ProgramaciónArchive for the ‘’ Category

Febreiro 2018

Venres, Febreiro 2nd, 2018

FEBREIRO 2018

Mércores 7 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Deixádella ao ceo
(Leave Her to Heaven, John M. Stahl, EUA, 1945, 110′, VOSG)

Mércores 14 de febreiro ás 21:30 no Pichel
A bruxa diaño
(鬼婆 [Onibaba], Kaneto Shindo, Xapón, 1964, 103′, VOSG)

Mércores 21 de febreiro ás 21:30 no Pichel
A gran cidade
(মহানগর [Mahānagar], Satyajit Ray, India, 1963, 136′, VOSG)

Mércores 28 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Eu fun unha asasina en serie adolescente
(I Was a Teenage Serial Killer, Sarah Jacobson, EUA, 1993, 27′, VOSG)
Fode en min
(Baise-moi, Virginie Despentes / Coralie Trinh Thi, Francia, 2000, 67′, VOSG)

Tres tristes tigres

Martes, Xaneiro 30th, 2018

– Como xorde Tres tristes tigres?
– A pulso. Fixera Tres tristes tigres, a obra de Sieveking, co grupo no que estaban Jaime Vadell, Luis Alarcón, Shenda Román, Delfina Guzmán. O personaxe que fai Nelson Villagra no filme facíao Luis Alarcón na obra de teatro, e coido que Villagra non estaba nesa obra. Todos eles quixeron unirse en cooperativa para facer o filme. […]

– Ao final o filme distanciouse bastante do que era a obra…
– Si, pero de acordo con Sieveking. Da obra hai literalmente un treito, que me prestaba moito, onde están as tres personaxes e se din de todo, hai uns tirapuxas, insultos mesturados con eloxios, non se sabe nada, é un galimatías. Collín ese fragmento e a partir del desenvolvín o filme para todos lados. Hai un fondo por tras de Tres tristes tigres como filme-manifesto, no sentido de que se trata de probar que se pode facer un filme sen argumento. Hai unha caste de historia que finalmente é a historia dunha chea dunha fin de semana en que todo se complica. Existe un trasfondo melodramático á mexicana que está por tras e no primeiro plano están os detalles da vida cotiá.

– E a idea de facer un filme que trate de nada?
– Non é que non trate de nada, trata da nada chilena.

[Extracto de “Raúl Ruiz sobre Tres tristes tigres”, por René Naranjo en Revista de cine Mabuse].

Mércores 31 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Tres tristes tigres
(Tres tristes tigres, Raúl Ruíz, Chile, 1967, 98′, VOSI)

Barravento

Martes, Xaneiro 23rd, 2018

“As declaracións de moitos críticos e a propia posición de Glauber Rocha na época da realización do filme suxírennos unha interpretación de Barravento que se aliña cos termos do texto inicial do filme. “En Barravento atopamos o inicio dun xénero, o ‘filme negro’: como Trigueirinho Netto, en Bahia de Todos os Santos, desexei un filme de ruptura formal como obxecto dun discurso crítico sobre a miseria dos pescadores negros e a súa pasividade mística”, dicía Glauber en 1963, na Revisão Crítica do Cinema Brasileiro. Luiz Carlos Maciel: “Barravento revela a preocupación fundamental de Glauber coa alienación relixiosa do pobo brasileiro. Nel, as crenzas relixiosas dos pescadores dunha praia de Bahia son o grande obstáculo para a loita de liberación do xugo económico ao que están sometidos. Son as crenzas as que impiden a rebelión. Son elas as que impiden a humanización”. Barthélémy Amengual: “Aínda en 1962, o cinema político ten ideas simples e claras: o ben é a razón, a solidariedade, a conciencia de clase; o mal é o irracional, a relixión, a tradición, a resignación. Barravento remata coa imaxe dun faro erguido como símbolo político: luz, poder e xustiza prometidos aos traballadores se eles toman conciencia da súa forza e da súa unidade”.

[…] Ao analizar con máis coidado o filme Barravento, percibín ata que punto a lectura marcada polo contido “crítica á alienación relixiosa” era selectiva, podendo dar conta apenas de certos aspectos do argumento e dunha parte dos diálogos, minimizando os problemas colocados pola composición da imaxe. Ficou clara a presenza dun estilo de montaxe que, asociado a un uso particular da cámara e a un movemento coreográfico das figuras humanas, establece relacións de tal natureza que esta interpretación é posta en xaque. Ela non da conta da complexidade de recursos do filme e deixa de lado elementos cuxa presencia, máis que episódica, é recorrente ao longo do filme.”

[Tirado de “Barravento: Glauber Rocha, 1962, alienación versus identidade”, de Ismail Xavier, dispoñible en http://www.revistas.usp.br/discurso/article/view/37890]

Mércores 24 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Maioría absoluta
(Maioría absoluta, León Hirzsman, Brasil, 1964, 19′, VOSG)
Barravento
(Barravento, Glauber Rocha, Brasil, 1962, 77′, VOSG)

Sesión Eliseo Subiela e Jorge Cedrón

Martes, Xaneiro 16th, 2018

O outro oficio (Arxentina, 1967) permitiulle a Cedrón superar as dificultades formais d’A beirarrúa de en fronte e renovar o seu compromiso ético coa realidade. Mentres os proletarios que se vían no cinema arxentino eran sempre nobres, bos e traballadores, o protagonista d’O outro oficio traizoa aos seus compañeiros e ofrécese por menos diñeiro do convido para obter un posto de traballo. No canto de limitarse a condenar esa conduta tan pouco solidaria, Cedrón indaga co seu filme nas presións ás que se ve sometido o protagonista, ségueo no seu percorrido polos lugares onde se ofrecen empregos e obriga ao espectador a intimar con el, comprometéndoo a través da súa ollada en significativos primeiros planos. Ademais, encárgase de sinalar que a súa claudicación non é excepcional senón desafortunadamente cotiá. A través deste caso particular, e sen pontificar, Cedrón sinala como o sistema enfronta pobres contra pobres, deixando unha marxe moi estreita para as propostas conxuntas. Noutro contexto social, ese era tamén o tema da posterior Tute Cabrero (Jusid, 1968), que Cedrón eloxiou en diversas ocasións.

Á inversa do que ocorre n’A beirarrúa…, esta curtametraxe é moi estilizada e por momentos case expresionista. Inusitados ángulos de cámara altérnanse cun libre manexo dos tempos do relato e o uso expresivo da voz en off. Reaparece ademais o rexistro de determinadas zonas da realidade que ninguén observara aínda, como as colas de aspirantes a un posto laboral ou o necesario punto de encontro que supón, por desesperada lóxica, a imprenta do diario apenas sae de madrugada: alí accédese aos anuncios clasificados antes que os demais competidores”.

[Tirado de “O cine queima: Jorge Cedrón” por Fernando Martín Peña en El cine quema: Jorge Cedrón. Ciudad Autónoma de Buenos Aires, Instituto Nacional de Cine y Artes Visuales-INCAA, 2013].

Mércores 17 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Un longo silencio
(Un largo silencio, Eliseo Subiela, Arxentina, 1965, 17′, VO)
A beirarrúa de en fronte
(La vereda de enfrente, Jorge Cedrón, Arxentina, 1967, 17′, VO)
Sobre todas esas estrelas
(Sobre todas esas estrellas, Eliseo Subiela, Arxentina, 1965, 19′, VO)
O outro oficio
(El otro oficio, Jorge Cedrón, Arxentina, 1967, 28′, VO)

As doce cadeiras

Domingo, Xaneiro 7th, 2018

“O recurso do xénero da comedia nas películas de Alea pon de manifesto a principal inquietude expresada polo mesmo: lograr que un cinema revolucionario chegue e sexa entendido por un público masivo. As doce cadeiras (1962) é unha comedia áxil, onde un antigo burgués adiñeirado desvalixado pola revolución, un cura de aldea e un antigo criado, competirán por atopar doce cadeiras, xa que nunha delas a anciá sogra do protagonista escondera unha fortuna en xoias. Na relación que se manifesta entre os protagonistas, particularmente entre ex-empregador e criado, ponse en evidencia a nova realidade baixo os principios de “o que non traballa non come”.

[Tirado de “Revolución e cultura: Tomás Gutiérrez Alea, “A dialéctica do espectador” e o papel do intelectual crítico nun proceso revolucionario” por Matías Ezequiel Cartochio. Ler aquí].

Mércores 10 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
As doce cadeiras
(Las doce sillas, Tomás Gutiérrez Alea, Cuba, 1962, 94′, VO)

Xaneiro 2018

Domingo, Xaneiro 7th, 2018

XANEIRO 2018

Mércores 10 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
As doce cadeiras
(Las doce sillas, Tomás Gutiérrez Alea, Cuba, 1962, 94′, VO)

Mércores 17 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Un longo silencio
(Un largo silencio, Eliseo Subiela, Arxentina, 1965, 17′, VO)
A beirarrúa de en fronte
(La vereda de enfrente, Jorge Cedrón, Arxentina, 1967, 17′, VO)
Sobre todas esas estrelas
(Sobre todas esas estrellas, Eliseo Subiela, Arxentina, 1965, 19′, VO)
O outro oficio
(El otro oficio, Jorge Cedrón, Arxentina, 1967, 28′, VO)

Mércores 24 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Maioría absoluta
(Maioría absoluta, León Hirzsman, Brasil, 1964, 19′, VOSG)
Barravento
(Barravento, Glauber Rocha, Brasil, 1962, 77′, VOSG)

Mércores 31 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Tres tristes tigres
(Tres tristes tigres, Raúl Ruíz, Chile, 1967, 98′, VOSI)

Sesión con Alejandra Pombo

Martes, Decembro 19th, 2017

MM/ Cal é o teu nivel de implicación no proceso audiovisual?

AP/ A miña implicación é absoluta porque facer fágoo todo (performar, montaxe, son, imaxe), situándome tanto detrás como diante da cámara. É así que me considero unha «facedora», xa que no facer é onde atopo o que me interesa. Trátase de achados que non son accidentes, senón sucesos que só poden xurdir do mesmo proceso de estar a se facer, é dicir, asumindo o compromiso de «facer suceder». Cada obra é unha experiencia vital coa que convivo e desenvólvese dunha forma orgánica. Xorden do coexistir nun espazo, un lugar e de todo o que me vai rodeando día a día.

(…)

MM/ Como comezas a usar o medio analóxico?

AP/ O uso do Super 8 é bastante recente, pero teño que dicir que entrou na miña vida e xa non o vou a abandonar. Foi un amigo que é un auténtico freaky do cinema analóxico o que me impulsou a usar unha cámara Super 8. Nun principio non me interesaba, porque eu gravo e monto ao mesmo tempo e é aí, nesa relación, onde se vai conformando a película. Por iso pensaba que o formato dixital era o ideal e necesario para o meu proceso de traballo. O Super 8 hai que envialo a revelar, hai que dixitalizalo, é un proceso de catro ou cinco meses. O caso é que el me prestou a súa cámara e probei a rodar dous ou tres películas mentres estaba no proceso de finalizar It’s Called Listen. Que te chegue o material cando xa nin te lembras do que filmaches é un agasallo, unha sorpresa. Agora vou coas dúas cámaras e teño moi claro cando teño que utilizar unha ou outra. Cada unha ten as súas particularidades.

[Entrevista con Alejandra Pombo, por Mónica Maneiro en Miradas IV, 2017, pp. 90-113].

Mércores 20 de decembro ás 21:30 no Pichel
Adelante la selva
Sesión de pezas audiovisuais de Alejandra Pombo
It’s Called Listen
(2013-2016, dixital super8, 17’ 42’’)
Tiguer Oracle
(2017, dixital super8, 2’ 20’’)
Wild Palms
(2015-2017, dixital super8, 9’ 20’’)
Coa presenza da artista

Diñeiro caído do ceo

Venres, Decembro 8th, 2017

“Os musicais incriblemente cínicos son para min unha debilidade; filmes que desconstruen o propio idealismo que o xénero pretende vender. Dende un profundo aprecio a Bailarina na escuridade de Lars von Trier, a un amor eterno por Cabaret de Bob Fosse, a incluso tolerancia por Moulin Rouge! de Baz Luhrmann – esa desilusión dáme unha estraña sensación de pracer. Quizais é porque son algo (ha) cínico eu mesmo, pero ten que haber certa ambición para utilizar un xénero que é habitualmente asociado co gozo cego e subverter esas mesmas nocións. Iso non quere dicir que non poida adorar un musical feliz (Cantando baixo a choiva é alegría feita celuloide), só que é máis interesante cando un filme de xénero é inusualmente (e desagradecidamente) honesto sobre o tema que trata.

É o caso de Diñeiro caído do ceo, de Herbert Ross (1981), un filme que ten ao mesmo tempo fastío e unha incrible franqueza sobre as súas emocións, converténdose esencialmente nun comentario sobre o escapismo e o doloroso equilibrio entre realidade e fantasía”.

[Tirado de “Espléndido cinismo: Diñeiro caído do ceo” por Kyle Turner en The Retro Set]

Mércores 13 de decembro ás 21:30 no Pichel
Diñeiro caído do ceo
(Pennies from Heaven, Herbert Ross, EUA, 1981, 108′, VOSG)

Decembro 2017

Venres, Decembro 8th, 2017

DECEMBRO 2017

Mércores 13 de decembro ás 21:30 no Pichel
Pennies from Heaven
(Pennies from Heaven, Herbert Ross, EUA, 1981, 108′, VOSG)

Mércores 20 de decembro ás 21:30 no Pichel
Sesión de pezas audiovisuais de Alejandra Pombo
Con presenza da artista

Praza Euner

Mércores, Novembro 29th, 2017

*Cinema cativo, pobre;  en proceso, sen proxecto a priori máis que a urxencia dos días. Situado baixo a irmandade das imaxes, baixo o común por facerse alén da usura. De vez: interesado por trazar o conflito do real, por pensar na imaxe  de onde ela vén: o complot do territorio, as resultas sociais e políticas que fan da imaxe unha forza. Logo así esa outra volta que resta por dar en capas de pensamento

Mércores 29 de novembro ás 21:30 no Pichel
Praza Euner
(As Utópicas, Virxinia Polke e David Castro, 2017)
Coa presenza das directoras