ProgramaciónArchive for the ‘’ Category

Branca de neve

Sábado, Xaneiro 14th, 2017

Mércores 18 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Branca de neve
(Branca de Neve, João César Monteiro, Portugal, 2000, 75′, VOSG)

Libro perdido atopado

Sábado, Xaneiro 7th, 2017

“O cineasta norteamericano, de orixe afgana, Jem Cohen é alguén ao que vale a pena seguir a pista porque os diferentes rexistros audiovisuales que practica son dunha coherencia e unha suxerencia excepcionais. Xa sexa realizando un videoclip de encargo -faceta abandonada en 1996- ou filmando individualmente un documento sobre algúns dos barrios da súa querida Nova York, Cohen extrae poesía de onde non a hai, convertendo banalidades do día a día en iconos existenciais. E sempre o fai dende unha visión do documental moi particular, dunha filmación que prescinde da posta en escea, actores, diálogos e entrevistas, para configurar un cadro con un poder dramático, sutilmente presenciado, fiado pola asociación de imaxes e o collage perfeccionista do son.

Seguindo un método tan sinxelo como o de pasearse coa súa cámara á caza de imaxes determinadas polas rúas das cidades estadounidendes e as periferias menos atractivas -á maneira dun hipotético flaneur postmoderno-, Cohen atopa rastros poéticos dunha sensibilidade contida, pequenas historias que definen todo un mundo e que alcanzan toda a súa densidade na moviola, na cautivadora facilidade coa que empalma as súas imaxes, alcanzando sentido e significado. O seu traballo de cámara é dunha finura e unha meticulosidade tan sorprendente como o exhaustivo traballo de edición de cada unha das súas pezas cinematográficas.

(…)

Pero se a obra de Jem Cohen destaca nalgún dos seus apartados, este é o desa mestura intrasferible de experimentos documentales autorreflexivos. Definición algo inocua que intenta abarcar a súa inclinación a documentar a paisaxe urbana, as súas rúas e os seus rostros, reflexionando sobre todo elo e desvelando motivacións ensaísticas referidas ao seu propio quefacer. Particularidades dun cine-ensaio e dun cine documental que da man a tendencias de carácter experimental no seu formalismo. Un asombroso e eficaz sentido esteticista, que Cohen aplica o nivel visual e sonoro en todos os seus filmes.

Pezas como This is a story of New York. The Golden Dark Age of Reason (1987) ou Libro perdido atopado (1996), son obras que demostran unha querencia polo cine de Chris Marker, as pasaxes de Walter Benjamin, as contradicións das metrópoles de Estados Unidos, o carácter individual, fráxil e espontáneo do formato super8 -e o 16mm- e o poder envolvente das texturas atmosféricas e o collage sonoro”.

Fragmento de “La existencia en la mirada. El cine reflexivo de Jem Cohen” por Albert Alcoz en Blogs&Docs, febreiro de 2007.

Mércores 11 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
As mans negativas
(Les mains négatives, Marguerite Duras, Francia, 1978, 14′, VOSG)
Libro perdido atopado
(Lost Book Found, Jem Cohen, EUA, 1996, 35′, VOSG)

Xaneiro 2017

Mércores, Xaneiro 4th, 2017

 

XANEIRO 2017

Mércores 11 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
As mans negativas
(Les mains négatives, Marguerite Duras, Francia, 1978, 14′, VOSG)
Libro perdido atopado
(Lost Book Found, Jem Cohen, EUA, 1996, 35′, VOSG)

Mércores 18 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Branca de neve
(Branca de Neve, João César Monteiro, Portugal, 2000, 75′, VOSG)

Mércores 25 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Linguas desatadas
(Tongues Untied, Marlon Riggs, EUA, 1989, 55′, VOSG)

Deus e o diabo na terra do sol

Martes, Decembro 20th, 2016

glauber rocha

“Se o tropicalismo se debeu, nalgunha medida, aos meus actos e ás miñas ideas, temos que considerar o impacto que tivo sobre min o filme Terra em transe, de Glauber Rocha, na miña temporada carioca de 1966-1967. O meu corazón deu un salto na escena de apertura, cando, ao son do mesmo cántico de candomblé que xa estaba na banda sonora de Barravento (a primeira longametraxe de Glauber) se vía aproximarse, nunha toma aérea do mar, a costa brasileira. E, á medida que o filme continuaba avanzando, as imaxes de grande forza que se sucedían confirmaban a impresión de que aspectos inconscientes da nosa realidade estaban á beira de revelarse.

Glauber Rocha, o xoven director baiano, era nesa altura xa un verdadeiro líder cultural. Logo de rodar Barravento, cando aínda vivía na Bahía, impresionou a directores e críticos europeos con Deus e o diabo na terra do sol, un filme cheo dunha beleza salvaxe que nos excitou a todos coa posibilidade dun grande cinema nacional.

(…)

Deus e o diabo na terra do sol retrata aos cangaceiros da rexión, bandidos rurais que se fixeran famosos en Europa a través do filme O cangaceiro, gañador de varios premios de Cannes a mediados dos cincuenta. Os cangaceiros da vida real impactaban bastante polos seus estilizados sombreiros de vaqueiro, as súas medallas e as súas xoias. Crueis e románticos, estaban listos para a vinganza social nunha terra dominada polos terratenentes. Glauber non temía á man ás veces pesada e ás veces torpe coa que exhibía as ensinanzas estéticas de Eisenstein, Rossellini, Buñuel ou Brecht (ademais da nouvelle vague e algún xesto aprendido do entón, para nós, emerxente cinema xaponés) e as leccións ideolóxicas dalgúns marxistas.

[Tirado de Verdade tropical, de Caetano Veloso publicado en Sâo Paulo por Companhia das Letras en 1997].

Mércores 21 de decembro ás 21:30 no Pichel
Deus e o diabo na terra do sol
(Deus e o Diabo na Terra do Sol, Glauber Rocha, Brasil, 1964, 118′, VOSG)

Orgullo

Domingo, Decembro 11th, 2016

orgullo mur oti

“Se a perfección me parecera o máximo criterio á hora de xulgar un filme, Orgullo sería a obra mestra de Mur Oti. Como este director ten fama de irregular, non xa ao longo da sá carreira […], senón no interior de cada filme, un dos aspectos máis gratamente sorprendentes de Orgullo é precisamente até que punto cada secuencia ou escena, cada frase ou xesto, cada plano ou movemento de cámara, cada decisión de iluminación ou encadre son rigorosamente necesarios, precisos e coherentes, de xeito que non hai ningún desequilibrio, e todas as pezas encaixa unhas coas outras coa precisión dun mecanismo de reloxaría. Que isto só se poda verificar tras múltiplas visións, aínda que se intúa desde o mesmo arranque do filme, engade mérito ao traballo de Mur Oti e os seus colaboradores, porque demostra que non fai ostentación da súa capacidade e que conseguiu evitar que o funcionamento do filme sexa mecánico ou adoeza de rixidez. É un filme, sen dúbida, moi meditado, escrito con grande esixencia de claridade, preparado minuciosamente e realizado sen ningunha concesión nin a comodidade nin ao aforro”

[Texto tirado de Manuel Mur Oti: Las raices del drama / As raízes do drama por Miguel Marías, Lisboa: Cinemateca Portuguesa, 1992, p. 106].

Mércores 14 de decembro ás 21:30 no Pichel
Orgullo
(Orgullo, Manuel Mur Oti, España, 1955, 106′, VO)

Westerns marabillosos: O home nas terras salvaxes

Luns, Decembro 5th, 2016

O home na natureza salvaxe

“O home nas terras salvaxes é a historia dun cazador de peles chamado Zachary Bass (interpretado por Richard Harris, que é parte dunha banda de cazadores e trampeiros baixo as ordes do Capitán Henry (John Huston). Durante unha expedición ao Noroeste dos Estados Unidos, Bass é atacado e ferido por un oso e logo abandonado medio morto. Sen que parte de Henry e o seu grupo caian na conta de que aínda segue con vida, Bass sobrevive e buscará vinganza. Un dos aspectos formais máis fortes é o ambiente e a atmosfera arredor da historia.

O director Richard C. Sarafian e o equipo quixeron traballar ata o máis mínimo detalle. O punto culminante deste traballo é o barco dos anos 1820, que Henry e a súa tropa carrexan polas terras salvaxes, pola lama e os outeiros nevados. Podería interpretarse como unha visión do dura que foi a profesión de trampeiro e cazador de pel, pero tamén pola carga de culpa que seguramente afoga aos membros da expedición por teren deixado a Bass sen saber se vive ou non.

Aínda que é formalmente unha historia de vinganza, o home do que Bass quere vingarse, Capitán Henry, non é retratado coma un personaxe malvado. Durante unha escena con outro membro da expedición chamado Fogerty (Percy Herbert), Henry conta nun momento de melancolía como coñeceu a Bass e fala tamén algo da súa vida”.

Fragmento tirado de “Westerns marabillosos: O home nas terras salvaxes“, por John Hamilton.

Mércores 7 de decembro ás 21:30 no Pichel
O home nas terras salvaxes
(Man in the Wilderness, Richard C. Sarafian, EUA, 1971, 105′, VOSG)

Decembro 2016

Luns, Decembro 5th, 2016

DECEMBRO 2016

Mércores 7 de decembro ás 21:30 no Pichel
O home nas terras salvaxes
(Man in the Wilderness, Richard C. Sarafian, EUA, 1971, 105′, VOSG)

Mércores 14 de decembro ás 21:30 no Pichel
Orgullo
(Orgullo, Manuel Mur Oti, España, 1955, 106′, VO)

Mércores 21 de decembro ás 21:30 no Pichel
Deus e o diabo na terra do sol
(Deus e o Diabo na Terra do Sol, Glauber Rocha, Brasil, 1964, 118′, VOSG)

O mozo Lincoln

Luns, Novembro 28th, 2016

O mozo Lincoln

“O mozo Lincoln é o produto dunha era na que, en todo o mundo, o misticismo político estaba tomando forma en filmes como O triunfo da vontade e Alexander Nevsky, odas xeométricas á redención colectiva ritualizada. Ford procura unha linguaxe cinemática adecuada ao mito democrático, e non atopa unha resolución sinxela do paradoxo de que Lincoln, o gran heroe democrático, triunfa por unha verdadeira superioridade intelectual e moral (por non mencionar a superioridade física do Lincoln campión de cortar troncos) sobre os seus iguais.

A singularidade de Lincoln é a cousa máis difícil de describir no vocabulario da tradición americana de xénero, unha tradición na que a singularidade é asociada máis frecuentemente coa maldade ou o fracaso, mentres o heroísmo, o liderazgo e o éxito son ligados a figuras vistas como, no corazón, un dos rapaces, parte do pobo. Amósasenos a Lincoln como un populista nato, un contador de chistes e xurado en concursos de tartas, (…) un político amigable que, de seguro, coñece o valor político dos seus sentidos alegatos en favor dos máis pobres e humildes. Pero quen é esta xente para a que fala? Quitando a Lincoln, quen queda no filme para ofrecer algo semellante a un senso de dirección ou visión? Esta América dos 1830 semella unha sociedade de clase escuálida, con políticos falabaratos enriba e abusóns resentidos abaixo, mentres bos cristiáns como Abagail Clay sofren en silencio, e os amables borrachos déitanse á marxe mentres soltan outro bufido. Lincoln é deles, pero diferente deles: un solitario diferente a John Wayne en Centauros do deserto, pero non menos só.”

[Tirado de “Young Mr. Lincoln: Hero in Waiting”, de Geoffrey O’Brien.]

Mércores 30 de novembro ás 21:30 no Pichel
O mozo Lincoln
(Young Mr. Lincoln, John Ford, EUA, 1939, 100′, VOSG)

A regra do xogo

Venres, Novembro 18th, 2016

aregradoxogo

“Pensando nas dificultades que puido ter para atopar durante a guerra, lonxe de Francia e nunha época de convulsións, os puntos cardinais a súa inspiración en relación coa que lle animaba en 1938 cando rodaba La Règle du Jeu, Renoir dinos: “Cando fixen La Règle du Jeu sabía onde estaba. Coñecía o mal que roía os meus contemporáneos. O meu instinto guiábame, a consciencia do perigo proporcionábame as situacións e as respostas. Os meus camaradas estaban comigo. Como non habiamos estar inquietos! Penso que o filme é bo. Pero realmente non é difícil traballar ben cando a brúxula da inquietude marca a verdadeira dirección”.

(…)

Nin o público, nin a maioría da crítica souberon recoñecer en 1939 que La Règle du Jeu era a máis grande e máis lúcida expresión dunha época condenada. Pero esta non foi sen dúbida a causa principal de fracaso do filme. A historia de amor era tan válida coma calquera outra e abondaríalle para o éxito con que o guión respectase tamén a regra do xogo cinematográfico. Pero Renoir quixera realizar, segundo a súa propia expresión, un drama alegre, e esta mestura, insólita, desconcertou. Por outra parte, a dirección prodixiosamente móbil, a ironía sutil dos encadres e os movementos de cámara, o estilo da fotografía que anunciaba de maneira xeral a famosa profundidade de campo que nos veu de América a través de Citizen Kane e de The best years of our life, aparecían entón como fantasías ridículas, se cadra discutibles”.

Fragmento de “A festa no castelo” extraído de Jean Renoir de André Bazin (edición española, Madrid, 1973, Artiach, trad. Joaquín Bollo, pp. 64-67).

Mércores 23 de novembro ás 21:30 no Pichel
A regra do xogo
(La règle du jeu, Jean Renoir, Francia, 1939, 113′, VOSG)

A historia do crisantemo tardío

Domingo, Novembro 13th, 2016

a historia do crisantemo tardío

“Cando Mizoguchi roda este filme, en 1939, Xapón levaba involucrado dous anos nunha guerra inxusta contra China e o cinema, controlado estreitamente polo poder militar, debe obedecer as consignas nacionalistas. O ano anterior, o Estudio Shinkô impuxéralle a rodaxe dun filme exaltando o patriotismo requirido polas autoridades: A canción do campo. Sen ser un gran home político -nunca o foi- Mizoguchi sabe ben que a súa arte, que está chegando á madurez, non está feita para esa caste de servizo ideolóxico. “Sufría”, conta o seu guionista Yoda, “unha crise invadía o seu espírito”. Non quería seguir asumindo esa colaboración pasiva coa política nacional”. Decide deixar a compañía Shinkô e volve aos estudios da Shochiku, en Kyoto, onde lle dan carta branca. “Fun a Kyoto, conta Mizoguchi, coa condición de poder facer o que quixese. Así que penso que puiden rodar ese filme (A historia do crisantemo tardío) ao meu xeito… Alí comecei a facer de verdade o meu filme”.

Fragmento de “Xapón tour, détour” de Alain Bergala, extraída de Cahiers du Cinéma, 1981, núm. 327.

Mércores 16 de novembro ás 21:30 no Pichel
A historia do crisantemo tardío
(残菊物語 [Zangiku monogatari], Kenji Mizoguchi, Xapón, 1939, 143′, VOSG)