Cinco


cinco

Five é un filme típico da vangarda, se é que aceptamos esta etiqueda para un filme que foi concebido e feito fóra de toda caste de consideración comercial, cos aspectos máis destacábeis dos filmes amateur, baseado nun tema visíbelmente non comercial e feito ás presas, como se pode ver.

(…)

Todo o que caracteriza ao cinema amateur podémolo ver na posta en escena: fotografía esborrallada e granulada, rostros lívidos (debido ao uso de saturacións no canto de luces de escenario), tomas trávelin movéndose, encadramentos forzados, ángulos estraños, ritmo lento, todo “moi 16 mm”, e unha interpretación case desprovista de vida. Aquí temos, de feito, os defectos que nos impiden tomar a serio os experimentos con 16 ou 35 mm, parafraseando os esaxerados comentarios e puntualizacións de Bach e Vivaldi, nunca remediarán a pobreza de inspiración (case sempre pederasta, psicoanalítica, desproporcionada en relación cos limitados medios de produción).

Mais neste filme, cunha modestia que é mesmo elegante, semella que esa limitación nos medios ela soa podería asegurar o seu éxito, e nós pensamos con certa calma sobre os fallos que esta iniciativa podería ser concebida e feita de acordo coas normas de produción americanas, que tornan mediocres e pretenciosas canto máis tentan escapar dos temas tradicionais que sabe como tratar”.

[Fragmento de François Truffaut tirado de The Early Film Criticism of François Truffaut; Wheeler Wiston Dixon, Indiana University Press, 1993].

Mércores 16 de marzo ás 21:30 no Pichel
Cinco
(Five, Arch Oboler, EUA, 1951, 93’, VOSG)

O home que caeu á terra


O home que caeu á terra

Steve: O feito de que moitas das túas gravacións previas tiveran un motivo de ciencia ficción ou futurista, fixo que escolleras este filme como vehículo?

D. Bowie: Non, non, este non é un… este é a cousa máis afastada posible dun filme de ciencia ficción, realmente. Cando o vexas non pensarás neses termos para nada. Alguén publicou que interpreto a un invasor espacial e iso… [sacudindo a cabeza] iso non é do que trata. En realidade non estou interesado no espazo, sabes, non fai moito por min. Useino nalgunha das cousas que fixen porque crea… é un macrocosmos, unha especie de fondo contra o que colocar as cousas sen atalas a algo demasiado específico.

Steve: Pero o personaxe que interpretas, Thomas Newton, é do espazo exterior.

D. Bowie: Gustaríame que deixaras ese enfoque do espazo. O meu personaxe é… o home en esencia, o home na súa forma pura que foi corrompido ou anulado pola corrupción ao seu redor. Pero nunca se di definitivamente de onde vén, e realmente non importa. Quero dicir, podería vir do fondo do mar, ou doutra dimensión, ou de calquera parte. A cousa importante é o que pasa entre a xente. É unha historia de amor moi triste e tenra que evoluciona ao longo dun gran período de tempo. É a historia dun home que se namora e se volve alcohólico. (Rindo) Non, non é tan simple.

(…)

[Fragmento de “Espazado no deserto” de Steve Shroyer e John Lifflander, publicado orixinariamente en Creem, decembro de 1975].

Mércores 9 de marzo ás 21:30 no Pichel
O home que caeu á terra
(The Man Who Fell To Earth, Nicolas Roeg, Reino Unido, 1976, 139′, VOSG)

Viven


Viven Carpenter

“Hai unha serie de trazos do filme que convén ter en conta, o primeiro deles a ligazón directa que existe co tema clásico de Hollywood da “invasión dos ladróns de corpos”, extraterrestres a vivir entre nós que, invisíbeis ao noso ollar, dirixen as nosas vidas cara o antagonismo de clase, a dominación ideolóxica e a explotación- un ten que ficar impresionado pola realista descrición das miserábeis vidas dos traballadores pobres nos poboados de chabolas. Logo está, por suposto, a encantadoramente naif posta en escena da ideoloxía: a través de lentes crítico-ideolóxicos, vemos directamente o Significado-Amo debaixo da cadea de coñecemento: aprendemos a ver a ditadura NA democracia. Hai, desde logo, un aspecto inxenuo nesta representación, que nos fai lembrar o feito non demasiado coñecido de que, nos anos 60, o líder do Partido Comunista dos EUA, para xustificar o seu fracaso á hora de mobilizar os traballadores, considerou seriamente a idea de que a poboación norteamericana estaba controlada polo uso segredo de drogas distribuídas a través dos sistemas de subministro de aire e auga. Non precisamos de extraterrestres, drogas ocultas ou gases- a FORMA da ideoloxía fai o traballo sen todo iso. É a causa desta forma que a escena descrita antes pon en escena, porén, a nosa realidade diaria. Mira a portada dun xornal: cada título, mesmo (e especialmente) cando pretende simplemente informar, é unha orde implícita. Cando che piden escoller entre democracia liberal e fundamentalismo, non é só que prefiramos obviamente un dos termos- o que é máis importante, a consigna real, é vermos isto como unha alternativa de verdade, ignorando outras opcións”.

[Fragmento tirado de “Negación: a utopía liberal“, de Slavoj Žižek].

Mércores 2 de marzo ás 21:30 no Pichel
Viven
(They Live, John Carpenter, EUA, 1988, 94’, VOSG)

Marzo 2016


cartel marzo 2016

MARZO 2016

Mércores 2 de marzo ás 21:30 no Pichel
Viven
(They Live, John Carpenter, EUA, 1988, 94’, VOSG)

Mércores 9 de marzo ás 21:30 no Pichel
O home que caeu á terra
(The Man Who Fell To Earth, Nicolas Roeg, Reino Unido, 1976, 139′, VOSG)

Mércores 16 de marzo ás 21:30 no Pichel
Cinco
(Five, Arch Oboler, EUA, 1951, 93’, VOSG)

Mércores 30 de marzo ás 21:30 no Pichel
Sesión de curtametraxes mudas de ciencia ficción
A viaxe a través do imposible (Le Voyage à travers l’impossible, Georges Méliès, Francia, 1904, 20’)
O hotel eléctrico (El hotel eléctrico, Segundo de Chomón, España-Francia, 1908, 7’)
Piratas de 1920 (Pirates of 1920, David Aylott / A.E. Coleby, Reino Unido, 1911, 17’)
O home mecánico (L’uomo meccanico, André Deed, Italia, 1921, 26’)
Musicada en directo por Lois Carlín

Sesión arredor de Canción do sur


Canción do sur

“O 12 de novembro de fai 55 anos, a cidade de Atlanta preparábase para acoller a estrea de Canción do sur (Song of the South, 1946), película Walt Disney que chegaba tras uns anos, os da II Guerra Mundial, nos que a factoría estivera de capa caída e solo realizara filmes propagandísticos. Pero lonxe de celebrar as efemérides, na compañía traballase non para promocionar este título, senón para facerlle esquecer a aqueles (cada vez menos) que o teñen aínda presente. Porque Canción do sur é a única película do estudio tacitamente prohibida, nunca comercializada en VHS nos Estados Unidos e non editada en DVD en ningún país a causa do seu suposto racismo.

Canción do sur, que conta a relación persoal dun neno, fillo do dono dunha plantación, cun traballador negro, gran narrador de historias; non é unha película calquera na traxectoria da compañía. Por un lado, a pesar de que solo deixou uns beneficios de 226.000 dólares (custara 2.125.000, suma elevada para a época), foi un éxito importante tras fracasos como os de Fantasía (Fantasia, 1940) ou Pinocho (Pinocchio, 1940). Ademais, o filme estivo nominado a tres Oscar na cerimonia de 1948 e alzouse con dous deles (mellor canción para Zip-A-Dee-Do-Dah e outro especial para James Baskett (actor protagonista), tras uns anos nos que as vitrinas do estudio non viran entrar moitos galardóns. Despois dun período no que a crítica lle dera as costas, a animación deste título (que supón arredor dun terzo) foi loada, a pesar de ser feita con medios precarios en relación ao que fora antano a técnica de Disney”.

[Fragmento de “Canción del sur, el film fantasma de la Disney”, de María Míguez López en A Cuarta Parede].

Mércores 24 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Canción do sur
(Song of the South, Wilfred Jackson / Harve Foster, EUA, 1946, 94′, VOSG)
Presentación da tese doutoral de María Míguez Canción del Sur: un filme singular de Walt Disney

A imaxinación radical (Carnavais de resistencia)


la imaginación radical

“O 18 de xuño, coñecido como 18­X, mudou moitas cousas: radicalizou a milleiros de individuos, inspirou a organización de Seattle, facendo crer que podía forzar a cancelación do cumio da Organización Mundial do Comercio o que sucedeu cinco meses máis tarde, significando quizais o principio do fin do proxecto neoliberal; fortaleceu a rede de resistencia global que comezaba (ese día tiveron lugar accións simultáneas en corenta países) e axudou a saír ao “movemento de movementos” da sombra á luz. Foi un deses acontecementos que conseguen tocar un punto de acupuntura histórico, unha acción perfectamente planificada e orientada que logrou cambiar moito con moi pouco.

Pero pasaron seis anos, o grupo que iniciou o 18- X, Reclaim the Streets, xa non existe, tense partido por causa da criminalización mediática, a represión estatal e as divisións internas. O movemento de movementos contra o neoliberalismo que alcanzou prominencia tralo 18­X tivo os seus altibaixos en todo o mundo, desde o éxito das fábricas ocupadas e autoxestionadas en Arxentina ata o terror de Estado e o baño de sangue en Xénova, desde o rexeitamento de masas ás privatizacións en Bolivia ata o fracaso da manifestación global máis grande que se organizou a nivel mundial, o 15 de febreiro de 2003, para tratar de impedir a guerra en Irak; das enormes reunións de rebeldes nos Foros Sociais Mundiais ata a represión preventiva da disensión que deu un xiro absurdo cando o FBI engadiu o “carnaval contra o capital” á súa lista de grupos terroristas máis buscados (malia que, obviamente, o Entroido contra o Capital non é un grupo, senón soamente unha táctica utilizada por moitos grupos). O sentimento de esperanza que xurdiu entre os movementos de acción directa durante a última década parece que se viu cambiado ata certo punto pola aprehensión, xa que o noso mundo parece achegarse ao bordo dun escenario de apocalipse bíblico, con guerras, revoltas, inundacións, terremotos, masacres, desxeos, unha enorme crise enerxética pendente e unha pandemia global que continúa”.

[Tirado de Jordan, John “Tomando notas al caminar (sobre cómo romperle el corazón al Imperio)“].

Mércores 17 de febreiro ás 21:30 no Pichel
A imaxinación radical (Carnavais de resistencia)
(La imaginación radical (Carnavales de resistencia), Marcelo Expósito, Estado Español, 2004, 60′, VO)

Sempre por pracer


Sempre por pracer

Sally Berger: (…) A comida xoga un rol central en moitos dos teus filmes: Yum Yum Yum! Unha Miga da Cociña Cajun e Crioula (1990) con receitas de estofados dende a xente local ao restaurante K Paul en Nova Orleáns; Werner Herzog Come o Seu Zapato (1979) literalmente, en escea; cando proxectaches O Allo é Tan Bo Como Dez Nais como un traballo en proceso no MoMA en 1979, cociñaches allo nunha recepción despois; para Todo Neste Té, o importador de té David Hoffman viaxa ás veces co filme e serve té. Así que é certo entón que o cinema e a cociña van da man. Tes algunhas receitas para compartir?

Les Blank: As Anchoas Frescas á Grella en Folla de Parra de Les Blank

Gústanme as receitas que son moi simples e frescas. Aquí vai unha que me gusta xusto para agora, durante a primavera na Costa Oeste.

Anchoas frescas, en tempada (ou sardiñas frescas ou cabala fresca). Quitar a cabeza e as espiñas.
Allo (picado).
Follas de parra, con aceite de oliva bañándoas por fóra.

Esparexer o allo picado, o aceite de oliva, sal e pementa nas anchoas e envolver coidadosamente con folla de parra. Insertar un pau para evitar que se desenrede. Colocar as follas de parra recheas de anchoa nunha grella quente e manter ao lume ata que as follas cambien de cor dende verde brillante a oliva. Isto só tarda uns segundos. Non cociñar de máis.

[Tirado de Berger, Sally: “Ultimate Insider: An Interview with Les Blank”]

Mércores 10 de febreiro ás 21:30 no Pichel
O blues segundo Lightnin’ Hopkins
(The Blues Accordin’ to Lightnin’ Hopkins, Les Blank, EUA, 1970, 31′, VOSG)
Sempre por pracer
(Always for pleasure, Les Blank, EUA, 1978, 58′, VOSG)

Domingo de entroido


domingo de entroido

“En sabia mestizaxe con certos (se ben liviáns) resortes xenéricos sobradamente coñecidos polo gran público, a lixeireza de estilo e ata o (suposto) descoido da posta en escena en escena nevilliana convertíanse en excelentes mecanismos de representación dun popular e espontáneo non circunscrito idealmente aos límites do encadre, senón -de maneira similar á dun Jean Renoir- desbordando este por todos os seus lados, ao modo, valla a expresión, da dispersión característica do popular – carnavalesco. Se para Bakhtín o Entroido supón un anticlasicismo “que rexeita a harmonía e a unidade formal a favor da asimetría, a heteroxeneidade, o oxímoro e a mestizaxe, Neville fai da festa non só o ambiente no que se desenvolve a acción, senón a forma mesma do seu texto, pregnante xogo de máscaras e estampas populares de extraordinario calado antropolóxico. É interesante constatar, neste sentido, como, se en xeral é distintivo do seu cinema “a presenza nos encadres de reloxos que se integran perfectamente na trama argumental para ancorar o tempo diexético”, en Domingo de Entroido, sendo estes máis numerosos que nunca – non en van Nieves rexenta no rastro un posto de reloxo-, non supoñen control algún do tempo (cada un marca unha hora diferente, e non faltan diálogos que aluden comicamente a este feito -un reloxo atrasa… porque é isabelino-), que se organiza, en cambio, en relación directa cos tres días do Entroido, concluíndo o relato (e a festa) coa detención do asasino na Pradera de San Isidro durante o Enterro da sardiña”.

Fragmento tirado de Castro de Paz, José Luis: “La huella de la pintura en el cine español tras la Guerra Civil”, Secuencias: revista de historia del cine, 27, 2008, p. 7­22.

Mércores 3 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Domingo de entroido
(Domingo de carnaval, Edgar Neville, Estado Español, 1945, 77′, VO)

Febreiro 2016


 

cartel febreiro3

FEBREIRO 2016

Mércores 3 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Domingo de entroido
(Domingo de carnaval, Edgar Neville, Estado Español, 1945, 77′, VO)

Mércores 10 de febreiro ás 21:30 no Pichel
O blues segundo Lightnin’ Hopkins
(The Blues Accordin’ to Lightnin’ Hopkins, Les Blank, EUA, 1970, 31′, VOSG)
Sempre por pracer
(Always for pleasure, Les Blank, EUA, 1978, 58′, VOSG)

Mércores 17 de febreiro ás 21:30 no Pichel
A imaxinación radical (Carnavais de resistencia)
(La imaginación radical (Carnavales de resistencia), Marcelo Expósito, Estado Español, 2004, 60′, VO)

Mércores 24 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Sesión arredor de Canción do sur
(Song of the South, Wilfred Jackson / Harve Foster, EUA, 1946)
Presentación da tese doutoral de María Míguez Canción del Sur: un film singular de Walt Disney

Traballo eventual dunha escrava


 Traballo eventual dunha escrava

“Contra o comezo de Traballo eventual dunha escrava (Gelegenheitsarbeit einer Sklavin, 1973) dísenos: “Este filme retrata seis meses na vida da familia Bronski”. A familia consiste en Roswitha, de 29 anos, o seu marido Franz, e os seus tres fillos. Interpretando as pistas que se atopan no seu apartamento escasamente decorado, inferimos que non teñen moito excedente de cartos. Franz non cobra ben como investigador dunha química; ademais de todo o traballo doméstico, Roswitha practica abortos noutro barrio, coa axuda da súa amiga Sylvia. Non atopamos paixón na vida de Roswitha con Franz, só familiaridade. Consideracións sobre esa palabra; é sobre o que trata o filme: familia/familiaridade – e, por tanto, política.

Roswitha sae fortemente favorecida neste retrato de familia; ela é a única cuxo rol político é activo. Cando o azar e as circunstancias a forzan fóra da práctica de abortos, Roswitha determina “preocuparse” por asuntos fóra do seno familiar: o medio ambiente, a seguridade industrial, a saúde dos traballadores. Intenta aumentar a súa conciencia dos feitos a través dos libros, pero é unha lectora lenta. Impaciente coa linguaxe analítica, decide plasmar a franqueza da esfera privada nas súas relacións coa esfera pública. A súa enerxía transfórmase a veces en accións comicamente inapropiadas”

Fragmento de “Traballo eventual dunha escrava” por John Flaus. Orixinalmente publicado na revista CTEQ Annotations on Film, número 4, 1996, pp. 6-7.

Mércores 27 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Traballo eventual dunha escrava
(Gelegenheitsarbeit einer Sklavin, Alexander Kluge, RFA, 1973, 91 minutos, VOSG)