Decembro 2015


cartaz decembro

DECEMBRO 2015

Mércores 2 de decembro ás 21:30 no Pichel
África 50
(Afrique 50, René Vautier, Francia, 1950, 19′, VOSG)
Volve, África
(Come Back, Africa, Lionel Rogosin, EUA, 1959, 85′, VOSG)

Mércores 9 de decembro ás 21:30 no Pichel
África á beira do Sena
(Afrique sur Seine, Mamadou Sarr / Paulin Vieyra, Francia, 1955, 22’, VOSG)
A viaxe da hiena
(Touki bouki, Djibril Diop Mambéty, Senegal, 1973, 85’, VOSG)

Mércores 16 de decembro ás 21:30 no Pichel
O regreso de África
(Le retour d’Afrique, Alain Tanner, Suíza / Francia, 1973, 108′, VOSG)

O espía que sentou á porta


spook-who-sat-by-the-door-the-1973-man-threatened-with-gun-00o-ckd

“Na súa estrea masiva foi aclamada polo público polos seus descarados diálogos da rúa, a súa elegante fotografía e a xenial banda sonora. Para algúns críticos o filme resoaba co seu tempo, pero o público masivo, ignorante da guerra que estaba a librarse nas urbanizacións e guetos dos EUA, perdeuse a súa provocativa mensaxe. A diferencia dos posteriores filmes de Rambo, que alentaban o uso da violencia en respaldo da misión do Tío Sam no mundo, O Espía é unha chamada á acción agit-prop contra a brecha social.

(…)

O maior logro d’O espía que sentou á porta é como logra representar o espectro de roles sociais dentro da comunidade afroamericana. Este poderoso espello ofrécelle á audiencia a oportunidade de ir alén da circunstancia persoal e formar parte de accións colectivas que rompan coa división de clases. Un retrato vigoroso da linguaxe das políticas raciais, a súa complexidade e contradición inherentes dan no corazón da experiencia da América negra e animan ao espectador a transcender as clases e ter en consideración os problemas colectivos. Sen esta crítica consubstancial da complicidade individual coa propia opresión, O espía podería ser acusada de ser un demagóxico exercicio que alimenta o resentimento cego. Pero como lle di Freeman a un compañeiro membro da banda, «isto non trata de odiar aos brancos… Isto trata de amar o suficiente á liberdade como para loitar e morrer por ela».”

Fragmento tirado de David Somerset: “The Battle of Chicago: The Spook Who Sat by The Door” en Sight & Sound, maio 2012.

Mércores 25 de novembro ás 21:30 no Pichel
O espía que sentou á porta
(The Spook Who Sat by the Door, Ivan Dixon, EUA, 1973, 102′, VOSG)

O dereito do máis forte á liberdade


O dereito do máis forte á liberdade

“O amor paréceme con moito o instrumento de opresión mellor, máis insidioso, máis eficaz”, escribiu o propio Fassbinder nun artigo sobre a obra dun dos seus mestres, Douglas Sirk, cineasta heterosexual que trata — como non podía ser ademais doutro xeito nos anos nos que desenvolveu a súa carreira— esta idea con personaxes heterosexuais. A proba do nove de que non hai diferenzas entre os tipos de sexualidade na visión do amor que ten Fassbinder atopámola ao considerarmos as referencias presentes en cada filme en concreto. Porque Fassbinder —nisto segue a outro dos seus mestres, Jean-Luc Godard (o terceiro sería Josef von Sternberg)— cita explicitamente os seus modelos, cinematográficos ou literarios, nos seus propios filmes. En O dereito do máis forte á liberdade, o incauto protagonista, encarnado formidabelmente polo propio Fassbinder, chámase Franz Biberkopf, como o da novela Berlin Alexanderplatz, da que seis anos máis tarde o cineasta faría unha suntuosa versión televisiva de dezaseis horas. Este Biberkopf do filme é un homosexual que non sente ningunha vergoña por selo, pero iso non lle impide ser a mesma persoa —poderíase dicir—, o mesmo home proletario e vulgar, boizán e inxenuo, que o seu modelo literario, que é heterosexual.

Fragmento de “O amor é máis frío que a morte” por Paulino Viota extraído de Zinegoak, 2008, p. 46.

Mércores 18 de novembro ás 21:30 no Pichel
O dereito do máis forte á liberdade
(Faustrecht der Freiheit, Rainer Werner Fassbinder, RFA, 1975, 123′, VOSG)

Wendy e Lucy


Captura de pantalla 2015-11-04 a las 01.18.43

“A sensación xeral de concreción na película (a súa atención aos detalles irresolubles da crise económica) é política, como nunha película dos irmáns Dardenne, as que Wendy e Lucy se parece, coa súa tranquila concentración nun so personaxe e ca súa habilidade misteriosa para atopar o cósmico no mundano. O filme volve unha e outra vez sobre a terrible aritmética da supervivencia diaria: Wendy contando o seu diñeiro, actualizando obsesivamente a plantilla de gastos no seu caderno, onde detallou no so o custe do combustible para cada parte da viaxe, senón tamén o da comida que consume no camiño. (…) Aínda que a miúdo o filme se percibe como un unipersoal femenino, Wendy e Lucy é máis ben unha película sobre a relación entre persoas ou, máis precisamente, sobre como o contrato social é roto ou levantado en momentos de tensión, e nas marxes da sociedade. Wendy atopa moita indiferenza, e cousas peores. Mais a película non escatima benevolencia por parte de descoñecidos, a máis obvia encarnada no veterano guardia de seguridade dun estacionamento, quen lle ofrece un oído comprensivo e o uso do seu móbil. Dada a identidade de Reichardt coa road movie – a paisaxe que pasa, vista desde un vehículo en movemento, é un plano característico nos seus filmes- parece significativo que a tenue trama de Wendy e Lucy sexa posta en movemento por un problema mecánico. Tampouco é que o movemento implicara liberdade nas películas de Reichardt. Aínda así, ao final de Wendy e Lucy, xunto a aplastante tristeza hai unha explosión de esperanza, e emana da sensación de avance que predomina ao final. Non é o que Wendy quería ou esperaba, pero de todos mdos é un novo comezo”.

Fragmento de “Wendy and Lucy II” de Dennis Lim extraído de El cine de Kelly Reichardt, el sueño (americano) terminó.

Mércores 11 de novembro ás 21:30 no Pichel
Wendy e Lucy
(Wendy and Lucy, Kelly Reichardt, EUA, 2008, 80′, VOSG)

Sombras de antergos esquecidos


75Uc7Da

Tini zabutykh predkiv foi rodada nas montañas dos Cárpatos do oeste de Ucraína, onde vive o pobo hutsul. Non está claro en que período histórico se sitúa a película -algunhas fontes dátano a comezos do século XIX, aínda que eu creo que é algo máis tarde- pero de todas as maneiras a época é irrelevante. Os hutsul viven illados do resto do mundo e a historia de Tini zabutykh predkiv podería acontecer en calquera época. A vida dos hutsul é dificultosa e a morte está a miúdo presente. A película ábrese coa morte de Olexa, que é esmagado pola caída dunha árbore cando intenta salvar ao seu irmán pequeno Ivanko do mesmo destino. A continuación atopamos a Ivanko nunha igrexa co seu pai Pyotr Pavlichuk. Pavlichuk reprende a un veciño rico, Guteniuk, pola súa xenerosidade coa igrexa, en comparación coa súa avaricia coas pobres xentes do pobo. Guteniuk enfádase e os dous homes pelexan fóra da igrexa. Pavlichuk resulta morto -outro funeral máis. Ivanko, con todo, parece relativamente indiferente perante a morte do seu pai, e moito máis interesado en Marichka, a filla pequena de Guteniuk. Ao principio os dous nenos mófanse un do outro, pero pronto se poñen a xogar e está claro que este é o auténtico comezo da historia da película. As primeiras escenas poden parecer deprimentes na liña do “típico cine ruso”, pero de feito son o oposto. A acción ten lugar extraordinariamente rápido, ás veces case atoladamente. As escenas fílmanse coa cámara ao ombreiro, a miúdo correndo e, polo que parece, case sen editar. Hai moi pouco diálogo -o xusto para que a película avance- e está punteado por estalidos de extraordinaria música popular hutsul. Tras cinco minutos, paréceche que sabes máis da vida dos hutsul que se vises unha chea de documentais”.

Fragmento de “Sombras de cores” de James Partridge extraído da Central Europe Review Archive, 23 de abril do 2001.

Mércores 4 de novembro ás 21:30 no Pichel
Sombras de antergos esquecidos
(Tini zabutykh predkiv [Тіні забутих предків], Sergei Parajanov, URSS, 1965, 97′, VOSG)

Novembro 2015


cartaz novembro

NOVEMBRO 2015

Mércores 4 de novembro ás 21:30 no Pichel
Sombras de antergos esquecidos
(Tini zabutykh predkiv [Тіні забутих предків], Sergei Parajanov, URSS, 1965, 97′, VOSG)

Mércores 11 de novembro ás 21:30 no Pichel
Wendy e Lucy
(Wendy and Lucy, Kelly Reichardt, EUA, 2008, 80′, VOSG)

Mércores 18 de novembro ás 21:30 no Pichel
O dereito do máis forte á liberdade
(Faustrecht der Freiheit, Rainer Werner Fassbinder, RFA, 1975, 123′, VOSG)

Mércores 25 de novembro ás 21:30 no Pichel
O espía que sentou á porta
(The Spook Who Sat by the Door, Ivan Dixon, EUA, 1973, 102′, VOSG)

Noite tropical no Cachán Clube


Rolando Bruno

Xoves 29 de outubro ás 21:30 no Cachán Club
GUATEQUE TROPICAL
Proxección sorpresa + Concertos
Conjunto Tropical
Rolando Bruno
Primitivo Eirís & El Póllegro Enmascarado
(Organizado polo Restaurante Resas)
Entrada 5 euros

O son da furia


Captura de pantalla 2015-10-07 a las 17.05.09

“Probablemente o filme de despois da guerra máis perturbador sobre o linchamento é Vén e cólleme (1950, orixinalmente estreado co nome de O son da furia), dirixido polo antigo alumno do Mercury Theater Cyril Enfield, que foi incluído pouco tempo despois na lista negra. Inspirado por un incidente real que ocorreu en San José, California, en 1933, esta película é en certos aspectos un regreso ao Hollywood da época da Depresión, especialmente a filmes como Furia e Eles non esquecerán. Conta a historia do veterano de guerra desempregado Howard Tyler (interpretado polo permanentemente preocupado Frank Lovejoy) que desesperadamente tenta atopar sustento para a súa muller embarazada e o seu fillo pequeno. O resentimento de Tyler faise cada vez maior debido aos aparellos de televisión e os grandes almacéns que ve ao seu arredor, e acaba aliándose cun criminal ruín e narcisista (Lloyd Bridges).

(…)

O filme transmite admirablemente a estrutura de clases dunha cidade, e moitas das personaxes secundarias -como as mulleres “duras” que van beber e bailar cos secuestradores- son inusualmente complexas. Aínda que Enfield emprega a miúdo composicións de carácter wellesiano, tamén lle dá á acción unha sensación de autenticidade ao fotografar todo en escenarios reais en Phoenix, Arizona. O protagonista móvese nun mundo de bungalós de baixa calidade, tendas de alimentación familiares e hoteis de cor apagada; e o asasinato ocorre de noite nunha canteira, cunha vítima atada e amordazada á que baten cunha pedra ata matala. Sendo chocante, a violencia inicial non é nada comparada coa que sofren os perpetradores despois de seren capturados e arrestados”.

Fragmento tirado de James Naremore: More than night: Film noir in its contexts. University of California Press, Berkeley / Los Angeles / Londres, 2008, p. 123-127.

Mércores 21 de outubro ás 21:30 no Pichel
O son da furia
(The Sound of Fury, Cy , EUA, 1950, 85′, VOSG)

Furto en South Street


Captura de pantalla 2015-10-07 a las 14.17.48

Furto en South Street ábrese nun vagón de metro ateigado e abafante cunha brillante montaxe muda de vixilancia, furto e tensión sexual: vixiada por un par de incrédulos axentes do FBI, McCoy (Widmark) apaña habilmente a carteira da dama de aspecto soñador e dalgún xeito vulgar que estes están a seguir. Candy (Jean Peters) non é só a presa de Skip, senón tamén, tras ser recrutada polo seu mozo Joey (Richard Kiley), a mensaxeira inconsciente dunha rede de espionaxe comunista.

Skip é de seguido sinalado pola adorábel confidente Moe (Thelma Ritter), que vende a súa identidade primeiro ao FBI e despois a Candy, enviada por Joey para recuperar o microfilme roubado. Cando o levan para ser interrogado, Skip dáse conta do que posúe e empeza a xogar as súas cartas para acadar o premio gordo. Furto en South Street comparte elementos con noir anti-comunistas como Casei cun comunista ou Fun un comunista para o FBI pero, a diferenza destes, non fai unha simple analoxía entre o comunismo e o crime organizado. No canto diso, o filme reduce o capitalismo ao seu común denominador, o egoísmo máis desvergonzado, e propón isto como a alternativa americana ao inimigo colectivista. Os Estados Unidos e a Unión Soviética aparecen como entidades económicas rivais. “Isto é o mundo dos grandes negocios”, explícalle Joey a Candy (que, descoñecendo a axenda política comunista del, cre naturalmente que é un criminal)”.

Texto tirado de J. Hoberman: “An army of phantoms: American movies and the making of the Cold War”. The New Press, 2011, p. 233­- 237.

Mércores 28 de outubro ás 21:30 no Pichel
Furto en South Street
(Pickup on South Street, Samuel Fuller, EUA, 1953, 80′, VOSG)

Hollywood vermello


image

“Se ben pasou preto dun século desde que Hollywood emprendeu coa purga dos seus comunistas e os camaradas que os acompañaban no seu camiño, estudada xa por tres xeracións de historiadores, a Lista Negra aínda non pasou formar parte da historia. Sabemos o que sucedeu: se somos demasiado novos para recordármolo, podemos reensinármolo. E o sentido destes acontecementos, aos que se volve unha e outra vez de maneira obsesiva, debería ser sempre o suficientemente evidente: unha purga absurda, nefasta, provocada pola histeria anticomunista, onde entre as vítimas atopábanse auténticas celebridades e, en certos casos, xente prestixiosa e fascinante. Pero sabemos que tipo de xuízo soster sobre as vítimas? […]

Xa hai tempo que se desenvolveron estes acontecementos, pero o debate aínda está ben vivo. É un fragmento da Historia que fai pensar na primeira frase de Kindheitsmuster (Os patróns da infancia) de Christa Wolf: «O pasado non está morto: nin sequera está pasado». E na mesma novela que trata sobre o esquecemento e a memoria no pasado recente de Alemaña, algunhas liñas despois atopamos esta frase que podería figurar como epígrafe do presente estudo: «As dificultades aínda non comezaron». De todos os libros publicados ata hoxe sobre as audiencias de 1947 ante un Comité de Actividades Antiamericanas que investigaba a infiltración comunista na industria do cinema e as súas consecuencias, ningún semella chamado a converterse no estudo definitivo, ningún semella ter podido selo ou pretendelo, incluso no momento das súas publicacións.”
Tirado do limiar de Les Communistes de Hollywood, Noël Burch e Thom Andersen, París, Presses de la Sorbonne  Nouvelle, 1994.

Mércores 14 de outubro ás 21:30 no Pichel
Hollywood vermello
(Red Hollywood, Thom Andersen / Noël Burch, EUA, 1996, 118′, VOSG)