ProgramaciónArchive for the ‘’ Category

Fantasía lusitana

Luns, Abril 7th, 2014

«O primeiro documental de João Canijo, froito dunha encarga, confirma a importancia do réxime salazarista na obra deste cineasta. Fantasía Lusitana aborda o tempo cronolóxico da Segunda Guerra Mundial centrándose particularmente na cidade de Lisboa, que na altura era un punto de encontro neurálxico para todo tipo de refuxiados europeos. O filme organízase de maneira que revela o discurso ideolóxico sobre a identidade nacional construído durante o período de vixencia do Estado Novo, utilizando basicamente dous tipos de materiais: por unha banda, imaxes de arquivo do período 1939-1945 procedentes de noticiarios (a propaganda que amplificaba o discurso do réxime), e pola outra textos escritos por refuxiados célebres que están de paso pola cidade (os escritores Alfred Döblin e Antoine Saint-Exupéry, así como a actriz Erika Mann, filla do tamén escritor Thomas Mann), que se escoitan por riba das imaxes. O contraste entre estes dous tipos de materiais permítenlle ao espectador confrontar ese discurso feliz, neutro e esencialista sobre o “ser portugués” que emitía a ditadura coa triste realidade dos refuxiados que vían nesa felicidade unha falsa ilusión perante a realidade política da Europa Occidental.»

(fragmento de «Identidad y violencia en el cine de João Canijo», Daniel Ribas en Jugar con la memoria. El cine portugués en el siglo XXI, A Cuarta Parede, Shangrila, 2014. Antes do filme haberá presentación do libro a cargo de Víctor Paz Morandeira)

Mércores 9 de abril ás 21:30 no Pichel
Fantasía lusitana
(Fantasia Lusitana, João Canijo, Portugal, 2010, 65′, VOSG)
Presentación do libro Jugar con la memoria. El cine portugués en el siglo XXI a cargo de Víctor Paz (A Cuarta Parede)

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

Abril 2014

Xoves, Marzo 27th, 2014

ABRIL 2014

Mércores 2 de abril ás 21:30 no Pichel
Rapazas de uniforme
(Mädchen in Uniform, Leontine Sagan / Carl Froelich, Alemaña, 1931, 88′, VOSG)

Mércores 9 de abril ás 21:30 no Pichel
Fantasía lusitana
(Fantasia Lusitana, João Canijo, Portugal, 2010, 65′, VOSG)
Presentación do libro Jugar con la memoria. El cine portugués en el siglo XXI

Mércores 23 de abril ás 21:30 no Pichel
PM
(PM, Sabá Cabrera Infante / Orlando Jiménez Leal, Cuba, 1961, 13′, VO)
+
Coffea Arábiga
(Coffea Arábiga, Nicolás Guillén Landrián, Cuba, 1968, 18′, VO)
+
Por primeira vez
(Por primera vez, Octavio Cortázar, Cuba, 1969, 9′, VO)
+
Kung fu 2003
(Kung fu 2003, Tampico, Cuba, 2003, 15′, VO)

Mércores 30 de abril ás 21.30 no Pichel
Introdución ao cinema experimental. Parte I (1942-1977) | Duración total: 81′

Número 3: Entrelazado
(Number 3: Interwoven, Harry Smith, EUA, 1946, 3′, VO)
+
Cachifallos
(Odds & Ends, Jane Conger Belson Shimané, EUA, 1959, 4′, VOSG)
+
Aleph
(Aleph, Wallace Berman, EUA, 1966, 8′, VO)
+
Á noite con fachos e lanzas
(By Night with Torch and Spear, Joseph Cornell, EUA, 1942, 8′, VO)
+
Valse triste
(Valse Triste, Bruce Conner, EUA, 1977, 5′, VO)
+
A casa Wedlock: Un coito
(Wedlock House: An Intercourse, Stan Brakhage, EUA, 1959, 11′, VO)
+
Castro Street
(Castro Street, Bruce Baillie, EUA, 1966, 11′, VO)
+
Tensión superficial
(Surface Tension, Hollis Frampton, EUA, 1968, 10′, VOSG)
+
Solidariedade
(Solidarity, Joyce Wieland, Canadá, 1973, 11′, VOSG)
+
Nova e mellorada calidade institucional: No contexto das líquidas e as nasais ás veces se desenvolve unha vogal parasitaria
(New Improved Institutional Quality: In the Environment of Liquids and Nasals a Parasitic Vowel Sometimes Develop, Owen Land, EUA, 1976, 10′, VOSG)

■ Preme na imaxe para descargar o cartaz en pdf

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

A trama

Luns, Marzo 24th, 2014

«João Rui Guerra da Mata: Un dos primeiros planos do filme é un travelling desde un bote, como ao comezo do filme de Sternberg. Gostabamos da idea das imaxes documentais que introducen unha trama que de feito se rodara nun estudio de Hollywood.

João Pedro Rodrigues: E entón decidimos facer o contrario: inventar unha trama rodada na súa meirande parte con imaxes documentais. Coido que o noso filme, aínda que ten unha trama de ficción, é ao final un retrato da cidade tal e como nós a vemos agora.
(…)
É coma un documental sobre un lugar ficticio. Como o filme se enfronta co tema da memoria pensamos nunha cidade imaxinaria habitada por pantasmas, corpos sen cara, partes do corpo, siluetas, sombras… posuída por voces do pasado, do presente e do futuro, voces incorpóreas perdidas para sempre no labirinto dunha cidade mítica.»

He and “I”: Joaõ Pedro Rodrigues and Joaõ Rui Guerra da Mata on The Last Time I Saw Macao«, Aaron Cutler, Cinema Scope)

Mércores 26 de marzo ás 21:30 no Pichel
A última vez que vin Macau
(A Última Vez Que Vi Macau, João Pedro Rodrigues / João Rui Guerra da Mata, Francia / Portugal / Macau, 2012, 85′, VOSG)

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

Un regreso a casa

Luns, Marzo 17th, 2014

«Hai moitas formas de afrontar un regreso a casa e igualmente moitas outras maneiras de se despedir. O cinema, no decurso da súa Historia, ten dado boa conta diso. Adoitaba relatarse un adeus ou ben un regreso, pero My Winnipeg é un híbrido fascinante entre esa vinda e esa ida: unha ida formulada como unha fuxida e que, porén, queda en tentativa; unha vinda que non é unha opción, senón unha caste de estado permanente onde o director manifesta a súa particular relación filial/fóbica coa cidade que o viu nacer, medrar e formar familia. Á pretendida carta de despedida non lle queda outra ca aceptar finalmente que por moi lonxe que Maddin trate de marchar, Winnipeg non é só un enclave xeográfico, senón unha paisaxe mental incrustada na súa cabeza, e unha confirmación de que un non se pode substraer do lugar ao que pertenceu».

(Covadonga G. Lahera en «My Winnipeg«, Blogs&Docs, 3 de abril de 2008)

Mércores 19 de marzo ás 21:30 no Pichel
A miña Winnipeg
(My Winnipeg, Guy Maddin, Canadá, 2007, 80′, VOSG)

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

O que vemos e o que ouvimos

Martes, Marzo 11th, 2014

Onde reside a fortaleza de Ruínas é nese cruzamento, sempre lixeiramente desprazado, entre o que ven os nosos ollos e a historia que estamos a ouvir. No Restaurante Panorâmico de Monsanto, mentres a cámara amosa unha escalinata, a xanela panorámica, os murais, unha voz le unha anotación dun libro de receitas do século XVI —unha listaxe de manxares que, para Mozos, «combinaba con aquela monumentalidade». Ás veces, como no caso do Sanatório das Penhas da Saúde, o que ouvimos —neste caso: relatorios médicos con todos os pormenores sobre o estado de saúde dos doentes á entrada e á saída do internamento— ten que ver coa historia do sitio. Outras veces é apenas unha historia que podía pertencer ao lugar, e só por casualidade non pertenceu —como a carta que pregunta polos prezos dunha fin de semana para un grupo de amigos nun hotel, lida sobre a imaxe da Estalagem de São José, en Porto da Barca, xunto ao mar, un sitio onde Mozos chegou a estar aloxado antes de pechar o establecemento e comezar a esvarar cara ao esquecemento. «Na recolla de textos interesábame achegarme a cousas que non se consideran gran literatura, procuraba máis ben literatura de cordel, epistolar, relatorios, apuntes». Entraron tres poemas. O resto son textos coma o prego «Ao pobo de Barreiro sobre o lanzamento dunha bomba», de 1934, ou unha carta cun pedido de empréstito —«cousas un chisco insignificantes, do día a día, que as persoas gardan pero que nunca ficarán como nada importante de non ser para quen as fai e quen as recibe».

(fragmento de «Manuel Mozos nas ruínas das grandes esperanzas», Alexandra Prado Coelho, en Ípsilon, Público, 1 de abril de 2010)

Mércores 12 de marzo ás 21:30 no Pichel
Ruínas
(Ruínas, Manuel Mozos, Portugal, 2009, 60′, VOSG)

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

As paisaxes abafantes

Martes, Marzo 4th, 2014

A visión revolucionaria da historia, que privilexia os momentos dramáticos de ruptura e cambio, tamén se cuestiona na temporalidade cotiá das paisaxes sen eventos. A.K.A. Serial Killer activa unha crítica similar ao evitar de xeito deliberado unha narrativa dramatizada dos crimes de Nagayama. En contraste coa rodaxe documental, con datos, localizada e chea de eventos espazo-temporais, o que presenta A.K.A. Serial Killer o filme-dentro-do-filme A historia secreta, porén, son imaxes decididamente fragmentarias que amosan a vida cotiá que é banal e baleira de calquera marcador cronolóxico ou especificidade local. Cal, pode un preguntarse, é a eficacia política de facer estes filmes?

(…)

No recordo da rodaxe de A.K.A. Serial Killer, o autor Adachi indica como resistiu a tentación de narrar a vida de Nagayama. A paisaxe, ao dicir de Adachi, emerxe como un xeito alternativo de organizar o filme mentres segue os pasos migratorios de Nagayama dun lugar a outro:

«A impresión de que cada cidade é xusto coma outra cidade non desaparecía. Mentres contiña o alento, ficaba parado, e me preguntaba cal era a orixe da sensación abafante nesas cidades, as paisaxes fronte aos meus ollos aparecían fermosas coma postais. Así, precisamente pola súa beleza, comecei a decatarme de que era esa a fonte desa asfixia. Quizais calquera sabe desta asfixia, e aínda así segue estendéndose cada día mentres a xente camiña pola cidade para sobrevivir. Sentín que quizais era a inimiga de Nagayama. Daquela, consideramos que poderiamos converter esas paisaxes abafantes nun método para interrogar as paisaxes, nós mesmos, o mesmo que as imaxes de Nagayama.»

(Extractos de Volver á realidade: fûkeiron e o filme da paisaxe, Yuriko Furuhata)

Mércores 5 de marzo ás 21:30 no Pichel
Alias asasino en serie
(略称・騾」続射殺鬲 [Ryakushô renzoku shasatsuma], Masao Adachi, Xapón, 1969, 86′, VOSG)

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

Marzo 2014: Cartografías

Luns, Marzo 3rd, 2014

MARZO 2014
CARTOGRAFÍAS

Mércores 5 de marzo ás 21:30 no Pichel
Alias asasino en serie
(略称・騾」続射殺鬲 [Ryakushô renzoku shasatsuma], Masao Adachi, Xapón, 1969, 86′, VOSG)

Mércores 12 de marzo ás 21:30 no Pichel
Ruínas
(Ruínas, Manuel Mozos, Portugal, 2009, 60′, VOSG)

Mércores 19 de marzo ás 21:30 no Pichel
A miña Winnipeg
(My Winnipeg, Guy Maddin, Canadá, 2007, 80′, VOSG)

Mércores 26 de marzo ás 21:30 no Pichel
A última vez que vin Macau
(A Última Vez Que Vi Macau, João Pedro Rodrigues / João Rui Guerra da Mata, Francia / Portugal / Macau, 2012, 85′, VOSG)

■ Preme na imaxe para descargar o cartaz en pdf

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

Corenta domingos

Martes, Febreiro 25th, 2014

«O filme por antonomasia do exilio español, No balcón baleiro, é un proxecto que parte dos apuntes autobiográficos de María Luisa Elío, dona do director García Ascot, en cuxo guión colabora tamén o crítico e historiador Emilio García Riera, todos eles fillos de exiliados republicanos. Filmada ao longo de corenta domingos de 1961 e 1962 con actores non profesionais (a meirande parte, tamén, descendente de exiliados) e en condicións case amateurs (cunha cámara de 16mm que permite tomas dun máximo de 35 segundos), a película converterase nun título de culto do Nuevo Cine mexicano e no manifesto fílmico do grupo Nuevo Cine. García Riera chegará a citar a Proust e Rilke como inspiradores literarios dun filme que se desenvolve en dous tempos (Pamplona, México) e que, en palabras de José Luis Castro de Paz, fala do exilio «coma disparador de relacións inconscientes, coma mecanismo asociativo para filmar recordos, para acudir na procura dun pasado —a infancia— paradisíaco e esencialmente irreencontrábel»».

Jaime Pena

Mércores 26 de febreiro ás 21:30 no Pichel
No balcón baleiro
(En el balcón vacío, Jomí García Ascot, México, 1961, 70′, VO)

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

Un axitador que quixo ser cineasta

Mércores, Febreiro 19th, 2014

«Ao abordarmos a figura de Fernando Arrabal xorde unha primeira reflexión sobre como a creación do seu personaxe acabou condicionando e mesmo transformando a percepción da súa obra. Nos últimos anos do franquismo, Arrabal era o exemplo perfecto do exiliado anarquista que se converteu nun auténtico flaxelo do réxime, como o certifica aínda a súa emblemática Carta ao xeneral Franco. Durante a Transición foi o exemplo dese anarquismo que quería transgredir a nova doxa política, co seu corpo espido impreso nas revistas contraculturais. Mentres, o seu Teatro do Pánico, movemento que fundou con Alejandro Jodorowsky e Roland Topor, foi reivindicado. Nos oitenta, a imaxe de Arrabal empezou a mudar. En 1982 foi consagrado pola elite intelectual ao gañar o premio Nadal con A torre ferida polo lóstrego e as súas aparicións televisivas foron celebradas como unha caste de espectáculo. Arrabal podía confesar que se lle aparecera a Virxe e converterse nun estraño converso laico. O personaxe acabou por eclipsalo.

Malia que a produción de Arrabal é vasta e que o seu nome xogou un discreto papel na historia dese cine radical xurdido no post-68, a súa obra máis carismática segue a ser Viva la muerte (1971), un curioso filme autobiográfico, rodado en Túnez, onde reconstrúe a experiencia vivida durante a Guerra Civil a raíz da desaparición de seu pai. A imaxe da represión franquista fúndese nunha irreverente visión da nai, marcada polos delirios sexuais e mórbidos. O éxito-escándalo de Viva la muerte converteu a Arrabal nun director iconoclasta. [...] O interese arqueolóxico que posúe a recuperación é innegábel. O problema xorde cando nos preguntamos se ese cine, esquecido de moitos e mitificado por uns poucos, tivo unha importancia manifesta no contexto da modernidade. A visión dos filmes amósanos que, malia as referencias pasolinianas, o caso Arrabal é un caso estraño. É a historia dun axitador que quixo ser cineasta.»

(Ángel Quintana, Cahiers du Cinéma España, nº25, xullo-agosto, p. 70)

Mércores 19 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Sangue e ouro
(Sang et Or, Fernando Arrabal, Francia, 1978, 17′, VOSG)
+
Viva la muerte
(Viva la muerte, Fernando Arrabal, Francia, 1971, 86′, VOSG)

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

A extrema subxectividade

Martes, Febreiro 11th, 2014

«Berzosa é moi sabio coa cámara, e sabe encadrar. É dicir, coñece o valor do plano. Dunha volta pregunteille por iso e díxome que na televisión tes que rodar moi ás présas e necesitas saber o que queres que a personaxe che diga antes de que cho diga. Supoño que por iso fai explícita coa cámara a opinión que ten sobre a personaxe. Pero isto tamén vén doutro lugar: da súa extrema subxectividade que non quere agochar, antes ben, quere deixala totalmente clara. A obra de Berzosa destrúe calquera crenza de que o documental é veraz ou neutral. Daí non só a subxectividade senón tamén o barroquismo da súa posta en escena, ou a mestura de dispositivos, ou a propia estrutura narrativa, que vai dando chimpos moitas veces sen lóxica. Iso, canda un sentido do humor bastante retranqueiro (ás veces irónico, outras moi directo, burlón) son as características fundamentais do seu cinema»

Entrevista a Luis E. Parés acerca de la filmografía recuperada del cineasta José María Berzosa«, Blogs&Docs, Maio 2013)

Mércores 12 de febreiro ás 21:30 no Pichel
¡Arriba España!
(¡Arriba España!, José María Berzosa, Francia, 1976, 120′, VOSG)

 

Chuzame! A Facebook A Twitter