Aconsellamos…Archive for the ‘’ Category

Cidade morta

Luns, Xaneiro 26th, 2015

Ciutat Morta

“Queremos romper barreiras. Cando dis que a Policía deste país tortura, estás atacando aos cementos das crenzas sociais, xa que sempre se nos inculcou a visión dunha institución que debería defender os dereitos dos cidadáns. Por iso, o primeiro que pode provocar o documental é rexeitamento. Antes do vídeo que se colgou en Youtube a principios do 2009, onde se vía a nove axentes cambiándose de roupa nun parking de Barcelona, a xente negaba que houbese infiltrados nas manifestacións. Agora xa se cuestiona máis. Tamén a idea do cine político en España, que está aumentando, prodúcese como consecuencia da crise e invírtense as miradas. É dicir, xa non é unha mirada cara fóra, a Occidente, senón unha mirada cara dentro, para cuestionar que está pasando aquí”.

(Fragmento tirado de Cine Divergente)

Mércores 28 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Cidade morta
(Ciutat morta, Xavier Artigas / Xapo Ortega, Cataluña, 2014, 120′, VO)
Coa presenza de Xavier Artigas

Xoves 29 de xaneiro ás 21:30 no CSOA Escárnio e Maldizer
Cidade morta
(Ciutat morta, Xavier Artigas / Xapo Ortega, Cataluña, 2014, 120′, VO)
Coa presenza de Xavier Artigas

Sesión sobre Adolfo Arrieta

Domingo, Xaneiro 18th, 2015

A imitación do anxo

“Adolfo Arrieta (Madrid, 1942) é o pioneiro e quizais máximo expoñente do que se podería chamar cine underground español (e francés) polos moitos puntos de encontro que existen entre as súas películas e aquelas realizadas nos Estados Unidos de América por creadores como Jack Smith, Ken Jacobs ou Andy Warhol; un cine improvisado, amateur, poético e onírico no que non falta a sensibilidade camp e o kitsch e un aparente apoliticismo.

Nos últimos anos Arrieta someteu as súas películas a un proceso de remontaxe, ou máis ben de retoque, grazas ás facilidades que proporciona o vídeo. Na maioría dos casos esta auto-revisión limitouse á eliminación de planos e secuencias cos que non estaba do todo satisfeito, reducindo considerablemente a duración da súas películas. Por exemplo, a recente edición en DVD de Re:voir de Le jouet criminel dura 36 minutos, 18 menos que a orixinal. Aínda que estas novas versións non deixan de ser edicións videográficas, poñen nunha situación incómoda á xente que se poda dedicar a o seu estudo ou simple contemplación. A partir de agora ao falar das películas de Arrieta teremos que aclarar de antemán a que versións nos estamos referindo: ás orixinais en 16mm ou ás revisións do século XXI feitas en vídeo. Adiviño que este tipo de confusións e o carácter elusivo da súa obra son do agrado de Arrieta, non en van o mesmo cineasta resulta igual de elusivo, empezando polo seu nome sempre cambiante. O cineasta que realizou dúas películas en Madrid antes de emigrar a Francia chamábase Adolfo Arrieta; pero firma como Adolfo González Arrieta Les Intrigues de Sylvia Couski, como Adolfo G. Arrietta Flammes, como V. González Arrieta Merlín, xa de regreso a España, e como Adorfo Arrietta Kikí. Na italianizante Vacanza Permanente volve ser Arrietta e noutras ocasións faise chamar Udolfo Arrieta, Vdolfo Arrieta, Adolpho Arrieta, Adelfo Arrietta ou Adelpho Arietta. Ao noso cineasta parece que non lle complacen as verdades inmutables. E ahora pídeme que faga constar o seu nome como Adolpho Arrietta, porque así é como aparece na edición das súas películas de Re:voir”.

(fragmento da entrevista “Sobre los ángeles. Entrevista a Adolpho Arrietta” por Alberte Pagán)

Mércores, 21 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
O crime do bailarete
(El crimen de la pirindola, Adolfo Arrieta, Estado español, 1965, 18′, VO)
A imitación do anxo
(La imitación del Ángel, Adolfo Arrieta, Estado español, 1966, 21′, VO)
O xoguete criminal
(Le Jouet Criminel, Adolfo Arrieta, Francia, 1969, 37′, VOSG)

As seis funcións do Plano

Luns, Xaneiro 12th, 2015

A hipótese do cabalo roubado

Un plano é ao mesmo tempo un paradigma e unha alegoría.

Unha imaxe auto-reflexiva (e crítica).

Centrípeto e centrífugo.

Alude a e sintetiza a totalidade de planos e as historias que contan, é dicir, é holístico.

Ten potencialidade combinatoria.

Non será sempre internamente coherente cos planos que o preceden ou o seguen.

Chamarémoslles funcións do plano á maneira na cal os planos se relacionan. Estas funcións son as formas nas que os planos se fonden uns cos outros e coa (provisional) totalidade que é a película.

A totalidade do filme é unha colección de planos combinados, organizados de tal maneira que aparecen como un conxunto unitario.

Aínda que a súa subordinación total a un modelo estratéxico (un conxunto unitario) provocará a perda da forza poética do filme.

As forzas (as funcións) que desbaratan o modelo estratéxico poden ser chamadas recursivas. O modelo recursivo contrarresta o modelo estratéxico.

(Un modelo é un campo de actividades máis as regras que dominan o seu funcionamento.)

En realidade, unha película non ten nin un principio nin un fin. Cada plano do filme é un mundo que está separado dos outros planos.

(fragmento extraído de As seis funcións do plano (The six functions of shot) de Raoul Ruiz)

Mércores, 14 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
A hipótese do cadro roubado
(L’Hypothèse du tableau volé, Raoul Ruiz, Francia, 1979, 66′, VOSG)

Comezamos 2015: A memoria curta

Martes, Xaneiro 6th, 2015

 La mémoire courte

“Debe ser un fastidio ser un escritor e/ou cineasta arxentino e ser constantemente relacionado con Jorge Luis Borges. Debe ser especialmente difícil se eres Eduardo de Gregorio, cuxo primeiro gran crédito na pantalla é nunha adaptación do “Tema do Traidor e do Heroe” para o filme de Bernardo Bertolucci de 1970 Strategia del ragno.

Non pretendo cuestionar as credenciais de Gregorio como un antigo estudante de Borges; só o apropiado dun entendemento demasiado estreito para impoñelo a unha obra singular que debe tanto ás referencias cinematográficas como ás literarias, e unha que de feito xustapón as dúas case tan libremente como xustapón diferentes linguaxes e períodos históricos (incluíndo mentras toda a bagaxe cultural que cada un leva consigo).

(…)

No caso dos filmes de Gregorio e a súa participación como escritor na elaboración de varios outros, a tradición literaria máis en xogo é probablemente a gótica, e especialmente un dos principais espazos desa tradición, a Vella Casa Escura, que xorde directamente en Strategia del ragno (onde tamén se lle coñece como Tara), en Céline et Julie vont en bateau de Rivette (1974), Serrallo (1976), Aspern (1984), Corpos perdidos (1989) e, máis metafóricamente, nas miñas dúas favoritas dos filmes do propio de Gregorio, A memoria curta (1979) e Tangos roubados (2001). (Na pesada atmosfera Langiana do primeiro, é a historia maldita do Nazismo, funcionando como unha forma activa de decadencia dentro dun filme noir en cor; na luz, no afecto Renoiresco e a actividade de enxame da segunda – apropiadamente observada por un personaxe chamado Octave, lembrando o propio personaxe de Renoir n‘ A regra do xogo – é a “vella casa brillante” dun estudo cinematográfico)”.

(Tirado de Eduardo de Gregorio, 1942-2012, en Jonathan Rosenbaum)

Mércores 7 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
A memoria curta 
(La mémoire courte, Eduardo de Gregorio, Francia, 1979, 105′, VOSG)

Xaneiro 2015

Martes, Xaneiro 6th, 2015

Cartel Xaneiro 2015XANEIRO 2015

Mércores 7 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
A memoria curta 
(La mémoire courte, Eduardo de Gregorio, Francia, 1979, 105′, VOSG)

Mércores 14 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
A hipótese do cadro roubado
(L’Hypothèse du tableau volé, Raoul Ruiz, Francia, 1979, 66′, VOSG)

Mércores 21 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
O crime do bailarete
(El crimen de la pirindola, Adolfo Arrieta, Estado español, 1965, 18′, VO)
A imitación do anxo
(La imitación del Ángel, Adolfo Arrieta, Estado español, 1966, 21′, VO)
O xoguete criminal
(Le Jouet Criminel, Adolfo Arrieta, Francia, 1969, 37′, VOSG)

Mércores 28 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Cidade morta
(Ciutat morta, Xavier Artigas / Xapo Ortega, Cataluña, 2014, 120′, VO)
Coa presenza de Xavier Artigas

Tiago Afonso no Cineclube de Compostela

Luns, Decembro 15th, 2014

Tiago Afonso

CA: Histórias do Fundo do Quintal transforma-se e constrói-se através da intemporalidade de pequenos relatos que convergem para o mesmo acontecimento, que decorreu no dia 28 de Maio de 1871 em Paris. O que o motivou a criar estes relatos ficcionados em confronto com a realidade do dia 28 de Maio de 1981?

TA: Desde há uns anos que sou habitado pelo episódio histórico da Comuna de Paris, acho que o primeiro impacto foi com as fotografias, de Disdéri, dos corpos nos caixões expostos abertos, na vertical. Mais tarde vi o grandioso filme La Commune do Peter Watkins e depois A Nova Babilónia dos soviéticos Kozintsev e Trauberg (este último graças a uma programação do Pedro Costa em Serralves). Estes filmes fizeram-me ler tudo o que encontrei sobre o tema, ouvir as músicas cantadas na altura ou escritas sobre a Comuna. O Centro Mário Dionísio, também conhecido por Casa da Achada,desafiou-me a apresentar o dito filme soviético num dos seus ciclos regulares,nessa semana a história voltou-me a assombrar e comecei a projectá-la sobre as minhas traseiras (é bom dizer que quase todo o filme é filmado a partir da varanda de minha casa). Procurei imagens para os episódios históricos e inventei, ou melhor, reinventei histórias para o meu quintal, o dos vizinhos, a fábrica de tintas ou o antigo edifício, em decadência, da Cooperativa dos Pedreiros do Porto. À posteriori, pois nunca esteve presente de forma consciente durante o processo de criação do filme, imagino que as influências predominantes foram sem dúvida o Peter Watkins, que já referi acima, não especialmente o de La Commune, mas o de War Game, ou Punishment Park, e ChrisMarker de La Jetée, 2084 ou L’Ambassade.

(Fragmento dunha entrevista a Tiago Afonso, por Carlos Amaral no Doclisboa)

 

Mércores 17 de decembro ás 21:30 no Pichel
Música de cámara
(Música de Câmara, Tiago Afonso, Portugal, 2009, 9′, VO)
Historias do fondo do patio
(Histórias do Fundo do Quintal, Tiago Afonso, Portugal, 2012, 14′, VO)
Ruído ou as troianas
(Ruído ou as Troianas, Tiago Afonso, Portugal, 2014, 67′, VO)
Coa presenza do director

Themroc

Martes, Decembro 9th, 2014

 Themroc

– “Considera que as súas películas ilustran dalguna maneira o espírito do maio francés?

– Non. Fixen as miñas películas a partir de aí. Maio do 68 permitiume facelas porque entón había unha gran crise e confusión. Os comerciantes do cine non sabía que era o que lle gustaba á xente, estaban confusos, grazas a iso puiden facer un filme como Themroc. Agora sería imposible filmar un filme así en Francia, sen diálogos, sen música, etcétera.

– En que condicións económicas se realizou Themroc?

-En Themroc traballaba moita xente, pero cobrando moi pouco. A película costou 130 millóns de francos vellos. Pero o importante é outra cousa. En Themroc hai algunhas escenas no Metro; eu non podía pagar permisos para filmar alí nin pagar extras, así que tivemos que entrar á forza e rodar a escena en hora e media, o tempo que tardaron en vir a prohibírnolo. Rodamos meténdonos entre a xente coa cámara e un foco ás seis da mañá. E nin sequera miraban á cámara! Estabamos en certa maneira forzando á xente, era algo moi violento, arriscabámonos a que nos partiran a cara. Non digo isto por contar unha anécdota, senon para ilustrar o contexto tan duro no que realizou o filme. Todo elo marca o seu estilo e supón un contacto moi real coa vida, sen trucos do falso cine-verdade. Hai xente que me di: «Claude, sabes escribir bonitos diálogos, non estás xa un pouco farto das túas historias de obreiros que mandan todo á merda?» Aconsellanme que mude de tema, que faga películas de aventuras… quizais teñan razón. Pero creo que o que fago nin é fácil nin cómodo. Eu fago unha por unha necesidade moi poderosa de conectar coa xente, e de mostrar determinadas cousas. As miñas películas son reaccións vitais, non funcionana por referencias a outras películas ou á cultura en xeral. Son parta da miña vida. Non me gusta a xente que fai películas dunha maneira e logo vive doutra. Hai que ser sincero, contar as cousas que realmente vives e crees. Coas miñas películas intento cambiar a vida”.

(fragmento da entrevista a Claude Faraldo por Fernando Trueba en El País, marzo, 1979)

 

Mércores, 10 de decembro ás 21:30 no Pichel
Themroc
(Themroc, Claude Faraldo, Francia, 1973, 110’, VO)
Presentada por Virxinia Polke

A febre das armas

Luns, Decembro 1st, 2014

Gun Crazy

“Eu estampei a miña sinatura en cada fotograma”, soía dicir Joseph H. Lewis. E tiña razón. De todos os directores que coñecín, Joe Lewis é o máis idealista de todos e, curiosamente, o máis inocente. Como cineasta tiña un oficio considerable, e era un artista extraordinariamente intuitivo. A febre das armas (Gun Crazy), a película dos anos corenta que inspirou directamente o Bonnie and Clyde dos sesenta, é unha das glorias singulares do xénero negro de serie B. The Big Combo, a primeira película do cine americano que incluíu sexo oral suxerido, é outra. E logo están os éxitos sorpresa, títulos tan diversos como o estrafalario filme musical Minstrel Man, a inquietante película de mulleres My Name is Julia Ross, thrillers tan tensos e escuros como So Dark The Night e Relato criminal (The Undercover Man), westerns austeiros como The Halliday Brand e algúns títulos máis; películas de xénero individualistas todas ellas, dotadas de iso que el chamaba o toque impresionista.

(…)

- “Que lle parece A febre das armas?

– Ah, A febre das armas é unha película moi ben feita dende todo punto de vista, por todos os departamentos, de arriba abaixo. O produtor foi moi valente ao permitirme rodar unha película como aquela. Por exemplo, recordará vostede o famoso atraco ao banco. Rodeino nun só plano, ocupou máis de dúas millas de metraxe. Empezamos nun pobo. No guión, a aldea duraba dezasete páxinas: dúas persoas chegan a un pobo, recoñecen o terreo, entran no banco, atracan a todo o mundo, obríganos a botarse ao chan, entran nas cámaras, collen os cartos, e logo hai unha persecución e unha fuxida con coches de policía detrás. Lin a escena e pensei que aquelo non era o meu estilo. Non sabía o que buscaba, pero sabía que non era iso. Díxenme: “Joe, por Deus, non podes facer este tipo de películas. Isto é unha porcallada. ¡Pensa, carallo, pensa!”. E recordo que tiven unha idea. Un día collín o coche e fun a un sitio que se chama Montrose, que é onde rematamos rodando. Percorrino enteiro. E deseguido descubrín o que quería”.

(fragmento da entrevista a Joseph H. Lewis por Peter Bogdanovich en El director es la estrella (Volumen II), T&B Editores, outubro, 2008)

Mércores, 3 de decembro ás 21:30 no Pichel
A febre das armas
(Gun Crazy, Joseph H. Lewis, EUA, 1950, 86’, VOSG)

Decembro 2014

Domingo, Novembro 30th, 2014

Cartaz decembro 14DECEMBRO 2014

Mércores, 3 de decembro ás 21:30 no Pichel
A febre das armas
(Gun Crazy, Joseph H. Lewis, EUA, 1950, 86’, VOSG)

Mércores, 10 de decembro ás 21:30 no Pichel
Themroc
(Themroc, Claude Faraldo, Francia, 1973, 110’, VO)
Presentada por Virxinia Polke

Mércores, 17 de decembro ás 21:30 no Pichel
Música de cámara
(Música de Câmara, Tiago Afonso, Portugal, 2009, 9′, VO)
Historias do fondo do patio
(Histórias do Fundo do Quintal, Tiago Afonso, Portugal, 2012, 14′, VO)
Ruído ou as troianas
(Ruído ou as Troianas, Tiago Afonso, Portugal, 2014, 67′, VO)
Coa presenza do director

Sen concesións: a lendaria Wild Style

Luns, Novembro 24th, 2014

"Wild Style", de Charlie Ahearn

“Considerado o máis importante filme de hip-hop na historia, a fita de Charlie Ahearn de 1983 Wild Style toma as raíces, as orixes neoiorquinas dun universo de música e danza que medraría até dominar a cultura popular de hoxe. A medio camiño entre un filme narrativo e un documentario, segue un graffiteiro extraordinariamente talentoso nomeado Raymond, ou “Zorro,” interpretado polo virtuoso artista de rúa Lee Quiñones, cando salta o valo de “bombardear” patios sombríos e trens a pintar en teas para comerciantes de arte esfameados de Manhattan, e finalmente atopar un termo medio entre as dúas cousas. Mais se estás a buscar un argumento coherente, viñeches dar ao lugar equivocado: falando da súa estrutura, Wild Style ten máis fíos frouxos ca un par de pantalóns vaqueiros vellos recortados. Ignorando os personaxes superfluos e a interpretación acartonada, terás unha grata recompensa. Pensa nel como nun colorido e entusiasta sonograma de 82 minutos sobre a era hip-hop, coa banda sonora de Fab Five Freddy, os Cold Crush Brothers, ou a Rock Steady Crew. Para celebrar o 30 aniversario de Wild Style e a versión remasterizada do filme pronta a chegar, falamos con Charlie Ahearn sobre as raíces do cinema de autor no seu filme, a fabricación da cultura hip-hop, e de que artistas está el pendente.

(“Sen concesións: a lendaria Wild Style. O director Charlie Ahearn sobre a improbable xénese do Hip-Hop”,  por Michael Zelenko. Introdución á entrevista feita a Charlie Ahearn publicada en The Fader o 27 de setembro do 2013)

Mércores 26 de novembro ás 21:30 no Pichel
Wild Style
(Wild Style, Charlie Ahearn, EUA, 1983, 82’, VOSG)

"Wild Style", de Charlie Ahearn