ProgramaciónArchive for the ‘’ Category

Domingo de entroido

Luns, Febreiro 1st, 2016

domingo de entroido

“En sabia mestizaxe con certos (se ben liviáns) resortes xenéricos sobradamente coñecidos polo gran público, a lixeireza de estilo e ata o (suposto) descoido da posta en escena en escena nevilliana convertíanse en excelentes mecanismos de representación dun popular e espontáneo non circunscrito idealmente aos límites do encadre, senón -de maneira similar á dun Jean Renoir- desbordando este por todos os seus lados, ao modo, valla a expresión, da dispersión característica do popular – carnavalesco. Se para Bakhtín o Entroido supón un anticlasicismo “que rexeita a harmonía e a unidade formal a favor da asimetría, a heteroxeneidade, o oxímoro e a mestizaxe, Neville fai da festa non só o ambiente no que se desenvolve a acción, senón a forma mesma do seu texto, pregnante xogo de máscaras e estampas populares de extraordinario calado antropolóxico. É interesante constatar, neste sentido, como, se en xeral é distintivo do seu cinema “a presenza nos encadres de reloxos que se integran perfectamente na trama argumental para ancorar o tempo diexético”, en Domingo de Entroido, sendo estes máis numerosos que nunca – non en van Nieves rexenta no rastro un posto de reloxo-, non supoñen control algún do tempo (cada un marca unha hora diferente, e non faltan diálogos que aluden comicamente a este feito -un reloxo atrasa… porque é isabelino-), que se organiza, en cambio, en relación directa cos tres días do Entroido, concluíndo o relato (e a festa) coa detención do asasino na Pradera de San Isidro durante o Enterro da sardiña”.

Fragmento de tirado de Castro de Paz, José Luis: “La huella de la pintura en el cine español tras la Guerra Civil”, Secuencias: revista de historia del cine, 27, 2008, p. 7­22.

Mércores 3 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Domingo de entroido
(Domingo de carnaval, Edgar Neville, Estado Español, 1945, 77′, VO)

Febreiro 2016

Luns, Febreiro 1st, 2016

 

cartel febreiro3

FEBREIRO 2016

Mércores 3 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Domingo de entroido
(Domingo de carnaval, Edgar Neville, Estado Español, 1945, 77′, VO)

Mércores 10 de febreiro ás 21:30 no Pichel
O blues segundo Lightnin’ Hopkins
(The Blues Accordin’ to Lightnin’ Hopkins, Les Blank, EUA, 1970, 31′, VOSG)
Sempre por pracer
(Always for pleasure, Les Blank, EUA, 1978, 58′, VOSG)

Mércores 17 de febreiro ás 21:30 no Pichel
A imaxinación radical (Carnavais de resistencia)
(La imaginación radical (Carnavales de resistencia), Marcelo Expósito, Estado Español, 2004, 60′, VO)

Mércores 24 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Sesión arredor de Canción do sur
(Song of the South, Wilfred Jackson / Harve Foster, EUA, 1946)
Presentación da tese doutoral de María Míguez Canción del Sur: un film singular de Walt Disney

Traballo eventual dunha escrava

Luns, Xaneiro 25th, 2016

 Traballo eventual dunha escrava

“Contra o comezo de Traballo eventual dunha escrava (Gelegenheitsarbeit einer Sklavin, 1973) dísenos: “Este filme retrata seis meses na vida da familia Bronski”. A familia consiste en Roswitha, de 29 anos, o seu marido Franz, e os seus tres fillos. Interpretando as pistas que se atopan no seu apartamento escasamente decorado, inferimos que non teñen moito excedente de cartos. Franz non cobra ben como investigador dunha química; ademais de todo o traballo doméstico, Roswitha practica abortos noutro barrio, coa axuda da súa amiga Sylvia. Non atopamos paixón na vida de Roswitha con Franz, só familiaridade. Consideracións sobre esa palabra; é sobre o que trata o filme: familia/familiaridade – e, por tanto, política.

Roswitha sae fortemente favorecida neste retrato de familia; ela é a única cuxo rol político é activo. Cando o azar e as circunstancias a forzan fóra da práctica de abortos, Roswitha determina “preocuparse” por asuntos fóra do seno familiar: o medio ambiente, a seguridade industrial, a saúde dos traballadores. Intenta aumentar a súa conciencia dos feitos a través dos libros, pero é unha lectora lenta. Impaciente coa linguaxe analítica, decide plasmar a franqueza da esfera privada nas súas relacións coa esfera pública. A súa enerxía transfórmase a veces en accións comicamente inapropiadas”

Fragmento de “Traballo eventual dunha escrava” por John Flaus. Orixinalmente publicado na revista CTEQ Annotations on Film, número 4, 1996, pp. 6-7.

Mércores 27 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Traballo eventual dunha escrava
(Gelegenheitsarbeit einer Sklavin, Alexander Kluge, RFA, 1973, 91 minutos, VOSG)

As limpadoras nocturnas

Martes, Xaneiro 19th, 2016

As limpadoras nocturnas

Nightcleaners foi dirixida por Marc Karlin, que traballaba como parte dun grupo de directores de esquerdas, o Berwick Street Colective. Nightcleaners documenta as vidas laborais de mulleres que limpan edificios de oficinas polas noites en Londres. Filmada en branco e negro, lanza unha mirada lenta e implacable á monotonía repetitiva do traballo doméstico segundo o sistema de contratación de emprego esporádico a través do cal as condicións das mulleres eran diferentes das do traballo dominante regulado e dos dereitos dos sindicatos. A cámara captura o illamento das mulleres mentres pasan a aspiradora, limpan o po, enceran os chans, limpan os cristais en enormes bloques de pisos nunha cidade escura e deserta. Exclúeas tanto a súa condición de non estaren reguladas como traballadoras coma a escuridade que as rodea. A película non se limita ao lugar de traballo, senón que tamén nos amosa os fogares e comunidades das mulleres, onde aínda seguen traballando, atendendo os seus fogares e coidando os seus fillos e maridos. O seu enfoque aproxímase para nos facer un retrato das aspiracións e soños individuais, unha perspectiva pouco común sobre as experiencias dun grupo de mulleres que mesmo dentro da clase traballadora son pouco visibles como suxeitos históricos.”

Fragmento tirado de “Sacudindo a memoria: recordemos Nightcleaners“, de Sheila Rowbotham, en María Ruido (ed.): Plan Rosebud. Sobre imaxes, lugares e políticas da memoria. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia, Consellería de Cultura e Deporte, 2008, p. 203-­216.

Mércores 20 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
As limpadoras nocturnas
(Nightcleaners, Berwich Street Film Collective, Reino Unido, 1975, 90 minutos, VOSG)

Fíos fóra

Luns, Xaneiro 11th, 2016

Fíos fóra

“Mentres Forbes dá a coñecer o patrimonio de Amancio Ortega situándoo como o home máis rico do mundo con 71.800 millóns de euros – unha cifra próxima ao PIB de Ecuador en 2014 (75.645 millóns de euros) e superior ao de Chipre (17.506 M.€) – a realidade das persoas que traballaron ou traballan para o imperio téxtil de Inditex é ben distinta. E non só. Outras transnacionais do sector partillan co grupo Zara a deslocación das manufacturas através de subcontratas nas que @s operari@s traballan durante horas en condicións ilegais. Arredor desta idea a ONG Amarante Setem e o proxecto audiovisual Illa Bufarda realizou o documentario Fíos fóra no que retratar “a evolución do sector téxtil na Galiza” e “a situación na que se atopa agora” marcada pola “deslocación”, sinalan en conversa con Semos Galiza as súas autoras, Sabela e Adriana (Illa Bufarda). Trátase dun proxecto enmarcado na campaña Roupa limpa (CleanClothesCampaing). Unha coligazón de ONGs, centrais sindicais, organización de consumidoras, de dereitos humanos,… presente en 16 países europeos que traballa en rede con 200 organizacións e sindicatos dos países produtores do sector téxtil para garantir que se respecten os dereitos fundamentais das traballadoras”.

Anaco da reportaxe “Fíos fóra, unha historia de costureiras e patróns” de Olalla Rodil para Sermos Galiza.

Mércores 13 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Fíos fóra 
(Illa Bufarda-Amarante Setem, Galiza, 2015, 90 minutos, VOG)
Proxección coorganizada coa Gentalha do Pichel, Illa Bufarda e Amarante Setem. Coa presenza das directoras do filme e das investigadoras Marta Negro e Paula Godinho.

Xaneiro 2016

Venres, Xaneiro 8th, 2016

cartaz xaneiro 2016

XANEIRO 2016

Mércores 13 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Fíos fóra 
(Illa Bufarda-Amarante Setem, Galiza, 2015, 90 minutos, VOG)
Proxección coorganizada coa Gentalha do Pichel, Illa Bufarda e Amarante Setem. Coa presenza das directoras do filme e das investigadoras Marta Negro e Paula Godinho.

Mércores 20 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
As limpadoras nocturnas
(Nightcleaners, Berwich Street Film Collective, Reino Unido, 1975, 90 minutos, VOSG)

Mércores 27 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Traballo eventual dunha escrava
(Gelegenheitsarbeit einer Sklavin, Alexander Kluge, RFA, 1973, 91 minutos, VOSG)

O regreso de África

Luns, Decembro 14th, 2015

O regreso de África

“O regreso de África é un filme ao tempo máis e menos autobiográfico que os dous meus anteriores. Charles vivo ou morto non o é en absoluto, de maneira moi deliberada, porque non quería, ao facer o meu primeiro filme con trinta e oito anos, “contar a miña mocidade”; mentres que o segundo éo, pero dun xeito trasposto: para nada no plano do relato, pero si a través dos dous homes, Pierre e Paul, que encarnan os meus problemas de xornalista na televisión, atrapado entre a obxectividade imposíbel e a forza da imaxinación. O regreso de África, pola contra, é antes que nada autobiográfico ao nivel do relato, pero cun desprazamento no tempo, con vinte anos de retraso. Por dicilo así, a primeira parte do filme, a parella encerrada no cuarto e agardando para partir, son eu hai vinte anos, aínda que con diferenzas notábeis posto que, por exemplo, eu non estaba casado como Vincent no filme. E a segunda parte, que describe a instalación na vida cotiá nove meses despois, son de feito eu hoxe en día. É dicir, eses nove meses de duración cinematográfica correspóndense con vinte anos da miña propia evolución vital. (…) Así, o guión do “regreso de África” foi concibido en relación á expresión cinematográfica dunha maneira máis intensa que os meus outros filmes. Por exemplo, cun problema que eu non tratara até o momento, que é o da significación e as implicacións dun travelling, é dicir, máis alá da ferramenta cinematográfica. Pero nisto, o cinema suízo chocou con problemas de desenvolvemento técnico que fixeron que, para os travellings do regreso, tivera que chamar a uns especialistas italianos, Aldo Ricci e o seu fillo Claudio, que traballaran habitualmente con Antonioni e Fellini. Viñeron con todo o equipo ao que estaban afeitos e que era asombrosamente manexábel: desmontábase e transformábase á vontade. E como non creo que, malia ao seu dinamismo actual, o cinema suízo teña os medios para formar técnicos nin para usalos regularmente, e menos aínda para crear un ensino cinematográfico, temo que no futuro teremos que continuar a nos desenvolver para e cara ao exterior…”.

Fragmento tirado de “Il n’est plus possible de raconter les choses au premier degré, il faut trouver d’autres formules”, de Alain Tanner en Ecran 73, n°18, setembro – ­outubro, 1974.

Mércores 16 de decembro ás 21:30 no Pichel
O regreso de África
(Le retour d’Afrique, Alain Tanner, Suíza / Francia, 1973, 108′, VOSG)

A viaxe da hiena

Luns, Decembro 7th, 2015

A viaxe da hiena

Touki Bouki é o primeiro filme político de Djibril Diop Mambéty. Nel, por primeira vez, as imaxes converxen para ilustrar un proxecto de sociedade oblicuamente nacionalista. A intriga expresa o apego de Mory por un espazo nacional onde a pobreza empurra cara a prostitución; onde o desafogo material, por riba de calquera ética, garante o respecto da poboación. A convicción política convértese en adorno. O paria de outrora transfórmase nun político adulado, como por encantamento, polo xentío; a universitaria á que todos tachaban de lixeira convértese da noite para a mañá nunha señora da que encomian aos seus antepasados; a caseira e dona dun restaurante á que todos temían faise griot para sacar uns cantos miles de francos a un antigo inquilino que se converteu en político. Touki Bouki adultera calquera noción de autoridade social, toma prestada unha linguaxe dunha violencia sen par para condenar a desesperación da mocidade dos guetos da nova nación e denunciar a ausencia de toda estrutura oficial […]

Mory é un aventureiro na procura de novas sensacións. Unha vez na cidade, adopta unha identidade tras outra, reinvéntase. Unha vez liberado do rabaño, disfrázase de beatnik e embriágase coa velocidade nas autoestradas da capital, nunha moto mercada non se sabe moi ben como […] Ao contrario do prototipo de campesiño que chega á cidade empuxado pola pobreza, Mory non se sente traumatizado pola urbe. A súa creatividade innata e o seu sentido da aventura permítenlle evitar as trampas habituais do medio urbano. Pode que a fame lle atormente, pero mentres que o campesiño prototipo dos filmes africanos aguanta humillacións terribles para atopar traballo, Mory intenta atopar recursos sen traballar. As rúas asfaltadas, os luxosos chalés, os rápidos automóbiles que poñen en perigo a vida dos peóns, a indiferenza xeneralizada dos urbanitas, todo lle enche de entusiasmo. Mory non é unha vítima, e menos un home ancorado nese «lugar de traumatismos», como mantén Denise Brahimi. Para el, o éxodo rural significou un enriquecemento, un descubrimento. Convértese, en certo xeito, no amante dunha cidade da que domina todos os códigos […]”

Fragmento tirado de “Djibril Diop Mambéty, un cinéaste à contre­courant”, de Sada Niang. París, L’Harmattan, 2002.

Mércores 9 de decembro ás 21:30 no Pichel
África á beira do Sena
(Afrique sur Seine, Mamadou Sarr / Paulin Vieyra, Francia, 1955, 22’, VOSG)
A viaxe da hiena
(Touki bouki, Djibril Diop Mambéty, Senegal, 1973, 85’, VOSG)

Volve, África

Luns, Novembro 30th, 2015

Volve, África

“O cinema negro do apartheid foi realizado por surafricanos brancos (directores, operadores de cámara, montadores, etc.), baseado na ideoloxía dominante do apartheid e distribuído na esfera pública negra. Co paso do tempo, estendeu os seus diabólicos tentáculos dos complexos mineiros ás áreas urbanas negras e aos Bantustans (“patrias”). Mentres a produción estaba controlada totalmente por brancos, que tiraban dela enormes beneficios, os actores eran normalmente africanos. Recentemente, os africanos involucráronse tamén na produción. Son filmes falados normalmente en zulú. O obxectivo específico deste cinema é corromper e desmobilizar a imaxinación histórica e política da poboación negra. Este tipo de cinema revela outra maneira na que a ideoloxía levou o cinema surafricano á mediocridade e ao desastre.

En paralelo a este cinema negro do apartheid realizouse un cinema en africáner. En xeral, a estrutura dos filmes desta tradición, como argumentou convincentemente Keyan Tomaselli, depende dunha dialéctica entre inclusión e exclusión. Segundo Tomaselli, o feito de que a industria mineira do ouro fora dominada polo Imperio Británico contra os intereses dos nacionais africáners fai que a xenofobia impregne este cinema. Co tempo, a xenofobia foi proxectada cara os negros. Orixinada na esfera económica (branco contra branco), esta xenofobia virou cara o plano político (branco contra negro), onde ficou. En esencia, a xenofobia foi unha parte importante do aparato ideolóxico do Afrikaanerdom (nacionalismo branco).

Pola contra, trinta anos atrás un filme foi filmado en segredo en Suráfrica que, co paso do tempo, prefigurou o que podería ter sido un auténtico cinema nacional no noso país. Come Back, Africa, do cineasta independente estadounidense Lionel Rogosin, é sen dúbida o meirande logro do cultura cinematográfica en Suráfrica. O filme foi prohibido en 1959. Foi certamente un evento transcendental o que sucedeu o 1 de maio de 1988, cando o filme de Rogosin fixo a súa primeira aparición pública no noso turbulento país”.

Fragmento tirado de “Come back Africa and South African film history” de Ntongela Masilela en Jump Cut, no 36, Maio 1991, pp. 61 ­ 65.

Mércores 2 de decembro ás 21:30 no Pichel
África 50
(Afrique 50, René Vautier, Francia, 1950, 19′, VOSG)
Volve, África
(Come Back, Africa, Lionel Rogosin, EUA, 1959, 85′, VOSG)

Decembro 2015

Domingo, Novembro 29th, 2015

cartaz decembro

DECEMBRO 2015

Mércores 2 de decembro ás 21:30 no Pichel
África 50
(Afrique 50, René Vautier, Francia, 1950, 19′, VOSG)
Volve, África
(Come Back, Africa, Lionel Rogosin, EUA, 1959, 85′, VOSG)

Mércores 9 de decembro ás 21:30 no Pichel
África á beira do Sena
(Afrique sur Seine, Mamadou Sarr / Paulin Vieyra, Francia, 1955, 22’, VOSG)
A viaxe da hiena
(Touki bouki, Djibril Diop Mambéty, Senegal, 1973, 85’, VOSG)

Mércores 16 de decembro ás 21:30 no Pichel
O regreso de África
(Le retour d’Afrique, Alain Tanner, Suíza / Francia, 1973, 108′, VOSG)