NovasArchive for the ‘’ Category

Chantal Akerman: facer estourar cousas

Xoves, Decembro 1st, 2016

Saute ma ville

“Seguimos as nosas colaboracións con Pincha(e)discos afondando nas posibilidades da fame no cinema ao fío dun curso de verán da Universidade de Santiago de Compostela… E tamén dun cabodano: o da cineasta belga Chantal Akerman (1950-2015). Hai anos tivemos no Cineclube, proposto pola profesora Margarita Ledo, un ciclo presentado pola docente e artista Renata Otero, doutora en Historia da Arte coa tese Chantal Akerman: estratexias para a autorrepresentación. Na nosa primeira entrega abordabamos a fame en Pasolini a través do Stracci da mediometraxe La Ricotta, e as súas implicacións de clase. No cine de Akerman podemos ler as escenificacións da fame e do comer compulsivamente como a posta en escena doutra opresión, que resumiu Barbara Kruger, artista visual dos 70, na fotomontaxe “Your body is a battleground”: a de xénero.

Akerman fixo do seu propio corpo posto en escena, de varios alter ego, e da súa perspectiva detrás da cámara, campo de batalla. Deuse a coñecer coa curtametraxe Saute ma ville (Fago estourar a miña vila, 1968), onde realiza accións “performativas” diante da cámara, nun espazo doméstico, a cociña, deformando rituais cotiáns (nesa liña, Semiotics of the kitchen, acción da artista Martha Rossler, data do 75): botarlles betún ás pernas, cocer pasta e devorala, precintar a porta mentres mastiga unha mazá, acumular caoticamente obxectos de limpeza e finalmente, que todo rebente. A curta considerouse como un ensaio de Jeanne Dielman, e ten falado da súa vontade de que fose algo chaplinesco. De certo é unha influencia innegable (outro día falamos sobre cineastas que comen zapatos, de Chaplin a Herzog, si?).

Noutra curtametraxe, J’ai faim, j’ai froid (Teño fame, teño frío, 1984) é unha adolescente encarnada por María de Medeiros quen se mete na cociña do apartamento duns homes que ela e súa amiga acaban de coñecer, para facer unha pseudotortilla e engulipar ovo case cru. Dúas rapazas que fuxiron da casa repiten constantemente que teñen fame e teñen frío. Devoran dous almorzos nunha cafetaría case sen respirar e marchan sen pagar. Á noite teñen máis fame, e cantan unha aria da Traviata nun restaurante para conseguir cartos. Dous homes “convídanas” a cear, e despois a durmir na casa dun deles, onde Maria de Medeiros fai esta tortilla (moi á francesa) mentres a personaxe que interpreta Pascale Salkin vive no seu corpo, por parte do seu anfitrión, a chantaxe patriarcal por antonomasia. Destas transgresións no espazo da cociña pasamos a outra moito menos evidente: en Jeanne Dielman hai longos planos secuencia da protagonista pelando patacas. Que duran o tempo que dura pelar patacas. A transgresión aquí está en visibilizar o que non é visible, temporalizar na pantalla o tempo que non se considera “produtivo”: o que bota unha ama de casa cociñando, limpando, coidando…

Por último, no seu gusto (e o de moitas artistas visuais e performers contemporáneas dela) por levar o corpo ao límite, énos interesante para este artigo o atracón de azucre de Je, tu, il, elle (Eu, ti, el, ela, 1974). Ese alter ego representado pola propia Akerman permanece fechada nun espazo doméstico de novo: o seu corpo nu, un colchón e un quilo de azucre que vai comendo a culleradas directamente da bolsa. Esta acción compulsiva súmase a outra, cando esta protagonista visita a unha ex amante e devora pan con Nutella. Mesmo lle pide máis. Esta merenda improvisada acaba cunha das primeiras escenas explícitas de sexo entre mulleres da historia do cine. Así é o cine de Akerman. Voraz. Para rebentalo todo”.

Por Lara Rozados (Cineclube de Compostela)
Colaboración coa revista Pincha(e)Discos na sección “5 e acción”, número 10, páx. 22 – 23, 2016.

1939

Venres, Outubro 28th, 2016

aregladoxogo

O Cineclube leva programando 15 anos, e entre as máis de 1000 películas que proxectamos, o único ano do que non se puxo ningunha é 1939. Non sabemos moi ben que di do Cineclube que o único ano que obviamos sexa o comunmente considerado “mellor ano da historia do cinema”. O ano de Foise co vento, O Mago de Oz, Ninotchka, Cabaleiro sen espada, Os violentos anos vinte, A dilixencia! Parece que fai falla esforzarse para ignoralo, pero supoñemos que ningún cineclube escolle as películas co criterio absurdo de ir cubrindo todos os anos equitativamente. En todo caso, decidimos esforzarnos para deixar de ignoralo, e escoller as deste mes de novembro co criterio absurdo de resolver ese descoido imperdoable.

Con todo, esa coincidencia entre críticos e historiadores para sinalar 1939 como o ano milagroso é tamén un pouco sospeitosa. Ao final resulta que a propia industria de Hollywood comezara a afirmalo antes de que sucedera, iniciando a campaña “Motion Pictures’ Greatest Year” para defenderse dunha denuncia antimonopolio que lles puxeran ás majors. Non queremos ser vítimas da propaganda nin reducir a historia do cinema á historia do cinema estadounidense (por moi impresionante que sexa), así que sumamos ao anterior o criterio, menos absurdo, de escoller películas de distintas cinematografías.

Así, aínda que non puidemos evitar programar Só os anxos teñen ás (Howard Hawks) e O mozo Lincoln (John Ford), abrimos o mes con O espía de negro, a primeira colaboración entre os británicos Michael Powell e Emeric Pressburger. E proxectaremos tamén dous grandes clásicos das outras cinematografías máis fortes daquel momento: A regra do xogo, de Jean Renoir, e A historia do crisantemo tardío de Kenji Mizoguchi. Teremos comedia, acción, intriga, aventuras, historia, drama e romance.

Cine e fame. “La Ricotta” de Pasolini.

Xoves, Outubro 13th, 2016

laricotta

“Desde o Cineclube de Compostela inauguramos sección en Pincha(e)discos con esta primeira achega. Pensamos se tería xeito facer reseñas de filmes con especial interese gastronómico (e as posibilidades eran moitas), pero en todo caso, velaquí o noso debut: imos falar sobre a fame.

Diso trata o filme que traemos, La Ricotta, de Pier Paolo Pasolini. Amais de utilizar a súa xenial primeira secuencia de baile para publicitar a nosa festa de aniversario do 2014, con esta mediametraxe e tres máis do mesmo autor inauguramos a tempada 2014-2015.

Indo ao allo: La Ricotta (1963) é o segundo episodio do filme RoGoPaG (Rossellini, Godard, Pasolini e Gregoreti), co guión escrito despois de Mamma Roma e xa co Evanxeo segundo San Mateo na cabeza do cineasta. Neste exercicio pre-Evanxeo, Pasolini acaba por elaborar un ensaio sobre o propio cine, a fama, a fame, e desde logo, a relixión. Pinta un cadro (ás veces literalmente, emulando nalgunhas escenas, as únicas a cor, certos cadros relixiosos) sobre a miseria na Italia do seu tempo. O pobre esfameado do Stracci, que interpreta ao bo ladrón na Paixón de Cristo que se filma neste exercicio metacinematográfico, fai de todo por alimentar a súa familia e a si mesmo. Voraz e pillabán, pecha un círculo de inxustiza cando consegue mercar o desexado requeixo despois de venderlle a un xornalista, lacaio do poder, o canciño mimado da diva do filme, que amais de alimentarse con caviar mentres os figurantes pasan fame, aínda lle roubara o xantar a Stracci.

O que vemos, como tantas outras veces adoita retratar Pasolini, son personaxes escravos das condicións materiais da súa existencia, e con todo non hai maniqueísmo. Como un xenial trasunto de si mesmo, o director de cine interpretado por Orson Welles, respóndelle a un xornalista que a sociedade italiana é “o pobo máis analfabeto, a burguesía máis ignorante de Europa”, ou que, como marxista, a morte é un feito que non ten en conta. Un xornalista que reproduce o discurso dun xornal, cuxo dono é tamén o produtor do filme (é tamén el un instrumento de produción). Xente que morre coa fame. Explica Miguel Ángel Barroso en Pier Paolo Pasolini. La brutalidad de la coherencia, esta interesante tríada: o director, o intelectual quen de analizar os dous mundos; o xornalista, a monstruosa e perigosa clase media “conformista, clasista, racista, escravista”; e Stracci, o bufón a cámara rápida, o figurante esfameado co que todos rin, mesmo quen vemos o filme. Finalmente, na crucifixión, o picado sobre o director do filme e contrapicado a Stracci, resume a perspectiva pasoliniana sobre o cine como ferramenta para a emancipación: o director mira desde abaixo para botar luz sobre os esfameados da terra. Os contrapicados son para os que só morrendo poden lembrarnos que están vivos. La Ricotta foi un filme perseguido entre 1964 e 1968. Non sabemos canto polo que puido ter de ofensivo para a Igrexa católica ou canto pola brutal honestidade de retratar esa parte de Europa famenta, e facelo para máis contraste ao lado da opulencia e do “glamour” do cine. Dun lado, a prensa, os focos, a diva co seu canciño, Orson Welles dirixindo. Doutro lado, a fame”.

Por Lara Rozados (Cineclube de Compostela)
Colaboración coa revista Pincha(e)Discos na sección “5 e acción”, número 9, páx. 22 – 23, 2016.

Éxitos de onte, hoxe e sempre. Carta branca a Curtocircuíto.

Mércores, Setembro 21st, 2016

Sur le passage de quelques personnes Guy Debord

Mércores 28 de setembro ás 21:30 no Pichel

Carta branca a Curtocircuíto
Éxitos de onte, hoxe e sempre

 

O sangue das bestas
(Le sang des bêtes, Georges Franju, Francia, 1949, VOSG, 20′)

“Non é a visión (mental e histórica) o que procura Franju, senón a aparición, é dicir, aquelo que as aparencias agochan de fantástico, poesía e horror. Se o cinema de Resnais e Marker é un cinema das circunvolucións (do cerebro e da historia), o cinema de Franju é un cinema da exposición, no dobre sentido de exposición didáctica e de descubrimento. Cando un expón ben o seu tema, un pono (e a un tempo ponse a un propio) en perigo, como nunha operación cirúrxica.

Teatro da crueldade, sadismo, dixeron na época certas críticas sobre O sangue das bestas, Hospital dos Inválidos ou Os ollos sen rostro. É supoñer que o cinema debería, conforme ao bo gusto, tratar con indulxencia ao seu tema e ao espectador! Franju rexeita esta ollada anestesiada, xusto porque é unha persoa tenra, e iso é evidente: nada humano lle resulta estranxeiro, comezando polos “nosos amigos, os animais”. Mais non se confronta a tenrura da carne co aceiro temperado do coitelo, o candor da mirada coa fría lente do obxectivo? No canto de afastarse das feridas, Franju deita sobre esa abertura invisíbel unha mirada clínica que ispe a nosa ferida e a deixa sen protección (sen as habituais coartadas da piedade ou a curiosidade).” (François Niney)

 

A escola de carteiros
(L’ecole des facteurs, Jacques Tati. Francia, 1947, VOSG, 18′)

“A visión que compartimos ao longo d’A escola de carteiros é unha visión satírica. A través da esaxeración e o ridículo, incita a unha visión negativa das cousas que disgustaban a Tati – o traballo, a eficiencia, a présa, a organización – e suxire, coa mesma seguridade, que os homes con gorra de prato son uns completos panocos. (…) Non hai un momento visualmente aburrido n’A escola de carteiros, e a súa calidade deriva en grande parte da súa extrema economía de medios. Pero sen o peculiar efecto do tamaño de Tati, do seu anticuado uniforme seudomilitar e da súa cómica torpeza, tan ben afinada que chega a ter certa graza, o filme non sería gran cousa. Fóra pensado como un vehículo para Tati como nova personalidade do cinema cómico. Non é unha obra mestra, pero é un inicio moi prometedor, moi por riba de calquera cousa que Tati fixera antes da guerra.” (David Bellos)

 

Brutalidade en pedra
(Brutalität in Stein, Alexander Kluge / Peter Schamon, República Federal Alemana, 1961, VOSG 12′)

Brutalidade en pedra non pretende saber “como foi en realidade”. Por medio da non-correspondencia de imaxe e son, o filme produce relacións temporais. Deixa que o pasado nazi agrome en pequenos escintileos acústicos. Aínda así esta asociación temporal non fica na pantalla, xa que alí vemos metraxe do presente da filmación. Máis que ofrecer un argumento fotográfico sobre a etioloxía e os síntomas do Nacionalsocialismo e, unha vez posta a salvo a suposta verdade documental, escurecer o fenómeno histórico que están a investigar, Schamoni e Kluge queren deixar que os espectadores experimenten o tempo histórico por si propios. Deste xeito, a loucura e o xigantismo dos programas fascistas para mudar o mundo (o asasinato en masa, a xermanización de Europa, o rebautizado das cidades […]) non fican limitados ao período 1933-1945. Presérvanse rastros dese tempo nas imaxes do presente. Cal podería ser exactamente a relación entre o pasado nazi e a Alemaña do Oeste do momento? Aquí o filme cala. É o espectador o que debe confrontar esa cuestión.” (Eike Friedrich Wenzel)

 

O filme de correr, saltar e parar quieto
(The Running Jumping & Standing Still Film, Richard Lester, Reino Unido 1960, VOSG, 11′)

“Filmada por Richard Lester (utilizando a nova cámara Bolex de 16mm de Peter Sellers) e montada por Lester e Sellers, O filme de correr, saltar e parar quieto era un filme caseiro aparentemente feito por e para amigos, se ben en realidade estes estaban desesperados por abrirse paso no mundo cinematográfico. Rodada ao longo de dous domingos cun custo de 70 libras (incluíndo 5 libras polo aluguer dunha finca), este filme de once minutos presenta os talentos cómicos de Sellers, Lester, Spike Milligan, Graham Stark (quen aparece tamén en episodios da terceira e novena temporadas do The Goon Show), e outros. O humor n’O filme de correr, saltar e parar quieto semella remontarse á “Pallasada” e aos precoces experimentos coa gravadora de Peter Sellers, no canto do propio Goon Show. Coido que proveu a Milligan e Sellers dun medio para unha necesidade contida de experimentar co humor visual, algo que o Goon Show non aportaba. Se ben o filme carecía de trama e non tiña diálogo, con todo acadou rapidamente seguidores e chegou a gañar un premio (no Festival de Cinema de San Francisco) e incluso foi seleccionado para un premio da Academia. A filmación solapouse cos derradeiros episodios do Goon Show, o que levou ao sufrido produtor John Browell a comentar que ás veces non estaba seguro de para que actuación estaba a ensaiar.” (Alastair Roxburgh)

 

Sobre o paso dalgunhas persoas no transcurso dun periodo de tempo bastante breve
(Sur le passage de quelques personnes à travers une assez courte unité de temps, Guy Debord, Francia, 1959, VOSG, 19′)

“Se se ven os diferentes traballos cinematográficos de Debord por orde cronolóxica desde 1952, partindo de Alaridos a favor de Sade, no que todo o filme transcorre sen imaxes, só con voz en off, atopámonos en 1959 con Sobre o paso dalgunhas persoas a través dunha breve unidade de tempo, duns dezaoito minutos de duración, no que podemos deternos un momento para comparalo coa Sociedade do espectáculo. As persoas ás que alude o título son os propios situacionistas e persoas próximas ao seu grupo e a alusión ao tempo é a referencia á propia duración do filme. Tamén hai unha referencia espacial ao barrio (o “barrio latino”) e aos bares nos que os situacionistas estaban en reunión permanente. Hai unha clara resonancia existencialista cando a voz en off recita: «As nosas vidas son unha viaxe no inverno e na noite mentres buscamos o noso camiño» (passage) e aínda que tamén está presente un discurso político, toda a película expón unha visión poética e vital da posibilidade de atopar un camiño e percorrelo non na estrita soidade, senón en grupo. Grupo de afíns, grupo de amigos. Ademais destes dous planos filosófico / poético e político, hai un terceiro plano de crítica do propio medio fílmico.  A película preséntase como un anti-filme, polo seu contido e pola súa estrutura. Hai varios planos nos que se ataca á ilusión cinematográfica cando se filma a través do cristal aos propios curiosos que observan riseiros a rodaxe nun bar ou cando se usa, dunha forma moderada, o détournement de imaxes do poder (aínda que practicamente, ningunha imaxe de publicidade).” (Antonio Ontañón)

Ciclo sobre a Nova vIná (Nova Onda Checa) no cine de verán do CGAC

Xoves, Xuño 23rd, 2016

las margaritas

Comeza o verán e con el as sesións de cinema ao aire libre no CGAC, este ano cun ciclo dedicado ao cinema checo con películas vinculadas, na súa maioría, ao movemento da Nová vlná, a Nova Onda Checa. O CGAC programará, as noites dos mércores e os xoves do mes de xullo, sete títulos dos grandes directores checos: Miloš Forman, Jiří Menzel, Jiří Weiss, Karel Zeman, Karel Kachyňa, Ivan Passer e Věra Chytilová. O ciclo realízase en colaboración co Centro de Linguas Modernas da USC e o Centro Checo en Madrid, e baixo a dirección de María Villamarín.

“A mediados dos sesenta o movemento da Nová vlná converteuse nun dos motores cinematográficos europeos, a un nivel parello ao da Nouvelle Vague, aínda que pola súa maior proximidade se coñece máis a segunda. Esta Nova Onda Checa estaba encabezada por unha segunda xeración de estudantes saídos da FAMU (Escola de Cinema e Televisión da Academia de Artes Escénicas de Praga), que realizaron un cine estreitamente vinculado ao contexto histórico, social e cultural do país. Este sería o trazo identificador do movemento, formado por uns autores que non tiñan ningún manifesto definido e que, segundo os teóricos, carecían dunha conciencia de grupo. O que os unía era a intención de romper as pautas do realismo socialista e a procura de novas vías para contrarrestar a falta deliberdade na creación artística.

Nese ambiente de efervescencia, esta corrente produciu cintas importantes para a historia do cinema. Algunha das máis notables aparece coa incorporación dunha plasticidade surrealista, evidente na obra de Jan Švankmajer e, en xeral, no xénero da animación (representado neste ciclo por O barón Munchaüsen). As temáticas comezaron, en paralelo aos novos cinemas da época, a tratar con frecuencia a vida cotiá (Iluminación íntima, Outra vez saltou sobre os charcos), así como a abordar os conflitos xeracionais e as problemáticas da mocidade sen distanciarse delas (Loias no arame e As margaridas). Como características transversais aplicables a case todos estes traballos fílmicos destaca a profundidade con que tratan aos personaxes e a moral individual fronte á representación colectiva defendida previamente polo sistema comunista (Romeo, Xulieta e as tebras); tamén as críticas alegóricas ao sistema político (¡Ao lume, bombeiros!, a última película de Miloš Forman antes de exiliarse) e o tratamento irónico, lirismo e emotividade que desprenden os filmes a pesar dadureza das historias que narran”.

Descargar folleto de actividade.

Mércores, 6 de xullo
Hoří, má panenko! (Ao lume, bombeiros!)
Miloš Forman. República Checa, 1967, 71′.

Xoves, 7 de xullo
Skřivánci na niti (Loias no arame)
Jiří Menzel. República Checa, 1969, 94′.

Mércores, 13 de xullo
Romeo, Julie a tma (Romeo, Xulieta e as tebras)
Jiří Weiss. República Checa, 1960, 92′.

Mércores, 20 de xullo
Baron Prášil (O barón Munchaüsen)
Karel Zeman, República Checa, 1961, 80′.

Xoves, 21 de xullo
Už zase skáču přes kaluže (Outra vez saltou sobre os charcos)
Karel Kachyňa. República Checa, 1971, 94′.

Mércores, 27 de xullo
Intimní osvětlení (Iluminación íntima)
Ivan Passer. República Checa, 1965, 71′.

Xoves, 28 de xullo
Sedmikrásky (As margaridas)
Věra Chytilová, República Checa, 1966, 74′.

Voltamos: curtametraxes de Pier Paolo Pasolini

Xoves, Setembro 25th, 2014

"La Ricotta"

Lin que vostede ten dito que ten problemas cos actores. Por qué?

Non querería que a xente tomara isto demasiado literalmente, non dun xeito dogmático. En La Ricotta usei a Orson Welles e leveime marabillosamente ben con el. No filme que estou a facer agora vou usar a Totò, un cómico italiano popular, e estou seguro de que todo irá ben. Cando digo que non traballo ben con actores estou expresando unha verdade relativa. Quero estar seguro de que isto está claro. A miña dificultade está no feito de que non son un director profesional, e entón non aprendín as técnicas cinematográficas. E a que menos aprendín de todas é a que chaman a “técnica do actor”. Non sei que tipo de linguaxe empregar para expresarme cara ao actor. E neste senso, non son quen de traballar con actores.

[…]

Cales son as súas observacións sobre as características técnicas e estéticas do cine logo de ter gañado experiencia?

A miña falta de experiencia profesional non me animou a inventar. En lugar diso impulsoume a “re-inventar”. Por exemplo, nunca estudei no Centro Sperimentale nin en ningunha outra escola, e entón cando chegou o momento de que filmara un plano panorámico, para min foi a primeira vez na historia do cinema que se filmou unha panorámica. Así que re-inventei a panorámica.

Só unha persoa cunha gran experiencia é quen de inventar técnicamente. No que se refire a invencións técnicas, nunca fixen ningunha. Pode ser que inventara un determinado estilo (de feito, os meus filmes son recoñecibles por un estilo particular), pero o estilo non sempre implica invencións técnicas. Godard está cheo de invencións técnicas. En Alphaville hai catro ou cinco cousas que son completamente inventadas, por exemplo eses planos en negativo. Certas rupturas técnicas de Godard son resultado dun estudo personal minucioso.

En canto a min, nunca me atrevín a tentar experimentos deste tipo, porque non teño coñecementos técnicos. Entón o meu primeiro paso foi simplificar a técnica. Isto é contradictorio, porque como escritor tendo a ser extremadamente complicado, isto é, a miña páxina escrita é tecnicamente moi complexa. Mentras estaba escribindo Una vila violente (tecnicamente moi complexa) estaba filmando Accattone, que era tecnicamente moi simple. Esta é a principal limitación da miña carreira cinematográfica, porque creo que un autor debe ter un coñecemento completo de todos os seus instrumentos técnicos. Un coñecemento parcial é unha limitación. Polo tanto, penso que o primeiro período do meu traballo cinematográfico está a piques de pecharse. E o segundo período está a piques de comezar, no cal serei un director profesional tamén no que se refire á técnica.”

(Tirado de 1965 Pier Paolo Pasolini Interview, de James Blue, en Film Comment, outono de 1965)

Mércores 1 de outubro ás 21.30 no Pichel
O requeixo
(La Ricotta, Pier Paolo Pasolini, Italia/Francia, 1963, 34′, VOSG)

A Terra vista dende a Lúa
(La Terra vista dalla Luna, Pier Paolo Pasolini, Italia/Francia, 1967, 30′, VOSG)

Que son as nubes?
(Che cosa sono le nuvole?, Pier Paolo Pasolini, Italia, 1968, 20′, VOSG)

A secuencia da flor de papel
(La sequenza del fiori di carta, Pier Paolo Pasolini, Italia/Francia, 1969, 10′, VOSG)

Grecidade (vídeo completo)

Xoves, Novembro 7th, 2013

Grecidade (Pablo Cayuela, 2013, 35′) foi proxectado no Cineclube de Compostela este pasado mércores 6 de novembro, acompañando un pequeno concerto de Das Kapital, a banda compostelá na que se centra este traballo.

Queremos agora achegar o vídeo en aberto para todo aquel que non puidera asistir á sesión ou queira dispoñer del baixo licenza Creative Commons. Podedes velo no reprodutor que encabeza este post ou a través da seguinte ligazón:

https://vimeo.com/pablocayuela/grecidade

■ Consulta a sección Vídeos deste blog ou a nosa canle de Vimeo para ver todas pezas compiladas até o de agora.

 

Seguimos

Sábado, Setembro 28th, 2013

O Cineclube de Compostela reanuda as súas actividades este mes de outubro, no día e hora habituais, todos os mércores ás 21.30h no CS O Pichel (Santa Clara, 21). A tempada 2013/14 abre cun filme que fai parte dun tríptico do que o Cineclube xa avanzou os dous primeiros títulos en cursos anteriores: trátase da terceira parte d’A Batalla de Chile, presentada baixo o subtítulo O poder popular, que pon fin á exhaustiva e abraiante análise que o director chileno Patricio Guzmán fixera do Chile anterior e posterior ao golpe de estado de Pinochet. A sesión completarase coa curtametraxe de Walter Heynowski e Gerhard Scheumann Instantáneas de Chile.

O vindeiro luns 30 de setembro anunciaremos o cartaz completo deste mes de outubro. Polo momento, velaquí os datos da sesión de apertura:

Mércores 2 de outubro ás 21:30 no Pichel
Instantáneas de Chile
(Schnappschüsse aus Chile, Walter Heynowski / Gerhard Scheumann, RDA, 1986, 4′, VO)

A batalla de Chile (Parte III): O poder popular
(La batalla de Chile (Parte III): El poder popular, Patricio Guzmán, Chile, 1979, 82′, VO)

 

Verán

Venres, Xuño 28th, 2013

Prezadas socias: o Cineclube de Compostela dá por rematada a tempada 2012/2013 e interrompe a súa programación regular durante os meses de xullo e agosto. Voltamos en setembro con novas proxeccións das que vos daremos conta, no seu momento, polas canles habituais. Grazas a todas pola vosa asistencia e colaboración.

 

12º Festa Aniversario

Xoves, Maio 30th, 2013

 

FESTA ANIVERSARIO Nº12 — CINECLUBE DE COMPOSTELA
Sábado 8 de xuño de 2013, a partir das 19.30 no C.S. O Pichel 

19.30 | Teatro
Hámster (Histeria Teatro, 30′)

20.30 | Proxeccións
De jamones y monjas (Daniel Cuberta, 2011, 37”, VO)
Secreto para despertar al pueblo (Daniel Cuberta, 2012, 1’26”, VO)
Sé villana. La Sevilla del Diablo (María Cañas, 2013, 40′, VO)

22.00 | Concertos
Santos Morcegos!!!
Familia Caamagno
DJ Chapaev

Entrada concertos: 3€ (destinados íntegramente aos músicos)