Anger, EUA, 1947, 20’, VOSG)
A lúa dos coellos
(Rabbit’s Moon, Kenneth Anger, EUA, 1950, 7’, VO)

Febreiro 2015


cartaz febreiro

Mércores 4 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Un canto de amor
(Un chant d’amour, Jean Genet, Francia, 1950, 26’, VO)
Fogos de artificio
(Fireworks, Kenneth Anger, EUA, 1947, 20’, VOSG)
A lúa dos coellos
(Rabbit’s Moon, Kenneth Anger, EUA, 1950, 7’, VO)

Mércores 11 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Un vaso de broma
Sesión de vídeo con obras de Peter Fischli & David Weiss, Roman Signer, Diego Vites, Ignacio García Gómez del Valle e Bestué-Vives.

Mércores 18 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Martin
(Martin, George A. Romero, EUA, 1977, 95′, VOSG)

Mércores 25 de febreiro s 21:30 no Pichel
O rostro alleo
(他人の顔 [Tanin no kao], Hiroshi Teshigahara, 1966, 124′, VOSG)

Cidade morta


Ciutat Morta

“Queremos romper barreiras. Cando dis que a Policía deste país tortura, estás atacando aos cementos das crenzas sociais, xa que sempre se nos inculcou a visión dunha institución que debería defender os dereitos dos cidadáns. Por iso, o primeiro que pode provocar o documental é rexeitamento. Antes do vídeo que se colgou en Youtube a principios do 2009, onde se vía a nove axentes cambiándose de roupa nun parking de Barcelona, a xente negaba que houbese infiltrados nas manifestacións. Agora xa se cuestiona máis. Tamén a idea do cine político en España, que está aumentando, prodúcese como consecuencia da crise e invírtense as miradas. É dicir, xa non é unha mirada cara fóra, a Occidente, senón unha mirada cara dentro, para cuestionar que está pasando aquí”.

(Fragmento tirado de Cine Divergente)

Mércores 28 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Cidade morta
(Ciutat morta, Xavier Artigas / Xapo Ortega, Cataluña, 2014, 120′, VO)
Coa presenza de Xavier Artigas

Xoves 29 de xaneiro ás 21:30 no CSOA Escárnio e Maldizer
Cidade morta
(Ciutat morta, Xavier Artigas / Xapo Ortega, Cataluña, 2014, 120′, VO)
Coa presenza de Xavier Artigas

Sesión sobre Adolfo Arrieta


A imitación do anxo

“Adolfo Arrieta (Madrid, 1942) é o pioneiro e quizais máximo expoñente do que se podería chamar cine underground español (e francés) polos moitos puntos de encontro que existen entre as súas películas e aquelas realizadas nos Estados Unidos de América por creadores como Jack Smith, Ken Jacobs ou Andy Warhol; un cine improvisado, amateur, poético e onírico no que non falta a sensibilidade camp e o kitsch e un aparente apoliticismo.

Nos últimos anos Arrieta someteu as súas películas a un proceso de remontaxe, ou máis ben de retoque, grazas ás facilidades que proporciona o vídeo. Na maioría dos casos esta auto-revisión limitouse á eliminación de planos e secuencias cos que non estaba do todo satisfeito, reducindo considerablemente a duración da súas películas. Por exemplo, a recente edición en DVD de Re:voir de Le jouet criminel dura 36 minutos, 18 menos que a orixinal. Aínda que estas novas versións non deixan de ser edicións videográficas, poñen nunha situación incómoda á xente que se poda dedicar a o seu estudo ou simple contemplación. A partir de agora ao falar das películas de Arrieta teremos que aclarar de antemán a que versións nos estamos referindo: ás orixinais en 16mm ou ás revisións do século XXI feitas en vídeo. Adiviño que este tipo de confusións e o carácter elusivo da súa obra son do agrado de Arrieta, non en van o mesmo cineasta resulta igual de elusivo, empezando polo seu nome sempre cambiante. O cineasta que realizou dúas películas en Madrid antes de emigrar a Francia chamábase Adolfo Arrieta; pero firma como Adolfo González Arrieta Les Intrigues de Sylvia Couski, como Adolfo G. Arrietta Flammes, como V. González Arrieta Merlín, xa de regreso a España, e como Adorfo Arrietta Kikí. Na italianizante Vacanza Permanente volve ser Arrietta e noutras ocasións faise chamar Udolfo Arrieta, Vdolfo Arrieta, Adolpho Arrieta, Adelfo Arrietta ou Adelpho Arietta. Ao noso cineasta parece que non lle complacen as verdades inmutables. E ahora pídeme que faga constar o seu nome como Adolpho Arrietta, porque así é como aparece na edición das súas películas de Re:voir”.

(fragmento da entrevista “Sobre los ángeles. Entrevista a Adolpho Arrietta” por Alberte Pagán)

Mércores, 21 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
O crime do bailarete
(El crimen de la pirindola, Adolfo Arrieta, Estado español, 1965, 18′, VO)
A imitación do anxo
(La imitación del Ángel, Adolfo Arrieta, Estado español, 1966, 21′, VO)
O xoguete criminal
(Le Jouet Criminel, Adolfo Arrieta, Francia, 1969, 37′, VOSG)