ProgramaciónArchive for the ‘’ Category

Colaboración co CGAC no cinema de verán ao aire libre: ciclo sobre a Nova vIná (Nova Onda Checa)

Xoves, Xuño 23rd, 2016

las margaritas

Comeza o verán e con el as sesións de cinema ao aire libre no CGAC, este ano cun ciclo dedicado ao cinema checo con películas vinculadas, na súa maioría, ao movemento da Nová vlná, a Nova Onda Checa. O CGAC programará, as noites dos mércores e os xoves do mes de xullo, sete títulos dos grandes directores checos: Miloš Forman, Jiří Menzel, Jiří Weiss, Karel Zeman, Karel Kachyňa, Ivan Passer e Věra Chytilová. O ciclo realízase en colaboración co Centro de Linguas Modernas da USC e o Centro Checo en Madrid, e baixo a dirección de María Villamarín.

“A mediados dos sesenta o movemento da Nová vlná converteuse nun dos motores cinematográficos europeos, a un nivel parello ao da Nouvelle Vague, aínda que pola súa maior proximidade se coñece máis a segunda. Esta Nova Onda Checa estaba encabezada por unha segunda xeración de estudantes saídos da FAMU (Escola de Cinema e Televisión da Academia de Artes Escénicas de Praga), que realizaron un cine estreitamente vinculado ao contexto histórico, social e cultural do país. Este sería o trazo identificador do movemento, formado por uns autores que non tiñan ningún manifesto definido e que, segundo os teóricos, carecían dunha conciencia de grupo. O que os unía era a intención de romper as pautas do realismo socialista e a procura de novas vías para contrarrestar a falta deliberdade na creación artística.

Nese ambiente de efervescencia, esta corrente produciu cintas importantes para a historia do cinema. Algunha das máis notables aparece coa incorporación dunha plasticidade surrealista, evidente na obra de Jan Švankmajer e, en xeral, no xénero da animación (representado neste ciclo por O barón Munchaüsen). As temáticas comezaron, en paralelo aos novos cinemas da época, a tratar con frecuencia a vida cotiá (Iluminación íntima, Outra vez saltou sobre os charcos), así como a abordar os conflitos xeracionais e as problemáticas da mocidade sen distanciarse delas (Loias no arame e As margaridas). Como características transversais aplicables a case todos estes traballos fílmicos destaca a profundidade con que tratan aos personaxes e a moral individual fronte á representación colectiva defendida previamente polo sistema comunista (Romeo, Xulieta e as tebras); tamén as críticas alegóricas ao sistema político (¡Ao lume, bombeiros!, a última película de Miloš Forman antes de exiliarse) e o tratamento irónico, lirismo e emotividade que desprenden os filmes a pesar dadureza das historias que narran”.

Descargar folleto de actividade.

Mércores, 6 de xullo
Hoří, má panenko! (Ao lume, bombeiros!)
Miloš Forman. República Checa, 1967, 71′.

Xoves, 7 de xullo
Skřivánci na niti (Loias no arame)
Jiří Menzel. República Checa, 1969, 94′.

Mércores, 13 de xullo
Romeo, Julie a tma (Romeo, Xulieta e as tebras)
Jiří Weiss. República Checa, 1960, 92′.

Mércores, 20 de xullo
Baron Prášil (O barón Munchaüsen)
Karel Zeman, República Checa, 1961, 80′.

Xoves, 21 de xullo
Už zase skáču přes kaluže (Outra vez saltou sobre os charcos)
Karel Kachyňa. República Checa, 1971, 94′.

Mércores, 27 de xullo
Intimní osvětlení (Iluminación íntima)
Ivan Passer. República Checa, 1965, 71′.

Xoves, 28 de xullo
Sedmikrásky (As margaridas)
Věra Chytilová, República Checa, 1966, 74′.

Branco chapeiro

Luns, Xuño 20th, 2016

branco chapeiro

“Cando discutes as políticas dos teus filmes, canto te preocupas polas políticas de xénero e as políticas da sexualidade? A decisión de traballar case exclusivamente con homes homosexuais, por exemplo.

Bruce LaBruce: Logo da miña primeira longa… fora politicamente correcto en termos da miña representación da sexualidade. Foi en parte pola miña formación académica. Tiven un par de amigos que me desprogramaron. Dixéronme “estás limpando a túa imaxería. É políticamente correcta.” Así que comeceri a tentar tratar o xénero dunha maneira moito máis lixeira: en Super 8 ½, Richard Kern, o famoso fotógrafo, levaba unha peluca e estaba fodendo a unha muller cun consolador de correa, o que era en certa maneira un chiste privado porque a xente o considera un misóxino. Así que era un certo fode-cabezas.

Con Branco Chapeiro decidimos non ter ningunha muller na película, en parte como unha cousa expresionista dentro deste mundo fantástico de puteiros e chapeiros, que viven neste mundo utópico no que non teñen que tratar coas mulleres. Logo tamén tiven frecuentemente personaxes lesbianas como en Super 8 ½ e en Otto. Non fixen tanto cos transxénero como me gustaría, fixen unha serie de fotos cunha transexual pre-operación en Toronto, chamada Nina Arsenault. Non sei se viches as fotos, pero son bastante extremas porque ela me permitiu fotografar o seu pene, que ninguén fotografara antes. Xusto tiveran que retirarlle un dos seus implantes de peito porque houbera un problema, así que había unha cicatriz e só un gran peito, e estaba cuberta de sangue e levaba unha arma. Así que era un enfrontamento ao terrorismo de xénero. Estou totalmente a favor diso. En termos de política e o asunto gay, sempre tento seguir aquela tradición da vangarda gay que vai atrás a Warhol e Morrissey, Kenneth Anger, Jack Smith, Curt McDowell e John Waters (porque penso que é necesario e penso que é o que pon aparte aos homosexuais), ese tipo de experimentación e de celebración da diferenza. En termos de políticas máis sinxelas, o meu marido é cubano. Medrou en Cuba e non marchou ata ter trinta e poucos, así que se ir de min polo meu postureo político. Son unha especie de simpatizante marxista, e son anticapitalista e anticorporativo, o que veu da miña formación punk… medrei por debaixo do umbral de pobreza nunha pequena granxa, pero comparado co que sucedía en Cuba ou nun país do terceiro mundo, estaba vivindo unha vida incriblemente privilexiada. El viviu a revolución e viu como a revolución se amargou, así que é un bo contraste de realidade para min”.

Extraído da entrevista a Bruce LaBruce en Fourthreefilm.com

Mércores 22 de xuño ás 21:30 no Pichel
Branco chapeiro
(Hustler White, Bruce La Bruce, Rick Castro, EUA, 1996, 79′, VOSG)

As praias de Agnès

Luns, Xuño 13th, 2016

les plages d'agnès

“A praia non é o tema de As praias de Agnès, no sentido no que a pintura mural podía ser o tema do documentario Muros, muros ou a recolleita o obxecto do estudo entre o científico e o vagabundo de Os espigadores e a espigadora. Nesta ocasión a ambición é ben distinta, e de primeiras non a vemos vir. Dun xeito discreto, primeiro indirecta e despois francamente, Agnès Varda aborda a súa autobiografía. Non o seu autorretrato, no sentido no que esta amante dos calidoscopios podería xuntar e separar as imaxes fraccionadas do seu rostro e da súa personaxe (método toleirán empregado en Jane B. por Agnès V.), senón a súa autobiografía, abofé. É dicir, un desenvolvemento cronolóxico desde os recordos de infancia en Bruxelas até a avoa arrodeada dos fillos e netos, ou ben, baixo a perspectiva do traballo, desde as fotos fixas no Festival de Aviñón até a exposición na Fundación Cartier en 2006.”

[Delorme, Stéphane: “Les Plages d’Agnès d’Agnès Varda” in Cahiers du Cinéma, n°640, décembre 2008 p. 35-36]

Mércores 15 de xuño ás 21:30 no Pichel
As praias de Agnès
(Les plages d’Agnès, Agnès Varda, Francia, 2008, 110′, VOSG)

Abril

Xoves, Xuño 2nd, 2016

Abril, Nanni Moretti

“Nanni Moretti: Hai vinte anos, o meu filme Ecce Bombo estivo aquí en Cannes. Como cineasta e cinéfilo, a miña relación mantívose igual. O meu desexo de facer cinema está intacto. Personalmente, non cambiou demasiado. Penso que as audiencias teñen un desexo de ver filmes que sexan expresións persoais. Os filmes teñen significado.

En filmes previos actuei como personaxe de ficción. Nos últimos dous, actuei como min mesmo. Non significa que todos os personaxes estean a interpretarse a si mesmos. É difícil interpretarse a un mesmo nun filme. (…) Hai unha sección do filme onde o meu fillo ten un mes. El organizou o plan de rodaxe entre as súas horas de comer e durmir. Rodariamos unha escena, logo daríamoslle de mamar e logo de durmir.

Cada filme ten unha historia diferente. Con Aprile, non tiven moito que preparar. Escribín os diálogos o día anterior. Algunhas escenas longas foron preparadas con gran detalle. Outras escenas foron creadas durante a montaxe. Nalgúns casos, filmáronse versións brutas das escenas. Hai moita improvisación na dirección. Durante a montaxe, entendín o que atopara. É un proceso elaborado.

No tocante á ficción e á realidade, estou interesado en varios aspectos. Por unha banda, tes que atopar un equilibrio entre o público e o privado. Ao mesmo tempo, como director, tes que tentar presentar o teu propio traballo. Quizais o significado verdadeiro é algo que non pode ser interpretado en pantalla. O que vexo é un deber. A realidade non vén do deber senón da curiosidade. Fixo imaxes do noso país para min. En Italia, temos pouca memoria. Conxelo momentos”.

[Fragmento da conferencia de prensa de “Aprile” no Festival de Cannes de 1998, por Henri Béhar]

Mércores 8 de xuño ás 21:30 no Pichel
Abril
(Aprile, Nanni Moretti, Italia, 1998, 78′, VOSG)

O album de familia

Sábado, Maio 28th, 2016

o album de familia

“O paseo polo manexo do tempo no collage hollywodiense lévanos de novo a Berliner, á súa primeira longa, O album de familia. Como esas miniaturas didáticas sobre a evolución das especies que son capaces de condensar miles de anos no reloxo dun día, así tamén O album de familia lévanos do nacemento á morte en apenas sesenta minutos. O efecto, lonxe de producir unha sensación elíptica da vida, transmite a impresión de asistir a unha condensación máxica do tempo, quizás producida por ese desexo de non omitir nada, o “desexo de calar” do que fala Sánchez-Biosca, que Berliner consegue entregando ao son, precisamente, a responsabilidade de non silenciar, non importa a crudeza das súas palabras, as versións distintas da realidade, ata as últimas consecuencias.

(…)

“Como no cine clásico, tamén en O album de familia a continuidade reconfórtanos, transmitíndonos a sensación de que estamos non xa nun mirador privilexiado senon no único dende o que entender o que vemos; sen embargo, o son desdi constatemente esa sensación. A transparencia do raccord fronte á brusca interferencia do son leva finalmente a desconfiar da nosa posición e dos nosos coñecementos, pero sobre todo a sospeitar das imaxes, que primeiro nos parecerán simples apariencias sen fondo e despois, máscaras dunha realidade agochada. Primeiro, deliciosamente inocentes; despois, sospeitosas e, quizá, culpables. É inevitable a referencia ás palabras de André Bazin, a propósito de Lettre de Sibérie, de Chris Marker, cando dicía que “Marker aporta nos seus filmes unha concepción nova da montaxe, que eu chamaría horizontal, en oposición á montaxe tradicional que se realiza ao longo da película, centrado na relación entre os planos. No caso de Marker, a imaxe non remite ao que a precede ou a segue, senon que en certa forma relacionase co que se di”. En Berliner a imaxe si que establece moitas veces vínculos directos coas anteriores ou as posteriores, pero o son segue relacionándose con elas da forma lateral que definiu o teórico francés”.

[Fragmento de “Las manos del cineasta. Notas sobre el montaje y la herencia cinematográfica en la obra de Alan Barliner” en El hombre sin la cámara, por Efrén Cuevas e Carlos Muguiro (eds.), Ediciones Internacionales Universitarias, 2002, p. 60 – 63]

Mércores 1 de xuño ás 21:30 no Pichel
O album de familia
(The Family Album, Alan Berliner, EUA, 1986, 60′, VOSE)

Xuño 2016

Venres, Maio 27th, 2016

xuño2016 def

XUÑO 2016

Mércores 1 de xuño ás 21:30 no Pichel
O album de familia
(The Family Album, Alan Berliner, EUA, 1986, 60′, VOSE)

Mércores 8 de xuño ás 21:30 no Pichel
Abril
(Aprile, Nanni Moretti, Italia, 1998, 78′, VOSG)

Mércores 15 de xuño ás 21:30 no Pichel
As praias de Agnès
(Les plages d’Agnès, Agnès Varda, Francia, 2008, 110′, VOSG)

Mércores 22 de xuño ás 21:30 no Pichel
Branco chapeiro
(Hustler White, Bruce La Bruce, Rick Castro, EUA, 1996, 79′, VOSG)

■ Preme na imaxe para descargar o cartaz en pdf

Estrea de “Walsed” e “Frank” con Alberte Pagán

Luns, Maio 23rd, 2016
frank, Alberte Pagán

Frank é a terceira entrega dos meus estudos cinematográficos que encetara com Walsed. Irmá gémea de Quim.com, Frank acode de novo a umha película de Iván Zulueta de 1972. FrankStein resume, em tres breves minutos, a película homónima de James Whale. Desta vez Zulueta nom utiliza os 8mm de Kinkón, senom os 35mm de Whale, mas, claro, coa intermediaçom, umha vez mais, do televisor (anúncios incluídos). Eu estiro estes tres minutos e lhes devolvo a duraçom original (só a partir da cena na que Zulueta começa a refilmar: o assalto à tumba no cemitério). Os abundantes planos congelados tenhem um menor dinamismo que no caso de Quim.com, mas permitem-me jogar coas images originais, que aqui utilizo como cinta métrica sobre a que medir convergências e divergências.

A música é a original de Zulueta, estirada à par que as images. Conservo igualmente as músicas e sons de Whale, mas elimino os diálogos, agás o intenso “Agora sei o que se sente ao ser Deus!”.

Tanto a obra de Zulueta como, neste caso, a minha, estám feitas de restos e recortes: escaravelhamos no cemitério da história do cinema, colhemos fragmentos de corpos mortos e criamos, as costuras bem visíveis, a nossa própria criatura, à que lhe damos vida. O cineasta como doutor Frankenstein, a película como monstro”.

[Texto de Alberte Pagán sobre Frank]

Mércores 25 de maio ás 21:30 no Pichel
Walsed
(Walsed, Alberte Pagán, Galiza, 2014, 4′, VO)
Frank
(Frank, Alberte Pagán, Galiza, 2015, 65′, VO)
Estrea. Coa presenza do director.

Leccións das tebras

Mércores, Maio 18th, 2016
 Lektionen in Finsternis, Werner Herzog

“O colapso do universo estelar sucederá, como a creación,
cun grandioso esplendor”
Blaise Pascal

“As palabras atribuídas a Blaise Pascal que serven de prefacio ao meu filme Leccións de Escuridade (Lektionen in Finsternis, 1992) realmente son miñas. O mesmo Pascal non podería dicilo mellor. Esta cita falsa e non obstante non falsificada – como demostrarei máis adiante – debe servir como un primeiro sinal do que estou tentando tratar neste discurso. Aínda así, recoñecer unha fraude coma tal só axuda ao triunfo dos especuladores.

A cousa é simple e non nace das consideracións teóricas, senón das máis prácticas. Coa cita de Pascal no cabezallo, elevo (erheben) ao espectador, mesmo antes de ter visto o primeiro fotograma, a un nivel máis alto, desde o que poda entrar no filme. E eu, o autor do mesmo, non lle deixo baixar desde esa altitude ata que teña finalizado. Só neste estado do Sublime (Erhabenheit) vólvese posíbel algo máis profundo, unha caste de verdade que é inimiga do simplemente material. Eu chámolle verdade extática.

Despois da primeira guerra en Irak, mentres ardían os campos de petróleo en Kuwait, os medios de comunicación – e aquí falo da TV particularmente – non estaban en condicións de mostrar o que eran, ademais dun crime de guerra, un acontecemento de dimensións cósmicas, un crime contra a creación mesma. Non hai un só fotograma en Leccións de Escuridade onde poidamos recoñecer o noso planeta; por iso mesmo o filme foi catalogado como “ciencia ficción”, como se só puidese ter sido rodada nunha galaxia distante, inimiga da vida. Na súa estrea no Festival de Cinema de Berlín, o filme deu cunha orxía de odio. De todo canto me berraban como animais doentes só entendín “estetización do arrepío”. E cando me cuspiron e ameazaron no podio, só respondín cunha palabra banal. “Cretinos”, díxenlles, “é o que fixo Dante no seu “Inferno”, é o que fixo Goya e tamén Hieronymus Bosch. Ás présas, sen pensalo moito, invocara os anxos da garda que nos familiarizan co absoluto e co sublime (o elevado)”.

[Fragmento de “Sobre o absoluto, o sublime e a verdade extática” por Werner Herzog]

Mércores 18 de maio ás 21:30 no Pichel
Cobra Mist
(Cobra Mist, Emily Richardson, Reino Unido, 2008, 6′, VO)
Leccións de escuridade
(Lektionen in Finsternis, Werner Herzog, Alemaña-Francia-Reino Unido, 1992, 50′, VOSG)

Vida cotiá nunha aldea siria

Luns, Maio 9th, 2016
Everyday Life in a Syrian Village, Omar Amiralay

“Os aldeáns non paraban de mirar de esguello o noso coche oficial, con medo, de desconfiar dos nosos aparellos cinematográficos complexos e, sobre todo, de mostrar aprehensión con respecto á nosa curiosidade incesante. As barreiras sociais erguíanse altas entre nós. Ás veces éranos imposíbel franquealas. Comprendéramos, coa práctica, que o noso complexo equipo non cadraba co tipo de experiencia que iniciáramos e que, polo tanto, perdiamos o tempo. O noso traballo conduciunos, a miúdo, a “abandonar” toda estética, a gardar intacto o documento fílmico. Importábanos descubrir a realidade complexa. Comprendéramos que só o documento era importante. Tentamos, na medida do posíbel, a partir de esforzos e iniciativas individuais, reproducir as principais características socioeconómicas e culturais da vila que, probabelmente, sexan semellantes, nas súas liñas xerais, ás de outras aldeas sirias.”

[Fragmento tirado de Omar Amiralay e Saadallah Wannous]

Mércores 11 de maio ás 21:30 no Pichel
Vida cotiá nunha aldea siria
(الحياة اليومية في قرية سورية [Al hayatt al yawmiyah fi quariah suriyah], Omar Amiralay, Siria, 1974, 83′, VOSG)

Demasiado cedo/Demasiado tarde

Venres, Abril 29th, 2016

Trop tôt/Trop tard, Jean-Marie Straub e Danièle Huillet

“En xuño de 1980, Straub e Huillet foron filmar o campo francés durante quince días. Víuselles en lugares tan improbables como Tréogan, Mottreff, Marbeuf ou Harville. Víuselles rondar preto das grandes cidades: Lyon, Rennes. A súa idea, a que preside a execución deste opus 12 da súa obra (xa vinte anos de cine!) era filmar tal como son na actualidade certo número de lugares citados nunha carta enviada por Engels ao futuro renegado Kautsky. En dita carta (lida, en off, por Danièle Huillet), Engels describe, baseándose en cifras, a miseria do campo en vésperas da Revolución Francesa. Os lugares, que duda cabe, cambiaron. En primeiro lugar, están desertos. O campo francés, di Straub, ten “un aspecto de ciencia-ficción, de planeta abandonado”. Vívese alí, quizais, pero non se habita. Os campos, os camiños, os cercos, as cortinas de árbores, son rastros de actividade humana, pero os actores son os paxaros, algúns coches, rumores, o vento.

En maio de 1981, Straub e Huillet están en Exipto, filman outras paisaxes. O seu guía, esta vez, non é Engels, senón un marxista máis recente, autor do libro xa famoso As loitas de clase en Exipto: Mahmoud Hussein. De novo en off, a voz dun intelectual árabe di en francés (pero con acento) a resistencia labrega á ocupación inglesa e isto ata a revolución “pequeno-burguesa” de Neguib en 1952. Unha vez máis, os campesiños rebélanse demasiado cedo, e chegan demasiado tarde cando se trata de acceder ao poder. Este latido obsesivo é o “contido” do filme. Dáse dende un comezo, como se fóra un motivo musical: “que aquí coma sempre, os burgueses foron demasiado cobardes para apoiar os seus propios intereses / que dende a Bastilla a plebe tivo que facer todo o traballo.” (Engels)

O filme é entón un díptico. Un, Francia. Dous, Exipto. Sen actores, mesmo sen personaxes sequera, e sobre todo, sen extras. Se hai un actor en Demasiado cedo, demasiado tarde, é a paisaxe. Este actor ten un texto: a Historia (os campesiños que resisten, a terra que permanece). O seu talento é variable: a nube que pasa, unha repentina bandada de paxaros, un grupo de árbores mecidos polo vento, un claro no ceo, de todo isto está feito o xogo actoral da paisaxe. Había moito que xa non viamos algo así. Dende o mundo, exactamente.

[Fragmento tirado de “Cinemeteoroloxía”, por Serge Daney en LIBERATION, 20-21 de febreiro de 1982].

Mércores 4 de maio ás 21:30 no Pichel
Demasiado cedo/Demasiado tarde
(Trop tôt/Trop tard, Jean-Marie Straub e Danièle Huillet, Francia-Exipto, 1982, 100’, VOSG)