AmigosArchive for the ‘’ Category

Cris Lores + Alberte Pagán + Urro

Domingo, Maio 26th, 2013

“Um dia Cris prestou-me umha cámara de Super 8mm para filmar umha bandeira de Israel que logo pretendíamos “queimar” no projector (para o início de Película urgente por Palestina). Por algum erro técnico, o rolo saiu da cámara tam virge como entrara, agás uns poucos planos que Belén Veleiro rodara com anterioridade. Visto o resultado, e como acto lúdico e didáctico para o filho de Cris, ou quiçá por aburrimento, o neno e mais eu pugémo-nos a rascar e perforar a emulsom negra da película para ver que dava isso na pantalha. Acabada a breve projecçom, esquecim-me da película, que cria no lixo, até que tempo despois vejo-a renascer como a fermosa 8, que tira vida do plástico morto e cores de onde só havia sombras. Em 8 Lores fai coas images rascadas o que pretendíamos fazer inicialmente coa bandeira de Israel: ralentizá-las, queimá-las, distorsioná-las. Mas 8 é umha obra efémera por natureza, porque cada projecçom implica umha perda de “massa muscular”. Tampouco nom tem umha estrutura e umha duraçom fixa, porque para o cineasta-projeccionista cada actuaçom é única: a película original é umha partitura minguante que Lores interpreta de cada vez. Existe o registro videográfico dalgumha destas “interpretaçons” (umha delas sobre as images de Eclipse metanoico no festival (S8)), mas estes sucedáneos nunca poderám substituir a experiência do “directo”.

A paulatina e inevitável desapariçom do material de 8 topou um acougo na acertadamente titulada Alzheimer (2013, 8’). A música de Urro dá-lhe um toque de inquietude à beleza dumhas images que surgem do celuloide que se destrue: o material desaparece para produzir essas cores intensas que o acabarám imortalizando. Como as fotografias de (nostalgia) (Frampton), que ardem e se perdem para sempre ante os nossos olhos ao tempo que ficam registradas e imortalizadas na película.”

(fragmento de Cris Lores. O home da cámara, texto de Alberte Pagán que poderedes ler completo na sesión do vindeiro mércores)

Mércores 29 de maio, ás 22.00h no Pichel
Virando
Ventana
See the Sea
LimpaParaBrisas
Ponte Quieta
Cielulosas
Corpi in movemento Due
Nueve
8
(Cris Lores, Galiza, 2007-2013, 75′, VO)
Presentada por Alberte Pagán. Coa presenza do director e a música ao vivo de Urro.

 

Agradecemento…

Venres, Febreiro 8th, 2013

…a Baleiro, polo préstamo do seu proxector durante as dúas sesións nas que tivemos que levar a reparar o do Pichel. Xa o temos de volta. Gracias pola axuda, compañeirxs.

 

“Eu acho que há cineastas que não têm a coragem de não fazer filmes”

Xoves, Decembro 6th, 2012

Achegamos a entrevista que lle fixeron Martim Paradelo e Xiana Arias a Pedro Costa o pasado 16 de novembro, con ocasión da visita do cineasta á cidade para recibir o Premio Cineuropa. A versión impresa da mesma sairá publicada no vindeiro número do xornal CNT.

Pedro Costa começa a sua carreira desde uma cinefília apaixoada, desde o virtuosismo estético de O sangue, mas já desde o seu segundo filme, Casa de lava, decide colocar a sua câmara ao lado das pessoas marginais, neste caso a imigração ilegal, no que deixa evidência de como não é possível ficar impássível ante determinadas situações sem anular-se como ser humano. Ossos supõe a sua primeira aproximação à marginalidade da droga. Enquanto filma no degradado bairro das Fontainhas, com uma equipa de dúzias de pessoas, a protagonista do filme, Vanda, heroinômana real, adverte-lhe de que esta a fazer um filme falso, e insta-o a filmá-la no seu quarto, a sua vida, ele só. Assim nascem No quarto da Vanda e a posterior Juventude em marcha, dois cantos monumentais à dignidade humana. Tem-se valorizado a maneira em que Pedro Costa dignificou a pessoas como a Vanda e o Ventura nestes filmes. Nada mais falso. A Vanda e o Ventura dignificam-se a sim próprios a través do dispositivo de Costa. As personagens destes filmes são habitantes da fronteira, vítimas de um sistema que padecem dia a dia, que os enferma e os destrói, mas a câmara do cineasta, o seu enquadre monumental, o seu ritmo que é o mesmo que o da vida, impõe o máximo respeito, dá-lhes o espaço para se reivindicar humanos, sem sombra de hagiografia, sem resto de discursos panfletários insultantes. Só vida.

■ Ler entrevista completa en pdf

 

Octavio Getino (1935-2012)

Venres, Outubro 5th, 2012

Chris Marker (1921-2012)

Luns, Xullo 30th, 2012

Tirado de L’attrapeur d’images, Alexandre Kha, 2009.

Subtítulos en galego do Cineclube de Compostela de filmes de Chris Marker:

2084 (2084, Chris Marker, Franza, 1984) [tradución de Ramiro Ledo Cordeiro]
Deica logo (À bientôt, j’espère, Chris Marker e Mario Marret, Franza, 1968) [tradución de Iván García Ambruñeiras]
Escala en Dubai (Stopover in Dubai, Chris Marker, 2010) [tradución de Xan Gómez Viñas]
O fondo do aire é vermello (Le fond de l’air est rouge, Chris Marker, Franza, 1977) [tradución de Daniel Salgado]
Gatos pendurados (Chats perchés, Chris Marker, Franza, 2004) [tradución de Xan Gómez Viñas, María Gordillo Mira, Ramiro Ledo Cordeiro e Mila Pérez Arias]
O peirao (La jetée, Chris Marker, Franza, 1962) [tradución de Bernanrd Henry-Levy]
Sementes de decembro (December Seeds, Chris Marker, 2009) [tradución de Iván Cuevas]
Sen Sol (Sans soleil, Chris Marker, Franza, 1983) [tradución de Daniel Salgado]
A tumba de Alexandre (Le tombeau d’Alexandre, Chris Marker, Franza, 1992) [tradución de Xiana Arias Rego]

 

Os dez violentos anos de Ataque Escampe

Venres, Abril 20th, 2012

Parabéns, amigas. Ataque Escampe celebran hoxe o seu décimo aniversario cun concerto na Sala Moon (República Arxentina, 35) no que repasarán as cancións máis célebres da súa violenta década. Estarán acompañadas na música por Vicky Polard e Fununcan, a partir das 22.30h, e dende o Cineclube de Compostela, como temos case a mesma idade, sumámonos á festa coa proxección dos Fluxfilms durante o concerto de AE. Non faltedes!

Venres 20 de abril ás 22.30 na Sala Moon
Vicky Polard
Fununcan
Ataque Escampe + Fluxfilms (1962-1970)

«O filme ideal non necesita rótulos»

Luns, Abril 9th, 2012

«Dimitri Kirsanoff, nado Markus David Sussmanovitch Kaplan, era uns dos emigrantes rusos que abandonaron o país trala Revolución, chegando a Francia en 1919. Despois de estudar no École Normale de Musique de París, atopou traballo no acompañamento de filmes como violoncellista en diversas salas parisienses. Nunha delas coñeceu a unha moza francesa que estaba a traballar na ampliación fotográfica, Germaine Marie Josèphe Lebas (que máis tarde adoptaría o nome artístico de Nadia Sibirskaïa). Ambos, interesados no cinema, tentaron sen éxito facerse un sitio na interpretación. En 1923 decidiron tomar a iniciativa e co orzamento que puideron xuntar entre os dous, rodaron L’ironie du destin (1923), dirixida e escrita por Kirsanoff e protagonizada por eles mesmos. Malia que non chegou aos nosos días e a información sobre ela é escasa, apenas sabemos que trataba sobre a consecución e perda do amor, está considerada como a primeira película francesa sen rótulos. Xa dende o seu primeiro traballo, Kirsanoff deixou clara a súa predilección por unha linguaxe puramente fílmica.

Non tardaría en acometer a súa segunda obra, con só 25 anos, no inverno de 1924 comezou a rodaxe de Ménilmontant, outra vez sería unha produción propia e artesanal, desta volta Kirsanoff desenvólvese detrás das cámaras, encárgase de escribir, dirixir, filmar e montar. O papel protagonista é para a súa dona: Sibirskaïa amósase como unha das grandes actrices dramáticas do país. “Nos filmes debería haber unha cadencia similar á da música. Ese ritmo, dimanante da edición, é o que produce a poesía visual”, dicía o director e músico eslavo. O certo é que foi capaz de levalo á práctica dunha maneira maxistral.

Os compases iniciais de Ménilmontant son frenéticos, violentos, o espectador non ten tempo de apoiar os cóbados nas rilleiras das butacas, unha montaxe endiañada sacódenos coa desesperación dos que van morrer. No artigo de Murnau do que está extraída a cita que inicia este texto [título do post], o realizador alemán di que “unha forma de eliminar os rótulos é amosar pensamentos antagónicos de forma paralela”, Kirsanoff utiliza decote a comparación, mais non só de situacións opostas, senón que pertencendo a unha mesma categoría, presentan graos diferentes, así no canto de contrapoñer sempre a opulencia á miseria, retrátanos esta última con máis acridade comparando pobreza con pauperismo, ou á inversa para amosar certo nivel de felicidade dentro do infortunio. Hai un último tipo de comparación tamén moi común en Kirsanoff, a metáfora, que vertebra a pequena peza coa que pecharemos esta sesión, Brumes d’automne (1928), a outonía como símbolo do cesamento dun amor, “unha sorte de poema á faciana de Nadia Sibirskaïa”. Outra traza fundamental dese cinema tan fluído do músico estoniano é a elipse, utilizada non só para evitar amosar situacións que se sobreentenden, tamén usada con intencións dramáticas como poderemos comprobar nesta Ménilmontant, sendo imaxes posteriores as que posibilitarán que o espectador encha eses ocos resolvendo a incógnita. Amais da montaxe, resulta abraiante o uso da cámara dun autor tan novo e inexperimentado, Ménilmontant ten algo das sinfonías urbanas no seu retrato das rúas de París, é capaz de utilizar cunha moderna mestría o plano subxectivo, a cámara afástase do estatismo, bebe case de que todas as correntes silentes, amais de aportar esa narración case musical tan súa.»

(Fragmento do texto que escribiu David Holm, de Recanto Silente, para a sesión programada por el mesmo no Cineclube de Compostela)

Mércores 11 de abril ás 21.45h no Pichel
Brétemas de outono
(Brumes d’automne, Dimitri Kirsanoff, Franza, 1929, 12′, VO)
+
Ménilmontant
(Ménilmontant, Dimitri Kirsanoff, Franza, 1926, 38′, VO)
Sesión especial programada por David Holm, do blog Recanto Silente

 

Folga xeral

Venres, Marzo 30th, 2012

O seguinte vídeo foi armado a partir de fragmentos de filmes proxectados en datas recentes, na súa meirande parte, no Cineclube de Compostela. É, apenas, un agasallo para o Cineclube, a reunión dos filmes e personaxes que nos aprenderon, dalgún xeito, a pensar unha folga xeral:

Kauas pilvet karkaavat (Aki Kaurismäki), Native Land (Leo Hurwitz e Paul Strand), Misère au Borinage (Joris Ivens e Henri Storck), Die 3 Groschen-Oper (Georg Wilhelm Pabst), Le fond de l’air est rouge (Chris Marker), CCCV Cineclube Carlos Varela (Ramiro Ledo Cordeiro), La fonderie (Aki Kaurismäki), Arbeiter verlassen die Fabrik (Harun Farocki), Exit (Sharon Lockhart), Concierto Voces para la Paz 2005 (TVE2), Casque d’or (Jacques Becker), Fóra (Pablo Cayuela e Xan Gómez Viñas), Mouchette (Robert Bresson), Numax presenta… (Joaquín Jordà), Okupación Sala Yago (Galicia Confidencial), Chelovek s kino-apparatom (Dziga Vertov), Proxección Cineclube de Compostela, 18-04-07 (Aurelio Castro), Muhammad Ali, the Greatest (William Klein), Shirin (Abbas Kiarostami), Juventude em marcha (Pedro Costa), Vivre sa vie (Jean-Luc Godard), O fondo do aire é vermello: As desagradecidas (Cineclube de Compostela), Tulitikkutehtaan tyttö (Aki Kaurismäki), Modern Times (Charles Chaplin), Par desmit minutem vecaks (Herz Frank), Lavapiés echa a la policía del barrio (No Nos Vamos), Doli, doli, doli… coas conserveiras (Uqui Permui), Desaloxo (Xurxo Chirro), A caza dos gatos (Lara Tigre), Gravity Hill Newsreels no.3 (Jem Cohen), An Injury to One (Travis Wilkerson), Chats perchés (Chris Marker), Berlin 10/90 (Robert Kramer), Dramatic ground shots of Athens (Russia Today), Vikingland (Xurxo Chirro), Seize the Time (Antonello Branca), Tout va bien (Jean-Luc Godard e Jean-Pierre Gorin), Ariel (Aki Kaurismäki), Escollera Sur (Pablo Cayuela)

P.C. e X.G.V.

Folga xeral en HD

■ Consulta a sección Vídeos deste blog ou a nosa canle de Vimeo para ver todas pezas compiladas até o de agora

 

Por que programar ‘Bumming in Beijing’

Luns, Marzo 26th, 2012

O vindeiro mércores 28 de marzo iniciamos unha serie de convites a outros medios e colegas para que veñan presentar os seus proxectos e propostas de programación no Cineclube de Compostela. Desta volta, Víctor Paz e Eloy Domínguez, directores da revista de cine A Cuarta Parede, achegaranse ao Pichel para nos introducir no Novo Documental Chinés con dous filmes escollidos por eles. Velaquí o texto que escribiron arredor da súa proposta [podedes lelo completo aquí]:

“O movemento [o Novo Documental Chinés] xorde nun período histórico importantísimo para China sen o cal non é posible entender a aparición destes cineastas. Bumming in Beijing: The Last Dreamers concíbese xusto antes das protestas de Tian’anmen en 1989, revolta intelectual e obreira contestada cunha violencia inusitada por parte do goberno, o que provoca a repulsa internacional e un consecuente lixeiro cambio de rumbo do país cara unha liberalización económica e política cada vez máis acusada. A sociedade chinesa está a mudar. As cidades medran cunha reactivación industrial desaforada que provoca polución e cambios estruturais nas descontroladas urbes. Novos bens de consumo están accesibles para os cidadáns, recuperándose unha ostentación na forma de vestir só comparable ás épocas dos antigos emperadores. Pero tamén xorden novos modos de contestación, agroman comunidades antes agochadas (como a gai-lésbica, cunha boa nómina de filmes do movemento) ou acaba por producirse un maior intercambio cultural con outros países.

É precisamente unha experiencia semellante a que vai definir a forma do movemento, se ben o contexto dá os contidos. O director de Bumming in Beijing: The Last Dreamers, Wu Wenguang, viaxa en 1989 xunto a outros compañeiros de xeración ao festival de Yamagata, fundado polo mestre do ‘cinéma vérité’ Shinsuke Ogawa. Nese ano pasan unha retrospectiva dun dos pais do ‘direct cinema’, Frederick Wiseman. Wenguang volve a Pequín con esas dúas referencias e sitúase nun lugar intermedio, cunha cámara dixital na man, o que fai posible desenvolver as inquietudes de Dziga Vertov e o seu ‘cine-ollo’.

Esta amalgama de referencias descubertas recentemente contrapóñense ao documental político de corte informativo-propagandístico do réxime, única escola ata o momento dispoñible para os documentalistas, que agora poden usar a súa propia cámara dixital para gravar o que ocorre ao seu redor sen restricións formais ou temáticas.

Uso nivelado de observación e intervención para explicar a realidade. Desterro da voz en off. As imaxes deben falar por si soas. Son os valores máis claros do movemento, explotados na súa obra mestra West of the Tracks (Wang Bing, 2003), e presentes tamén na fundacional Bumming in Beijing: The Last Dreamers.”

(Víctor Paz Morandeira, “Por que programar Bumming in Beijing: unha introdución ao Novo Documental Chinés“, A Cuarta Parede, Marzo de 2012)

Mércores 28 de marzo ás 21.45h no Pichel
The subconscious art of graffiti removal
(Matt McCormick, EUA, 2002, 17′, VOSG)
+
Bumming in Beijing
(Wu Wenguang, China, 1990, 70′, VOSG)
Sesión especial programada por A Cuarta Parede

Das Kapital no Cineclube

Xoves, Decembro 15th, 2011

Última parte dos concertos que celebraron o 10º aniversario do Cineclube o pasado 11 de xuño. Velaquí a música de Das Kapital.

Cortesía de Cris Lores, membro de Urro.

[Das Kapital (Festa do 10º aniversario do Cineclube de Compostela) en HD. Consulta a sección Vídeos deste blog ou a nosa canle de Vimeo para ver todas as pezas compiladas até o de agora]