AmigosArchive for the ‘’ Category

Curtametraxes checas e polacas

Xoves, Xuño 26th, 2014

PROXECCIÓNS ESPECIAIS DE CURTAMETRAXES CHECAS E POLACAS
Programadas por Fundacja Obserwatorium e Kino Varšava

Xoves 26 de xuño ás 17:00 en Itaca
En San Vicente
(Na świętego Wincentego, Stachu Furman, Polonia, 2011, 5′, V.O.S.I.)
Cor non-stop
(Non-stop kolor, Maria Sadowska, Polonia, 2007, 35′, V.O.S.I.)
Ven a min
(Przyjdź do mnie, Ewa Banaszkiewicz, Polonia, 2009, 31 ‘, V.O.S.I.)
Rondó
(Rondo, Artur Kordas, Polonia, 2012, 6′, V.O.S.I.)
Non teñas medo do cuarto escuro
(Ciemnego pokoju nie trzeba się bać, Don’t Be Afraid of the Dark Room, Kuba Czekaj, Polonia, 2009, 35′, V.O.S.I.)
Tres para a toma
(Trójka do wzięcia, Bartek Konopka, Polonia, 2006, 39′, V.O.S.I.)

Venres 27 de xuño ás 17:00 en Itaca
Basia de Podlasia
(Basia z Podlasia, Aleksander Dembski, Polonia, 2011, 27′, V.O.S.I.)
A estrada interior
(Droga wewnętrzna, Dorota Lamparska, Polonia, 2006, 37′, V.O.S.I.)
A risa
(Smích, Petr Vodička, República Checa, 8′, V.O.)
Televisión
(Televize, Martin Šojdr, República Checa, 7′, V.O.)
Dous cuartos
(Dva pokoje, Marek Sýkora, República Checa, 8′, V.O.),
A chave
(Klíč, Adéla Tanzerová, República Checa, 2011, 7′, V.O.)
Rosa
(Růže, Ladislav Plecitý, República Checa, 2010, 10′, V.O.)
O último da especie
(Poslední z rodu, Matěj Forejt, República Checa, 2010, 7′, V.O.)

Introdución ao cinema experimental (1942-1977)

Luns, Abril 28th, 2014

Cinema experimental: Cinema vangardista, crítico (Scott MacDonald), formal, concreto, materialista (Peter Gidal), abstracto, non figurativo, libre (Steve Dwoskin), alternativo, independente, analítico (Bill Brand), marxinal, discrépant (Isidore Isou), radical, alternativo… Á parte dos diferentes “xéneros” que todos eses nomes engloban: cinema underground (clandestino), lírico, métrico, puro, neoformal (LeGrice), de montaxe. Ningún dos nomes reflicte exactamente a natureza deste tipo de cinema. Utilizarei experimental por ser o mais habitual (non o mellor: alude á obra como “experimento”, o que está lonxe da intención de gran parte das e dos cineastas).

Cinema experimental: Películas “artesanais” (non por iso menos acabadas), feitas fora dos círculos comerciais ou de subvencións, que se desenvolven nos límites das normas expresivas e estéticas. Polo seu mesmo carácter vangardista o que en certo momento resulta experimental e pouco asimilábel pola audiencia pode chegar a ser moeda de cambio tempo despois (hoxe a publicidade televisiva ou os vídeos musicais non son máis que cinema experimental aplicado).

O cinema experimental, en grande medida, é un cinema “anti-comercial”: nun senso básico, non busca o beneficio económico; non se distribúe en salas comerciais; a nivel expresivo é un cinema que reacciona ante as normas cinematográficas establecidas (o “Modo de representación institucional”). Nese sentido, é un cinema non narrativo ou mesmo anti-narrativo. Busca desesperadamente o seu recoñecimento como “arte” (moitas veces desde postulados contrarios ao concepto de arte) nun mundo cinematográfico obcecado polo mercado. Sen presencia no mercado, realmente existe o cinema experimental? Se non se distribúe en salas comerciais onde se pode ver? Nas filmotecas, rara vez; nos museus e nas universidades. As películas de Man Ray exhíbense nos museus ao tempo que as súas fotografías; Lis Rhodes estrea as súas últimas películas na Tate Gallery de Londres.

Existe certo recoñecemento por parte da Academia, aínda que nos estudios universitarios e teóricos sempre se escollan as catro películas de sempre (Wavelength, A Movie) para disecalas e asimilalas e así poder prescindir do demais cinema experimental, tan vivo e variado (e aí está o perigo de facer unha selección como a presente). Máis que un problema de público (aínda que non creo que este sexa inferior ao de calquera pintor de mediana calidade nunha galería calquera) existe un problema de distribución e de educación visual. Nun mundo cada vez máis influido pola imaxe non existe unha educación básica audiovisual. Saímos da escola preparados para “entender”, cando menos, un cadro abstracto, mais non para entender unha película abstracta.”

[Fragmento tirado de “Introdución aos clásicos do cinema experimental“, Alberte Pagán, CGAC / CGAI, Compostela, 1999].

Mércores 30 de abril ás 21.30 no Pichel
Introdución ao cinema experimental. Parte I (1942-1977) | Duración total: 81′

Número 3: Entrelazado
(Number 3: Interwoven, Harry Smith, EUA, 1946, 3′, VO)
+
Cachifallos
(Odds & Ends, Jane Conger Belson Shimané, EUA, 1959, 4′, VOSG)
+
Aleph
(Aleph, Wallace Berman, EUA, 1966, 8′, VO)
+
Á noite con fachos e lanzas
(By Night with Torch and Spear, Joseph Cornell, EUA, 1942, 8′, VO)
+
Valse triste
(Valse Triste, Bruce Conner, EUA, 1977, 5′, VO)
+
A casa Wedlock: Un coito
(Wedlock House: An Intercourse, Stan Brakhage, EUA, 1959, 11′, VO)
+
Castro Street
(Castro Street, Bruce Baillie, EUA, 1966, 11′, VO)
+
Tensión superficial
(Surface Tension, Hollis Frampton, EUA, 1968, 10′, VOSG)
+
Solidariedade
(Solidarity, Joyce Wieland, Canadá, 1973, 11′, VOSG)
+
Nova e mellorada calidade institucional: No contexto das líquidas e as nasais ás veces se desenvolve unha vogal parasitaria
(New Improved Institutional Quality: In the Environment of Liquids and Nasals a Parasitic Vowel Sometimes Develop, Owen Land, EUA, 1976, 10′, VOSG)

 

A pedra do lobo

Martes, Xaneiro 28th, 2014

alberte pagan a pedra do lobo cinema galego

“Antes de nada darvos os meus parabéns tanto a ti como a Susi polo esforzo realizado e pola implicación nunha proposta onde hai tanto de vós. Mais estaredes conmigo que este filme é un proxecto que de por si é unha provocación aos estándares cinematográficos. Mais a pesar de notar ese desafío non sei se se logrou totalmente o pretendido e, quizais, ese punto de mira teórico leva a contradicirse coas imaxes. Porén, aínda así, a pesar deste fracaso (aparente) creo que é un filme que conduce, sen dúbida, cara novos camiños. E eu, persoalmente, tomo nota.

Entrando polo miúdo neste punto é a proposta de celebrar que vas a facer unha película sen historia. Obviamente, e non podía ser doutro xeito, é unha posición moi hábil para entrar na ficción. Mais aínda así non o fas moi convencido e sempre saen as costuras de instancias do documental. Está claro que a plusvalía cinematográfica de hoxe en día está en sacar réditos desa lameira onde se misturan a ficción e o documental.”

(fragmento da Carta de Xurxo Chirro a Alberte Pagán a propósito d’A Pedra do Lobo, 28/03/2011)

Mércores 29 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
A pedra do lobo
(Alberte Pagán, Galiza, 2010, 111’, VO)
Con presenza do director

 

Xaneiro 2014

Mércores, Xaneiro 8th, 2014

[Cartaz de X. Carlos Hidalgo]

«Que significa facer filmes na Alemaña (isto é, contra a estupidez, o prexuízo mental, a depravación que —como di Brecht— están espalladas neste país)? Hiperión respondería: significa perder sangue. E eu engado: é non dar chegado ao amplo público ao que se quere dedicar a propia obra. (…) E atraíame realizar, como francés na Alemaña, filmes que ningún alemán tería sabido facer (como ningún alemán tería sabido facer Germania Anno Zero ou La paura, e ningún americano The Young One ou The Southerner).»

XANEIRO 2014

Mércores 8 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
O sureño
(The Southerner, Jean Renoir, EUA, 1945, 92′, VOSG)

Mércores 15 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
A moza
(La joven [The Young One], Luís Buñuel, México / EUA, 1960, 96′, VOSG)

Mércores 22 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Stroszek
(Stroszek, Werner Herzog, Alemaña, 1977, 108′, VOSG)

Mércores 29 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
A pedra do lobo
(Alberte Pagán, Galiza, 2010, 111’, VO)
Con presenza do director

 

Grecidade (vídeo completo)

Xoves, Novembro 7th, 2013

Grecidade (Pablo Cayuela, 2013, 35′) foi proxectado no Cineclube de Compostela este pasado mércores 6 de novembro, acompañando un pequeno concerto de Das Kapital, a banda compostelá na que se centra este traballo.

Queremos agora achegar o vídeo en aberto para todo aquel que non puidera asistir á sesión ou queira dispoñer del baixo licenza Creative Commons. Podedes velo no reprodutor que encabeza este post ou a través da seguinte ligazón:

https://vimeo.com/pablocayuela/grecidade

■ Consulta a sección Vídeos deste blog ou a nosa canle de Vimeo para ver todas pezas compiladas até o de agora.

 

Curtametraxes de David Castro

Luns, Outubro 14th, 2013

david castro cinema galego mougás theremin azulexo

Este vindeiro mércores teremos visita dun sospeitoso habitual do Cineclube: Alberte Pagán. O programa que nos trae desta volta é unha escolma de curtametraxes de David Castro, quen se achegará tamén ao Pichel para nos presentar cada unha das pezas. Velaquí os títulos:

Mércores 16 de outubro ás 21:30 no Pichel
Curtametraxes de David Castro
Mougas (2009, 15′)
Theremin Azulexo (2010, 13′)
Taller Obxector (2008, 3′)
Abandona o teu posto (2013, 8′)
Dominó e Non (2013, 3′)
Alterké (2013, 5′)
Coa presenza do director. Presentada por Alberte Pagán


Verán

Venres, Xuño 28th, 2013

Prezadas socias: o Cineclube de Compostela dá por rematada a tempada 2012/2013 e interrompe a súa programación regular durante os meses de xullo e agosto. Voltamos en setembro con novas proxeccións das que vos daremos conta, no seu momento, polas canles habituais. Grazas a todas pola vosa asistencia e colaboración.

 

«Montar sen deixar de desmontar»

Luns, Xuño 17th, 2013

«Montar sen deixar de desmontar». Así define Alfonso Camacho o seu traballo de rexistro dos obradoiros de flamenco impartidos no centro social okupado e autoxestionado Fábrica de Sombreros, entre febreiro e maio de 2009. Antes de se converter nun filme acabado, estas Notas sobre o flamenco que presentamos no Cineclube dán conta do mesmo proceso de aprendizaxe que comparten os alumnos que asisten a ese obradoiro semanal. A cámara tatexa, proba, trabúcase, exhíbese en bruto: «algo que se asemellaba co propio taller, onde cada palabra cantada estaba lonxe de ser un obxecto consumado»

(Ilustración de Neus Caamaño)

Mércores 19 de xuño ás 21:30 no Pichel
Notas sobre o flamenco [traballo en curso]
(Alfonso Camacho, Andalucía, 2013, 58′, VO)

 

Cris Lores + Alberte Pagán + Urro

Domingo, Maio 26th, 2013

“Um dia Cris prestou-me umha cámara de Super 8mm para filmar umha bandeira de Israel que logo pretendíamos “queimar” no projector (para o início de Película urgente por Palestina). Por algum erro técnico, o rolo saiu da cámara tam virge como entrara, agás uns poucos planos que Belén Veleiro rodara com anterioridade. Visto o resultado, e como acto lúdico e didáctico para o filho de Cris, ou quiçá por aburrimento, o neno e mais eu pugémo-nos a rascar e perforar a emulsom negra da película para ver que dava isso na pantalha. Acabada a breve projecçom, esquecim-me da película, que cria no lixo, até que tempo despois vejo-a renascer como a fermosa 8, que tira vida do plástico morto e cores de onde só havia sombras. Em 8 Lores fai coas images rascadas o que pretendíamos fazer inicialmente coa bandeira de Israel: ralentizá-las, queimá-las, distorsioná-las. Mas 8 é umha obra efémera por natureza, porque cada projecçom implica umha perda de “massa muscular”. Tampouco nom tem umha estrutura e umha duraçom fixa, porque para o cineasta-projeccionista cada actuaçom é única: a película original é umha partitura minguante que Lores interpreta de cada vez. Existe o registro videográfico dalgumha destas “interpretaçons” (umha delas sobre as images de Eclipse metanoico no festival (S8)), mas estes sucedáneos nunca poderám substituir a experiência do “directo”.

A paulatina e inevitável desapariçom do material de 8 topou um acougo na acertadamente titulada Alzheimer (2013, 8’). A música de Urro dá-lhe um toque de inquietude à beleza dumhas images que surgem do celuloide que se destrue: o material desaparece para produzir essas cores intensas que o acabarám imortalizando. Como as fotografias de (nostalgia) (Frampton), que ardem e se perdem para sempre ante os nossos olhos ao tempo que ficam registradas e imortalizadas na película.”

(fragmento de Cris Lores. O home da cámara, texto de Alberte Pagán que poderedes ler completo na sesión do vindeiro mércores)

Mércores 29 de maio, ás 22.00h no Pichel
Virando
Ventana
See the Sea
LimpaParaBrisas
Ponte Quieta
Cielulosas
Corpi in movemento Due
Nueve
8
(Cris Lores, Galiza, 2007-2013, 75′, VO)
Presentada por Alberte Pagán. Coa presenza do director e a música ao vivo de Urro.

 

Agradecemento…

Venres, Febreiro 8th, 2013

…a Baleiro, polo préstamo do seu proxector durante as dúas sesións nas que tivemos que levar a reparar o do Pichel. Xa o temos de volta. Gracias pola axuda, compañeirxs.