ProgramaciónArchive for the ‘’ Category

Sesión adicada a William E. Jones

Luns, Xuño 22nd, 2015

Tearoom

P: O teu derradeiro filme, Tearoom (2008) é máis ou menos un readymade. A metraxe, utilizado como evidencia para apoiar cargos de sodomía, amosa relacións sexuais entre homes nuns servicios públicos en Ohio e foi filmada por unha cámara agochada como parte dunha operación policial. Só mudaches unhas poucas cousas. Poderías describir onde o atopáches e que cambiaches?

R: Traballaba no vídeo Mansfield 1962 no Wexner Center de Columbus, Ohio e ao mesmo tempo estivera investigando estes casos nos arquivos. Vira unha pouca da metraxe en internet, e pensei que habería máis nalgures, mais non estaba seguro. Alguén no Wexner Center deume un enderezo de correo electrónico do cineasta Bret Wood, que conseguira a metraxe dun anterior Xefe de Policia de Mansfield que o mantivera no seu garaxe durante moitos anos. Escribínlle a Wood, e nun par de días envioume unha copia da metraxe. Mireina inmediatamente, e era realmente incríbel. Sabía o que a metraxe sería de maneira xeneral, mais non tiña ningunha idea de como sería na pantalla. O primeiro que vin foi unha cor preciosa. Tamén había unha certa calidade excéntrica na filmación. Había todo esa “tartamudez”, esas pequenas tomas e repeticións. Case semellaban xestos artísticos, pero non o eran. Polo menos non foron pretendidos como tal. As imaxes de todos aqueles homes atopándose e tendo sexo tiña un grande pathos, porque souben que todos eles foron perseguidos e encarcerados. A experiencia enteira era realmente sufocante. Tiven a sensación que non ía facer moito coa metraxe en todo caso, pero intentei darlle algún tipo de forma para que parecese arte. Fixen unha versión así, e sinxelamente era demasiado; as decisións estéticas que fixen eran arbitrarias. Tamén pensei en contextualizar a metraxe con títulos, dándolle un pouco de información extra, mais nunca logrei facer nada convincente até a última versión, na cal non mudei case nada. Só hai títulos de crédito abrindo e pechando, e movín a derradeira bobina -metraxe de situación que amosa o espazo dos servicios- ao comezo.

P: A pesar de que (ou a causa de que?) a metraxe sexa do agresor, é de certo xeito sensual, tanto para os ollos como para o cerebro. Cal foi a túa principal aproximación de cara a metraxe?

R: As figuras de autoridade que dispuxeron esta operación de vixilancia, que máis tarde enviou homes á cadea, e que controlaban o que esta metraxe significaba para a sociedade, tiña unha axenda, principalmente a erradicación da homosexualidade da súa cidade xusta e limpa. O meu obxectivo era o de apropiarme do seu filme para facer algo que se saíse do puro instrumento de dominación, facer un filme sobre os homes que son os seus suxeitos. Agardo que as persoas poidan ver algo máis que opresión en Tearoom.

Fragmento entrevista sacada de “More Than One Way to Watch a Movie!” por Dietmar Schwärzler, do libro Smell It! (Vienna: Kunsthalle Exnergasse, 2009) pp. 74-79.

Mércores 24 de xuño ás 21:30 no Pichel
Tearoom
(William E. Jones, EUA, 2007, 56′, VO)
A caída do comunismo vista a través do porno gay 
(The Fall of Communism as seen in gay pornography, William E. Jones, EUA, 1998, 19′)

W. R.: Os misterios do organismo

Mércores, Xuño 17th, 2015

Captura de pantalla 2015-06-04 a las 11.59.23

“Os intelectuais occidentais e os cinéfilos avanzados sentían en xeral, a mediados dos 60 e mediados dos 70, que o cinema revolucionario viña de Europa Occidental, América Latina e os EUA. Entre as obras máis significativas atopábanse os filmes de Godard en Francia, os documentais de axitación e propaganda do Newsreel e os seus derivados (como Xeo e Milestones de Robert Kramer), así como provocacións diversas como o If… de Lindsay Anderson, o 1+1 de Godard nos EUA e, en América Latina, filmes como Lucía (Cuba), A hora dos fornos (Arxentina) e Antonio das Mortes (Brasil).

En cambio, os filmes de arte e ensaio máis salvaxemente políticos que viñan de Europa do Leste nese momento -como os de Vera Chytilová, Miklós Jancsó, and Dušan Makavejev- eran tratados como simples curiosidades, aberracións que remataban por seren marxinados por defecto. O feito de que proviñesen de países comunistas facía moito máis difícil que os “Occidentais” situasen, procesasen e entendesen eses filmes; en moitos casos, carecían do contexto adecuado para comprendelos.

(…)

Con todas as súas diferenzas, As margaridas de Chytilová (1966), o Salmo vermello de Jancsó (1971) e WR: Misterios do organismo de Makavejev (1971) comparten dous trazos significativos: son notablemente menos pudorosas que calquera dos exemplos de cinema supostamente revolucionario arriba citados, e tamén bastante atrevidas formalmente. En efecto, sinceridade erótica e audacia formal están interconectadas nestes filmes. No caso da obra mestra de Makavejev, ámbalas dúas cousas son aspectos que derivan da estrutura dialéctica do filme, o cal explora a liberdade sexual e os seus perigos tanto en Nova York como en Belgrado, utilizando cada cidade e as prácticas que se realizan nela como unha maneira de definir á outra”.

Fragmento sacado de “WR Sex and the art of radical juxtaposition” por Jonathan Rosenbaum (do texto que acompaña a edición en DVD de Criterion).

Mércores 17 de xuño ás 21:30 no Pichel
W.R.: Os misterios do organismo
(W.R. Misterije organizma, Dusan Makavejev, Iugoslavia, 1971, 85′, VOSG)

A violencia de Eduardo II

Luns, Xuño 8th, 2015

eduardo II

Se ben Derek Jarman foi criticado por asegurar que mellorara a obra de Marlowe (Horger, 1993), a meirande parte dos seus detractores recoñecen na súa adaptación de Eduardo II un “estrañamente respectuoso, así como presumibelmente estraño” uso da obra (Spufford, 1991). Grande parte da discusión centrouse na máis ben obvia mensaxe política do filme, pero esa mensaxe é só unha pequena parte dos grandes logros estéticos de Jarman. Aínda que Eduardo II é a súa produción máis “comercial” (Stratton, 1991) o evidente estilo experimental de Jarman chega a alcanzar o mesmo corazón temático da obra de Marlowe, ofrecendo aos seus espectadores unha reinterpretación contemporánea da colisión entre a vida pública e privada dos individuos poderosos. Tamén lle aporta unha nova e por momentos chocante reimaxinación das relación entre sexo e poder. Brian McFarlane di que “a intensa politización do drama sexual é o que fai do filme de Jarman unha xenuína adaptación de Marlowe” (1992: 35). Pero o filme de Jarman non é para estómagos delicados. A violencia, ben sexa implícita ou explícita, é rápida e brutal, culminando na terrorífica violación/asasinato dun Eduardo deposto. Ademais, o contido sexual é a miúdo estrafalario e inesperado, oscilando entre un ménage à trois sadomaso e unha espida melé de rugby. O sexo e a violencia que se atopan no filme convértense nos dous desapiadados brazos do poder despótico”.

Fragmento tirado de “The Brutal Politics of Desire: Derek Jarman’s Edward II” por Joonna S. Trapp en Pure Film.

Mércores 10 de xuño ás 21:30 no Pichel
Eduardo II
(Edward II, Derek Jarman, Reino Unido, 1991, 90′, VOSG)

As cintas do Fénix

Martes, Xuño 2nd, 2015

Phoenix Tapes

As cintas do Fénix (1999 / 2000) – finalmente acabou sendo unha obra en seis partes que desmontaba 40 filmes de HitchcocK- é aínda un esforzo máis ambicioso que Historias domésticas e se acaso, aporta unha dose extra de adrenalina, presentándolle ao espectador un verdadeiro catálogo de fixacións compulsivas. O crítico de arte de The Guardian captura o ritmo incesante d’As cintas do Phoenix na inauguración da Oxford: “Christoph Girardet e Matthias Müller coleccionaron imaxes de petos, carteiras, bolsos de man, recantos e encrucilladas e trens, a luz debaixo das portas, obxectos a caeren e romperen, nais malvadas e amantes tolos, estrangulamentos, armas e denudacións violentas que ensamblaron en pequenos fragmentos dispostos ao longo da exposición por medio de monitores. Estas compilacións son especialmente reveladoras, xa que rexistran as obsesións recorrentes do cineasta, os seus tics, as súas repeticións fílmicas. Ofrecen un indicio do rico que é Hitchcock como cineasta, e do circulares que chegan a ser as súas obsesións.”

Fragmento de “Hitch and Run Tactics”, por Adrian Searle en The Guardian, 20 de xullo de 1999.

Mércores 3 de xuño ás 21:30 no Pichel
As cintas do Fénix
(Phoenix Tapes, Matthias Müller e Christoph Girardet, Reino Unido, 1999, 47′, VO)
()
(Morgan Fisher, EUA, 2003, 20′, VO)

Sesión con Virxinia Polke

Martes, Maio 26th, 2015

Captura de pantalla 2015-05-26 a las 11.37.02

“Os traballos de Virxinia Polke sitúanse nas marxes do cine-ensaio onde o arquivo cobra unha importancia axial, funcionando tanto como contenedor de ideas, como memoria disposta a múltiples lecturas. O retrato filmado convírtese nos últimos anos nunha constante das súas pezas, uns traballos audiovisuais que comeza a facer no 2008. A importancia destes rexistros radica na capacidade do dispositivo ao incidir no comportamento dos retratados, como achegamento enmarcado por unha relación violenta que rompe ca temporalidade do real e nos sitúa nunha ficción onde se manifesta a relación entre o dispositivo e a inquietude do suxeito”.

Mércores 27 de maio ás 21:30 no Pichel
Dioses
(Galiza, 2014, 24′, VO)
To face
(Galiza, 2011, 13′, VO)
Parque Europa
(Galiza, 2008, 5′, VO)
Coa presenza do director

O tiroteo

Martes, Maio 19th, 2015

the shooting

“Inspirado de lonxe nunha historia de Jack London, o guión d’O tiroteo estivo listo en apenas tres meses. O resultado, segundo Hellman, “non se podía producir, aínda que era moi interesante. Entón tiven fe nela [Carole Eastman] e no seu talento, e decidín seguir adiante”, e aínda que non lle gustaban determinadas pasaxes, demasiado expositivas —nas súas propias palabras—, non houbo reescrituras nin versións adicionais do mesmo. Como non podía ser doutra maneira, a Corman horrorizouno o libreto (e tamén o de Montar o furacán), ata o punto de pensar en suspender ambas producións, sendo os cartos que xa investira nos preparativos o único motivo polo que non o fixo. A pesar de tres días de retardo debido á choiva, a película rodouse en 15 días, sen gastar nin un centavo máis dos 75.000 dólares presupostados, e logo de seis meses de posprodución participou en varios festivais internacionais da talla dos de Cannes ou Edimburgo. Ao contrario que en Francia, onde un distribuidor mercou os dereitos á calor do rebumbio que a película causou en determinados círculos cinéfilos (aínda que quebraría sen chegar a estreala), nos Estados Unidos ninguén se interesaría comercialmente nela ata que, en 1971, e atento á popularidade que Nicholson estaba adquirindo, Jack H. Harris mercara os dereitos d‘O tiroteo e Montar o furacán para estrealas en salas ese mesmo ano”.

Tirado de “O tiroteo” por Andrés Rubín de Celis en Miradas de Cine, número 96 marzo 2010.

Mércores 20 de maio ás 21:30 no Pichel
O tiroteo
(The Shooting, Monte Hellman, EUA, 1966, 82′, VOSG)

Goliath

Luns, Maio 11th, 2015

“Os e as fans das curtas dos irmáns Zellner atoparán moitas cousas que lles van ser familiares: a localización de Austin, a marabillosa fotografía de Jim Eastburn, os propios Zellner en papeis centrais… Do que algúns non se decatarán é de que este é, de feito, o primeiro filme distintivo dos irmáns; nos últimos 90 fixeron unha excéntrica comedia en 16mm chamada Plastic Utopia, que eu unha vez tiven o pracer de ver proxectada cos carretes fóra de orde. A esta seguiulle Frontier (que non mirei), unha fábula de ciencia ficción rodada integramente na linguaxe inventada do Bulboviano. Despois viñeron as curtas, que se converteron en alicerces perennes do itinerario de Sundance e que, durante catro ou cinco anos, viron os guieiros das súas voces idiosincráticas crebaren, os seus chistosos ósos facérense maiores. O seu traballo foi recoñecido como único e incualificable, por non dicir mordaz. Unha estraña sensibilidade, máis amarga, mesturábase mesmo nos máis parvos dos seus paseos, e desta caste de anti­pathos emerxe nunha agridoce misantropía demoledora en Goliath. O seu estilo observador volve aos adaxios dos vellos cinematógrafos sobre a lonxitude dos obxectivos: o que é unha traxedia en primeiro plano torna comedia nun plano aberto. Abonda dicir que este é un filme cunha chea de planos abertos”.

Fragmento de “Riso entre dentes” de David Lowery en Hammer to nail.

Mércores 13 de maio ás 21:30 no Pichel
Goliath
(Goliath, David Zellner, EUA, 2008, 80’, VOSG)

A historia de Phenix City

Martes, Maio 5th, 2015

tumblr_inline_mh6ck83opc1qb8zyf

“Nunha década de policiais feos e duros, ningún director fíxoos máis desagradables, fríos e visualmente incómodos que Phil Karlson. O máis severo moralista dos anos cincuenta, os seus filmes carecen da divertida rebeldía romántica dos de Fuller e da fresca axitación dos de Don Siegel. Un sinxelo estilista, aparentemente sen gracia, as súas obras cheas de dor física e dano psicolóxico rabiosamente orquestrados e traballados deixan certo mal sabor de boca, retratando o crime como un monstruoso mal contaminador, e despoxándoo de calquera glamour que tivera posuído. El é a figura clave da violencia nos anos cincuenta, especializado na disposición en primeiro plano de rostros esmagados e sanguinolentos. Os filmes de Karlson son viaxes desencantadas e extenuantes a través do sufrimento e a súa desacougante violencia é infecciosa, dada a necesidade dunha vindeira contra­violencia. Os seus heroes cambalean debilmente por unha vida que malla neles como se fosen sacos de boxeo ata que xa non poden máis e colapsan, contraatacando nun frenesí sen sentido. Karlson e Fuller comparten unha visión de pesadelo do status quo estadounidense e unha esperanza desesperada de que este pode ser purgado dos seus males. Fuller quere liberar o país da súa hipocrisía burguesa e disensión ideolóxica. Karlson quere facelo seguro para levar unha vida normal e decente. O seu estrés e case sempre (aparentemente) local, a familia, a comunidade, a vila. Fuller é o máis flexible dos dous, el pode aguantar a tunda e esbozar un sorriso. Para Karlson os criminais son a chusma máis baixa, e o crime debe ser meticulosamente destruído. O seu odio é profundo, e os seus sórdidos e fáciles filmes de acción son auténticos asaltos sobre a automática percepción de “entretemento” que ten a audiencia da gran pantalla”.

Tirado do libro Dreams & Dead Ends: The American Gangster Film, Second Edition, Jack Shadoian, New York, Oxford University Press, 2003.

Mércores 6 de maio ás 21:30 no Pichel
A historia de Phenix City
(The Phenix City Story, Phil Karlson, EUA, 1955, 100′, VOSG)

Maio 2015

Luns, Maio 4th, 2015

maio6015MAIO 2015

Mércores 6 de maio ás 21:30 no Pichel
A historia de Phenix City
(The Phenix City Story, Phil Karlson, EUA, 1955, 100′, VOSG)

Mércores 13 de maio ás 21:30 no Pichel
Goliath
(Goliath, David Zellner, EUA, 2008, 80’, VOSG)

Mércores 20 de maio ás 21:30 no Pichel
O tiroteo
(The Shooting, Monte Hellman, EUA, 1966, 82′, VOSG)

Mércores 27 de maio ás 21:30 no Pichel
Dioses
(Claudio Pato, Galiza, 2014, 24′, VO)
To face
(Claudio Pato, Galiza, 2011, 13′, VO)
Parque Europa
(Claudio Pato, Galiza, 2008, 5′, VO)
Coa presenza do director

O home de vime

Mércores, Abril 29th, 2015

wickerman

“Pódese dicir que, aínda que a película se estreou en 1973, O home do vime ata os 90 non existía. Coñecíana basicamente frikis do cine de terror psicotrónico e xente desa caste. A partir desa década, a película empezou a gañar máis adeptos, seguindo unha dinámica moi diferente á que adoitan seguir as películas de terror británicas dos 70, xa que, normalmente, unha película destas características pode ter unha certa repercusión inicial con Christopher Lee como protagonista, pero o normal é que se vaia apagando co tempo ata quedar soterrada nos arquivos da cinemateca de xénero de rigor. En cambio, a esta fita pasoulle todo o contrario, con cada década que pasaba ía medrando a súa audiencia. O que provocou que esta película fose de culto e unha película máis popular foi precisamente a súa música. Non foi un filme que se recuperase por si propio, senón que o interese se centrou en reivindicar a súa banda sonora. A banda sonora d’O home de vime era máis famosa que O home de vime. Foi o circuíto underground o que recuperou o filme, refírome a músicos underground que nun certo momento atoparon unha fonte de inspiración nesta mestura de folk, paganismo e toda unha serie de ingredientes que ten a banda sonora e que a fan tan especial. De modo que hoxe en día hai unha chea de bandas británicas máis comerciais como Pulp que teñen feito versións de temas como Willow’s song, que é á súa vez o tema máis famoso da banda sonora”.

Fragmento de “The Wicker Man: 40 anos de culto” por David Puente e Javier Calvo en Cine Club Fum.

Mércores 29 de abril ás 21:30 no Pichel
O home de vime
(The Wicker Man, Robin Hardy, EUA, 1973, 88′, VOSG)