AmigosArchive for the ‘’ Category

Curtametraxes de David Castro

Luns, Outubro 14th, 2013

david castro cinema galego mougás theremin azulexo

Este vindeiro mércores teremos visita dun sospeitoso habitual do Cineclube: Alberte Pagán. O programa que nos trae desta volta é unha escolma de curtametraxes de David Castro, quen se achegará tamén ao Pichel para nos presentar cada unha das pezas. Velaquí os títulos:

Mércores 16 de outubro ás 21:30 no Pichel
Curtametraxes de David Castro
Mougas (2009, 15′)
Theremin Azulexo (2010, 13′)
Taller Obxector (2008, 3′)
Abandona o teu posto (2013, 8′)
Dominó e Non (2013, 3′)
Alterké (2013, 5′)
Coa presenza do director. Presentada por Alberte Pagán


Verán

Venres, Xuño 28th, 2013

Prezadas socias: o Cineclube de Compostela dá por rematada a tempada 2012/2013 e interrompe a súa programación regular durante os meses de xullo e agosto. Voltamos en setembro con novas proxeccións das que vos daremos conta, no seu momento, polas canles habituais. Grazas a todas pola vosa asistencia e colaboración.

 

«Montar sen deixar de desmontar»

Luns, Xuño 17th, 2013

«Montar sen deixar de desmontar». Así define Alfonso Camacho o seu traballo de rexistro dos obradoiros de flamenco impartidos no centro social okupado e autoxestionado Fábrica de Sombreros, entre febreiro e maio de 2009. Antes de se converter nun filme acabado, estas Notas sobre o flamenco que presentamos no Cineclube dán conta do mesmo proceso de aprendizaxe que comparten os alumnos que asisten a ese obradoiro semanal. A cámara tatexa, proba, trabúcase, exhíbese en bruto: «algo que se asemellaba co propio taller, onde cada palabra cantada estaba lonxe de ser un obxecto consumado»

(Ilustración de Neus Caamaño)

Mércores 19 de xuño ás 21:30 no Pichel
Notas sobre o flamenco [traballo en curso]
(Alfonso Camacho, Andalucía, 2013, 58′, VO)

 

Cris Lores + Alberte Pagán + Urro

Domingo, Maio 26th, 2013

“Um dia Cris prestou-me umha cámara de Super 8mm para filmar umha bandeira de Israel que logo pretendíamos “queimar” no projector (para o início de Película urgente por Palestina). Por algum erro técnico, o rolo saiu da cámara tam virge como entrara, agás uns poucos planos que Belén Veleiro rodara com anterioridade. Visto o resultado, e como acto lúdico e didáctico para o filho de Cris, ou quiçá por aburrimento, o neno e mais eu pugémo-nos a rascar e perforar a emulsom negra da película para ver que dava isso na pantalha. Acabada a breve projecçom, esquecim-me da película, que cria no lixo, até que tempo despois vejo-a renascer como a fermosa 8, que tira vida do plástico morto e cores de onde só havia sombras. Em 8 Lores fai coas images rascadas o que pretendíamos fazer inicialmente coa bandeira de Israel: ralentizá-las, queimá-las, distorsioná-las. Mas 8 é umha obra efémera por natureza, porque cada projecçom implica umha perda de “massa muscular”. Tampouco nom tem umha estrutura e umha duraçom fixa, porque para o cineasta-projeccionista cada actuaçom é única: a película original é umha partitura minguante que Lores interpreta de cada vez. Existe o registro videográfico dalgumha destas “interpretaçons” (umha delas sobre as images de Eclipse metanoico no festival (S8)), mas estes sucedáneos nunca poderám substituir a experiência do “directo”.

A paulatina e inevitável desapariçom do material de 8 topou um acougo na acertadamente titulada Alzheimer (2013, 8’). A música de Urro dá-lhe um toque de inquietude à beleza dumhas images que surgem do celuloide que se destrue: o material desaparece para produzir essas cores intensas que o acabarám imortalizando. Como as fotografias de (nostalgia) (Frampton), que ardem e se perdem para sempre ante os nossos olhos ao tempo que ficam registradas e imortalizadas na película.”

(fragmento de Cris Lores. O home da cámara, texto de Alberte Pagán que poderedes ler completo na sesión do vindeiro mércores)

Mércores 29 de maio, ás 22.00h no Pichel
Virando
Ventana
See the Sea
LimpaParaBrisas
Ponte Quieta
Cielulosas
Corpi in movemento Due
Nueve
8
(Cris Lores, Galiza, 2007-2013, 75′, VO)
Presentada por Alberte Pagán. Coa presenza do director e a música ao vivo de Urro.

 

Agradecemento…

Venres, Febreiro 8th, 2013

…a Baleiro, polo préstamo do seu proxector durante as dúas sesións nas que tivemos que levar a reparar o do Pichel. Xa o temos de volta. Gracias pola axuda, compañeirxs.

 

“Eu acho que há cineastas que não têm a coragem de não fazer filmes”

Xoves, Decembro 6th, 2012

Achegamos a entrevista que lle fixeron Martim Paradelo e Xiana Arias a Pedro Costa o pasado 16 de novembro, con ocasión da visita do cineasta á cidade para recibir o Premio Cineuropa. A versión impresa da mesma sairá publicada no vindeiro número do xornal CNT.

Pedro Costa começa a sua carreira desde uma cinefília apaixoada, desde o virtuosismo estético de O sangue, mas já desde o seu segundo filme, Casa de lava, decide colocar a sua câmara ao lado das pessoas marginais, neste caso a imigração ilegal, no que deixa evidência de como não é possível ficar impássível ante determinadas situações sem anular-se como ser humano. Ossos supõe a sua primeira aproximação à marginalidade da droga. Enquanto filma no degradado bairro das Fontainhas, com uma equipa de dúzias de pessoas, a protagonista do filme, Vanda, heroinômana real, adverte-lhe de que esta a fazer um filme falso, e insta-o a filmá-la no seu quarto, a sua vida, ele só. Assim nascem No quarto da Vanda e a posterior Juventude em marcha, dois cantos monumentais à dignidade humana. Tem-se valorizado a maneira em que Pedro Costa dignificou a pessoas como a Vanda e o Ventura nestes filmes. Nada mais falso. A Vanda e o Ventura dignificam-se a sim próprios a través do dispositivo de Costa. As personagens destes filmes são habitantes da fronteira, vítimas de um sistema que padecem dia a dia, que os enferma e os destrói, mas a câmara do cineasta, o seu enquadre monumental, o seu ritmo que é o mesmo que o da vida, impõe o máximo respeito, dá-lhes o espaço para se reivindicar humanos, sem sombra de hagiografia, sem resto de discursos panfletários insultantes. Só vida.

■ Ler entrevista completa en pdf

 

Octavio Getino (1935-2012)

Venres, Outubro 5th, 2012

Chris Marker (1921-2012)

Luns, Xullo 30th, 2012

Tirado de L’attrapeur d’images, Alexandre Kha, 2009.

Subtítulos en galego do Cineclube de Compostela de filmes de Chris Marker:

2084 (2084, Chris Marker, Franza, 1984) [tradución de Ramiro Ledo Cordeiro]
Deica logo (À bientôt, j’espère, Chris Marker e Mario Marret, Franza, 1968) [tradución de Iván García Ambruñeiras]
Escala en Dubai (Stopover in Dubai, Chris Marker, 2010) [tradución de Xan Gómez Viñas]
O fondo do aire é vermello (Le fond de l’air est rouge, Chris Marker, Franza, 1977) [tradución de Daniel Salgado]
Gatos pendurados (Chats perchés, Chris Marker, Franza, 2004) [tradución de Xan Gómez Viñas, María Gordillo Mira, Ramiro Ledo Cordeiro e Mila Pérez Arias]
O peirao (La jetée, Chris Marker, Franza, 1962) [tradución de Bernanrd Henry-Levy]
Sementes de decembro (December Seeds, Chris Marker, 2009) [tradución de Iván Cuevas]
Sen Sol (Sans soleil, Chris Marker, Franza, 1983) [tradución de Daniel Salgado]
A tumba de Alexandre (Le tombeau d’Alexandre, Chris Marker, Franza, 1992) [tradución de Xiana Arias Rego]

 

Os dez violentos anos de Ataque Escampe

Venres, Abril 20th, 2012

Parabéns, amigas. Ataque Escampe celebran hoxe o seu décimo aniversario cun concerto na Sala Moon (República Arxentina, 35) no que repasarán as cancións máis célebres da súa violenta década. Estarán acompañadas na música por Vicky Polard e Fununcan, a partir das 22.30h, e dende o Cineclube de Compostela, como temos case a mesma idade, sumámonos á festa coa proxección dos Fluxfilms durante o concerto de AE. Non faltedes!

Venres 20 de abril ás 22.30 na Sala Moon
Vicky Polard
Fununcan
Ataque Escampe + Fluxfilms (1962-1970)

«O filme ideal non necesita rótulos»

Luns, Abril 9th, 2012

«Dimitri Kirsanoff, nado Markus David Sussmanovitch Kaplan, era uns dos emigrantes rusos que abandonaron o país trala Revolución, chegando a Francia en 1919. Despois de estudar no École Normale de Musique de París, atopou traballo no acompañamento de filmes como violoncellista en diversas salas parisienses. Nunha delas coñeceu a unha moza francesa que estaba a traballar na ampliación fotográfica, Germaine Marie Josèphe Lebas (que máis tarde adoptaría o nome artístico de Nadia Sibirskaïa). Ambos, interesados no cinema, tentaron sen éxito facerse un sitio na interpretación. En 1923 decidiron tomar a iniciativa e co orzamento que puideron xuntar entre os dous, rodaron L’ironie du destin (1923), dirixida e escrita por Kirsanoff e protagonizada por eles mesmos. Malia que non chegou aos nosos días e a información sobre ela é escasa, apenas sabemos que trataba sobre a consecución e perda do amor, está considerada como a primeira película francesa sen rótulos. Xa dende o seu primeiro traballo, Kirsanoff deixou clara a súa predilección por unha linguaxe puramente fílmica.

Non tardaría en acometer a súa segunda obra, con só 25 anos, no inverno de 1924 comezou a rodaxe de Ménilmontant, outra vez sería unha produción propia e artesanal, desta volta Kirsanoff desenvólvese detrás das cámaras, encárgase de escribir, dirixir, filmar e montar. O papel protagonista é para a súa dona: Sibirskaïa amósase como unha das grandes actrices dramáticas do país. “Nos filmes debería haber unha cadencia similar á da música. Ese ritmo, dimanante da edición, é o que produce a poesía visual”, dicía o director e músico eslavo. O certo é que foi capaz de levalo á práctica dunha maneira maxistral.

Os compases iniciais de Ménilmontant son frenéticos, violentos, o espectador non ten tempo de apoiar os cóbados nas rilleiras das butacas, unha montaxe endiañada sacódenos coa desesperación dos que van morrer. No artigo de Murnau do que está extraída a cita que inicia este texto [título do post], o realizador alemán di que “unha forma de eliminar os rótulos é amosar pensamentos antagónicos de forma paralela”, Kirsanoff utiliza decote a comparación, mais non só de situacións opostas, senón que pertencendo a unha mesma categoría, presentan graos diferentes, así no canto de contrapoñer sempre a opulencia á miseria, retrátanos esta última con máis acridade comparando pobreza con pauperismo, ou á inversa para amosar certo nivel de felicidade dentro do infortunio. Hai un último tipo de comparación tamén moi común en Kirsanoff, a metáfora, que vertebra a pequena peza coa que pecharemos esta sesión, Brumes d’automne (1928), a outonía como símbolo do cesamento dun amor, “unha sorte de poema á faciana de Nadia Sibirskaïa”. Outra traza fundamental dese cinema tan fluído do músico estoniano é a elipse, utilizada non só para evitar amosar situacións que se sobreentenden, tamén usada con intencións dramáticas como poderemos comprobar nesta Ménilmontant, sendo imaxes posteriores as que posibilitarán que o espectador encha eses ocos resolvendo a incógnita. Amais da montaxe, resulta abraiante o uso da cámara dun autor tan novo e inexperimentado, Ménilmontant ten algo das sinfonías urbanas no seu retrato das rúas de París, é capaz de utilizar cunha moderna mestría o plano subxectivo, a cámara afástase do estatismo, bebe case de que todas as correntes silentes, amais de aportar esa narración case musical tan súa.»

(Fragmento do texto que escribiu David Holm, de Recanto Silente, para a sesión programada por el mesmo no Cineclube de Compostela)

Mércores 11 de abril ás 21.45h no Pichel
Brétemas de outono
(Brumes d’automne, Dimitri Kirsanoff, Franza, 1929, 12′, VO)
+
Ménilmontant
(Ménilmontant, Dimitri Kirsanoff, Franza, 1926, 38′, VO)
Sesión especial programada por David Holm, do blog Recanto Silente