TextosArchive for the ‘’ Category
Luns, Maio 20th, 2013
«O filme [Cor can que foxe] ten a súa orixe nun período de convalecencia durante o cal o director revisa unha serie de imaxes que almacenara en discos duros ao longo de oito anos. Imaxes que, no seu caso, superan a calidade espontánea e casual do arquivo doméstico, e preséntanse coma suxerintes postas en escena. Algunhas delas teñen un claro compoñente mítico: recrean micro-relatos cosmogónicos da súa Venezuela natal ou evocan de forma romántica un tempo perdido que, con todo, ficou tatuado a golpe de tacón nunha baldosa das Ramblas. Outras son rexistros de motivos visuais que remiten a espazos utópicos, coma o sinuoso percorrido polo voluptuoso cadro de El Bosco, ou son olladas fugaces a uns vídeo chats nos que subxace idéntica pulsión erótica. E as menos semellan tests, probas que poderían remitir a algún proxecto frustrado, mais que aquí inseridas se prestan a unha interpretación metafórica. Penso nunha escena na que Duque dá indicacións a un «actor» ao que, pouco despois de que perda o seu zapato, nós, os espectadores, perderemos de vista para sempre. Desde entón, e coma esta personaxe, tenderemos a seguir a corrente, camiñar descalzos en pos dun apoio que nos achande o camiño. Pero isto non ocorre. Ao longo da metraxe as imaxes-memoria sucédense a modo de secuencias oníricas e técense con tenues fíos narrativos nos que a «ficción» se funde co autobiográfico e biofilmográfico. O relato autobiográfico de Duque, ou se cadra sería máis axeitado denominalo autográfico, opera coma un prisma que descompón o eu en impresións, sensacións, afectos, obsesións, lembranzas e fantasías.»
(Elena Oroz en Color perro que huye, Blogs&Docs, xullo 2011)
Mércores 22 de maio, ás 21.30h no Pichel
Cor can que foxe
(Color perro que huye, Andrés Duque, Estado Español, 2011, 70′, VO)
Posted in Programación, Textos, Vídeos | No Commentss »
Xoves, Maio 2nd, 2013
■ Preme na imaxe para descargar a Folla do Cineclube repartida na sesión do 1 de maio.
■ Recordade que podedes acceder a textos editados anteriormente polo Cineclube na sección Textos deste mesmo blog.
Posted in Textos | No Commentss »
Sábado, Abril 27th, 2013
«A revolución é un xogo ao que un se entrega polo pracer que entraña. A súa dinámica é a da furia subxectiva de vivir, non a do altruísmo». Case medio século logo, poucas cousas semellan tan afastadas no tempo como a Internacional Situacionista e a súa idea de deconstruír a esquerda. Porén, o actual naufraxio europeo expón máis ca nunca a necesidade de novos xeitos de resistencia perante as estratexias do mal e o seu arrepiante avance. Na súa ópera prima, Ramiro Ledo afronta esa idea de re-enunciar a través da única vía posíbel: a autocrítica. Primeira parte: unha asemblea tras da ocupación do Banco Español de Crédito en Barcelona, as imaxes non existen, só sombras e relampos que, sumados ao amoreamento de eslogans e tomas de palabra, teñen o efecto dunha acta de defunción. Segunda parte: unha sobremesa, os comensais expoñen os seus medos e dúbidas arredor dos indignados, os piquetes, a resistencia, a acción directa… Ambas partes, opostas e indivisíbeis, conforman probabelmente un dos filmes máis incómodos e difíciles do recente cinema español. Non é un filme simpático nin aleccionador, é unha obra implacábel e honesta, propia para tempos feroces.
(Fran Gayo)
Mércores 1 de maio, ás 21.30h no Pichel
VidaExtra
(VidaExtra, Ramiro Ledo Cordeiro, Catalunya, 2013, 96′, VO)
Coa presenza do director
Posted in Programación, Textos | No Commentss »
Venres, Abril 19th, 2013
«No dia 23 de Abril de 1975, cinco semanas depois do golpe de 11 de Março e dois dias antes do aniversário da revolução 500 desempregados da região de Manique, no Ribatejo (ex-trabalhadores agrícolas, antigos imigrados que voltaram ao país, reincidentes, bêbedos, prisioneiros políticos libertados), juntam-se num movimento campesino e ocupam as quatro propriedades de Dom Manuel de Bragança, o Duque de Lafões. Antiga propriedade de exploração agrícola, Torre Bela não é mais do que uma imensa reserva de caça alugada aos amigos da família e lugar de encontro da polícia política secreta, a PIDE, com a CIA e os serviços sul-africanos.
Ainda que a ocupação de Torre Bela seja apenas um caso de entre muitos outros a “Comuna de 23 de Abril” distingue-se por duas características:
- Célula de esquerda num tecido de direita: enquanto que a maior parte das ocupações se fizeram no Sul de Portugal (no Alentejo, região de tradição de lutas de operários comunistas), o Ribatejo constituiu sempre uma zona reservada à direita. (Centro de recrutamento do CAP, união de pequenos proprietários de Rio Maior).
- Aliança radical dos conselhos de soldados-camponeses: enquanto que a maior parte das ocupações desembocam em cooperativas do partido comunista e são organizadas por este, os ocupantes expulsaram, desde o início, todos os representantes de partidos políticos, assim como os do Estado representados pelo Instituto para a Reforma Agrária, o IRA, e o Ministério da Agricultura.
Torre Bela tornou-se assim uma excepção quase absoluta de ocupação selvagem e de poder popular, como tal atrairá a cólera do governo provisório.
Ao contrário do último golpe, dessa vez coroado de sucessos do 25 de Abril de 1975, a metade das forças blindadas do Centro vencerá os muros do cerco: a comissão dos trabalhadores será travada.
Na Primavera de 1976 os prisioneiros libertados voltam à comuna. A ocupação é legalizada pouco tempo depois. No Verão de 1976 os ocupantes arroteiam mais de 500 hectares de terra, retomam, formando uma manada com 200 bois, a produção de vinho e de madeira de eucalipto e criam uma escola primária.
Em Março de 1979 a comuna conta com 52 trabalhadores e outro tanto de crianças e velhos.
Mas no Inverno de 1978 depois de uma diligência do Duque de Lafões para obter, junto do Ministério da Agricultura, a anulação da nacionalização e a restituição dos seus bens, uma decisão ministerial pronuncia-se em favor dos antigos proprietários.
Era esperada uma decisão definitiva no mês de Junho de 1979.
De facto, a 2 de Abril, a Guarda Republicana obrigou à evacuação de Torre Bela com unidades blindadas restituindo o castelo ao seu “proprietário legítimo”, Diogo de Bragança, Duque de Lafões.»
(Thomas Harlan)
Mércores 24 de abril, ás 21.30h no Pichel
Torre Bela
(Torre Bela, Thomas Harlan, Portugal, 1975, 81′, VOSG)
Posted in Programación, Textos | No Commentss »
Luns, Abril 15th, 2013
«O filme non fai a Historia. Non fabrica unha memoria. Non é a memoria de nada. Non recorre ademáis a ningún arquivo. No é un documento sobre o pasado. Non rememora nin conmemora nada. Shoah non é un monumento. Ponse ben preto e amosa. Filme en presente. No presente. Fai ver algo que está alí e invade. Que nos mira. Shoah non fala dun acontecemento pasado., é un acontecemento para a nosa mirada, aquí, agora. Shoah non é un filme “sobre”, é unha obra que fai da Shoah un acontecemento visíbel no noso presente.»
(fragmento de Gérard Wajcman, O obxecto do século)
Mércores 17 de abril, ás 21.30h no Pichel
Sobibór, 14 de outubro de 1943, 4 da tarde
(Sobibór, 14 octobre 1943, 16 heures, Claude Lanzmann, Francia, 2001, 97′, VOSG)
Posted in Programación, Textos | No Commentss »
Martes, Marzo 26th, 2013
«[...] Isto é o que fan na televisión: comezan cun primeiro plano. Comezan cun primeiro plano desa bicicleta escangallada arredor dunha árbore, tiran logo para atrás e ves os anacos de cerámica. Despois ves o boneco roto do neno. A continuación, a cámara segue para atrás e velaí está o comentarista, o xornalista: el non está roto. Os seus brazos e pernas non están separados do corpo. Non foi bombardeado. Loce ben [...]. Vostede podería identificarse con el. Está perfectamente. E canto máis elocuentemente expresa os seus sentimentos acerca do que viu nesta vila, ti estás máis con el que cos habitantes da vila. Este movemento cara a atrás da cámara leva entre dez e quince segundos e é o que as cadeas de televisión americanas denominan aire morto. Ben, eu decidín que quería facer un filme sobre eses quince segundos de aire morto.»
(fragmento de entrevista con Peter Davis tirado de Documentary Is Never Neutral)
Mércores 27 de marzo, ás 21.30h no Pichel
Corazóns e mentes
(Hearts and Minds, Peter Davis, EUA, 1974, 112′, VOSG)
Posted in Programación, Textos | No Commentss »
Luns, Marzo 18th, 2013
«O paralelo 17 representa o modo de vida dos pobos da provincia de Vinh Linh, situada na liña de demarcación entre Vietnam do Norte e do Sur, en 1967. Ivens e Loridan documentan a vida cotiá baixo as condicións da guerra. Nos dous meses de permanencia na provincia, os cineastas recollen a intensa participación dun pobo na loita pola liberación, na procura dun tempo mellor. Nos túneles subterráneos de Vinh Linh fai falar en primeira persona os campesiños, evitando así caer nunha ollada patética ou conmiserativa. Sucede, daquela, que o pobo ofrece un testemuño firme e sinxelo da súa propia consciencia.
Poucos anos separan Le ciel – La terre (1966) e O paralelo 17 (1968) mais semella ser un abismo. O primeiro segue as reglas do documental tradicional. O segundo resulta, grazas á mediación dos seus autores, máis aberto ao rexistro do real na súa totalidade, iniciándose polos camiños do cinema etnográfico. Sobre a ruptura dun e outro filme declara Ivens “Le ciel – La terre era máis que nada o punto de vista externo sobre o conflito, cunha vontade de mostrar ao mundo os crimes do imperialismo americano, de provocar a toma de conciencia. Pola contra, O paralelo 17 é un filme que vai máis aló, é a crónica dun pobo en loita.»
(Joris Ivens, Silvano Cavatorta e Daniele Maggioni. Firenze : La Nuova Italia, 1979.)
Mércores 20 de marzo, ás 21.30h no Pichel
O paralelo 17: A guerra do pobo
(Le 17e parallèle: La guerre du peuple, Joris Ivens / Marceline Loridane, Francia-Vietnam, 1968, 113′, VOSG)
Posted in Programación, Textos | No Commentss »
Martes, Marzo 12th, 2013
«Convertécheste nun especialista e unha autoridade dentro dunha caste de documentais políticos onde o director está arrodeado por grandes cantidades de material que logo reduce a unha metraxe aceptable. En todos os filmes normalmente a credibilidade reside neste punto. Tes todas estas pezas de filme, estes collages de cen minutos, pero cada peza está fóra do seu contexto orixinal. Ti edítalos segundo o teu criterio político.
Teño pensado neste problema moi seriamente, desde logo. Primeiro de todo éche un problema filosófico: é posible a obxectividade dentro do estilo de filme político que eu fago? E a miña resposta é que a obxectividade non é posible. Porque me saltan as paixóns e os sentimentos. Non creo que se poida ser obxectivo coa guerra de Vietnam.
Desde logo. Tamén é obvio que o dito de: “o ollo da cámara non minte” é só un dito. O ollo da cámara minte tanto como a persoa que está detrás da cámara quere que minta. A miña pregunta anterior ía máis dirixida ás maneiras de presentar o material fílmico xa existente.
Eu vou por unha categoría de collage onde, pola maneira que tes de facelo, consegues unha peza de realidade que é máis real ca o material real co que comezaches.»
(Fragmento da entrevista de Jonas Mekas a Emile de Antonio, traducida do libro Emile de Antonio: A Reader, Douglas Kernell e Dan Streible (ed.) University of Minessota Press, 2000)
Mércores 13 de marzo, ás 21.30h no Pichel
No ano do porco
(In the Year of the Pig, Emile de Antonio, EUA, 1968, 103′, VOSG)
Posted in Programación, Textos | No Commentss »
Luns, Marzo 4th, 2013
«A cámara tiña que xogar o papel dun soldado invisíbel. Non debía amosar máis do que podían ver os soldados. Do mesmo xeito, non podía ser vista polo inimigo. Eu non quería que a cámara tivera o don da ubicuidade. Outros filmes escolleron ese punto de vista, e está ben. Mais ese non era o meu propósito. Eu quería evocar ese sentimento de claustrofobia que aos poucos vai oprimindo a sección 317. Á fin, fixen o filme como se fai a guerra.»
(Pierre Schoendoerffer en Son dernier entretien à Evene)
Mércores 6 de marzo, ás 21.30h no Pichel
A compañía 317
(La 317ème section, Pierre Schoendoerffer, Francia-España, 1965, 90’, VOSG)
Posted in Programación, Textos | No Commentss »
Martes, Febreiro 26th, 2013
Coa perspectiva da que só nos fornece o paso do tempo, Monte Hellman sinalaba recentemente como principal influencia do seu filme Asfalto en dobre sentido o manual de Siegfried Kracauer Teoría do cinema: a redención da realidade física: «Cando era estudante de cinema na universidade de UCLA, influíronme moitas cousas. Unha delas foi o libro de Siegfried Kracauer, Teoría do cinema… Aí fálase das rúas e de estar na estrada. Basicamente, se non tes unha fiestra ao mundo exterior, estarás a facer unha obra teatral e non un filme. Isto influíume á hora de estar máis interesado en rodar en escenarios naturais ca nos estudios». A procura desa fiestra, dese movemento, desa estrada, imos atopala -tanto de maneira literal como figurada- en Asfalto en dobre sentido. A viaxe e a estrada como metáforas evidentes da procura de liberdade creativa que perseguía toda unha xeración de cineastas norteamericanos fóra dos grandes estudios de Holllywood -e á que pertencía Hellman-, deu lugar a un feixe de obras nas que ditas metáforas pasan a ocuparen o centro mesmo do relato. Ademais do filme que nos ocupa, os exemplos máis significativos atopámolos desde as evidentes Easy Rider (Dennis Hopper, 1969) ou Five Easy Pieces (Bob Rafelson, 1970) ata mesmo Duel (Steven Spielberg, 1971), pasando pola aventura americana de Antonioni, Zabriskie Point (1970).
(fragmento de A paixón pola perfección, recensión de Daniel López Leboreiro en miradas.net)
Mércores 27 de febreiro, ás 21.30h no Pichel
Asfalto en dobre sentido
(Two-Lane Blacktop, Monte Hellman, EUA, 1971, 102’, VOSG)
Posted in Programación, Textos | No Commentss »
