Aconsellamos…Archive for the ‘’ Category

Carta de Siberia

Martes, Outubro 17th, 2017

carta de siberia chris marker

Como presentar Lettre de Sibérie?

En primeiro lugar como o que non é, constatando que non se asemella en absoluto a ningún filme de tipo (de “tema”) documental dos que ata o momento temos visto. Pero agora hai que intentar dicir o que si é. Simple e obxectivamente este filme é a reportaxe cinematográfica dun francés que ten o privilexio de visitar Siberia con total liberdade, seguindo un itinerario de varios miles de quilómetros. A pesar de que xa se viron, desde hai tres anos, algunhas reportaxes filmadas por viaxeiros franceses en Rusia, Lettre de Sibérie tampouco se asemella a ningunha delas. Para intentar captar de forma máis precisa a súa natureza, proporei esta definición aproximada: Lettre de Sibérie é un ensaio en forma de reportaxe cinematográfica sobre a realidade siberiana do pasado e do presente. Ou mellor aínda, adaptando a fórmula que Vigo aplicaba a À propos de Nice (A propósito de Niza, 1930), “un punto de vista documentado”, direi que é un ensaio documentado polo filme. A palabra que importa aquí é “ensaio”, entendida no mesmo sentido que na literatura: un ensaio á vez histórico e político, mais escrito por un poeta.

[Texto tirado de Lettre de Sibérie André Bazin / Chris Marker por André Bazin tirado de France-Observateur, 30 de outubro de 1958].

Mércores 18 de outubro ás 21:30 no Pichel
25 de outubro, o primeiro día
(25е- первый день [25e- pervyy den], Yuriy Norshteyn / Arkadiy Tyurin, URSS, 1968, 8′, VOSG)
Carta de Siberia
(Lettre de Sibérie, Chris Marker, Francia, 1958, 57′, VOSG)

Turksib

Luns, Outubro 9th, 2017

Turksib Viktor Turin

Turksib é mellor que Potemkin e que San Petersburgo porque o director escolleu un tema máis exaltador. Móstranos homes e mulleres, unha nación lanzándose coa plenitude do vello espírito revolucionario a unha revolta contructiva contra o ermo. É un filme da civilización humana contra a brutalidade da natureza inhóspita, e está feito sen malgastar nin un centímetro de celuloide.”

[Tirado de W.H.M.: “‘Turksib’: A Russian Masterpiece Passed by the British Censor”, The Bioscope, March 12, 1930, p. 27].

Mércores 11 de outubro ás 21:30 no Pichel
Cinema-Verdade 21o: Lenin
(Кино-Правда 21ая: Ленинская [Kino-Pravda 21aia: Leninskaia], Dziga Vertov, URSS, 1925, 23′, VOSG)
Turksib
(Турксиб [Turksib], Viktor Turin, URSS, 1929, 77′, VOSG)

Arrabaldes

Martes, Outubro 3rd, 2017

arrabaldes boris barnet Okraina

“Situada nunha aldea rusa durante a I Guerra Mundial, Arrabaldes é o primeiro filme sonoro de Barnet, e como noutros talkies primitivos –Ivan (Ивaн, 1932) de Alexander Dovzhenko, O Desertor (Дезертир, 1933) de Vsevolod Pudvkin, Entusiasmo (Энтузиазм, 1930) de Dziga Vertov- a estilizada banda de son é moi creativa e orixinal. Dentro dos primeiros minutos os hurras aparecen sincronizados cos estoupidos de vapor dunha locomotora, o son dunha habitación chea de zapateiros machacando nas caixas rexistradoras como se fose música electrónica, e mesmo hai un cabalo que fala brevemente, un tropo que é facilmente asociable cos filmes silentes de Dovzhenko.

O son en Arrabaldes ten o efecto curioso, primario, de redefinir o silencio, como se nunca o tivésemos experimentado antes, unha virtude que é especialmente rechamante en relación cos filmes actuais, nos cales calquera tipo de silencio é unha rareza. Puntuando os longos tramos de silencio con chíos e pitidos, e máis adiante sons de explosións, Barnet conciencia os nosos oídos ao tempo que os nosos nervios, e raramente permite que sexa o diálogo o que conduza a historia. Non hai nada intelectual ou prominentemente formal na súa decisión de outorgarlle ao son e a imaxe a mesma importancia. Este é un filme volátil cheo de emocións crúas, e tal e como o formulou unha vez o historiador do cinema Soviético Jay Leyda: “non podes estar seguro de se a seguinte escena será divertida ou patética, amable ou violenta”.

[Tirado de “Destellos dunha estraña ave (sobre Boris Barnet)”, por Jonathan Rosebaum publicado o 6 de febreiro de 2004 en Chicago Reader].

Mércores 4 de outubro ás 21:30 no Pichel
Arrabaldes
(Окраина [Okraina], Boris Barnet, URSS, 1933, 98′, VOSG)

Outubro 2017

Xoves, Setembro 28th, 2017

 

[Cartaz de Edita R. Oca]

PROGRAMACIÓN

Mércores 4 de outubro ás 21:30 no Pichel
Arrabaldes
(Окраина [Okraina], Boris Barnet, URSS, 1933, 98′, VOSG)

Mércores 11 de outubro ás 21:30 no Pichel
Cinema-Verdade 21o: Lenin
(Кино-Правда 21ая: Ленинская [Kino-Pravda 21aia: Leninskaia], Dziga Vertov, URSS, 1925, 23′, VOSG)
Turksib
(Турксиб [Turksib], Viktor Turin, URSS, 1929, 77′, VOSG)

Mércores 18 de outubro ás 21:30 no Pichel
25 de outubro, o primeiro día
(25е- первый день [25e- pervyy den], Yuriy Norshteyn / Arkadiy Tyurin, URSS, 1968, 8′, VOSG)
Carta de Siberia
(Lettre de Sibérie, Chris Marker, Francia, 1958, 57′, VOSG)

Mércores 25 de outubro ás 21:30 no Pichel
Bambule
(Bambule, Eberhard Itzenplitz, RFA, 1970, 90’, VOSG)

■ Preme na imaxe para descargar o cartaz en pdf

Arde París

Martes, Setembro 26th, 2017

“Gustaríame considerar o filme Paris is burning e o que esta película suxire sobre a a produción e xulgamento simultáneos dos suxeitos nunha cultura que parece amañarse sempre e de todos os xeitos para aniquilar o “anómalo”, o “anticonvencional” (queer) pero que con todo produce espazos ocasionais nos que poden parodiarse, reelaborarse e resignificarse esas normas aniquiladoras, eses ideais mortíferos de xénero e raza. Nese filme hai desafío e afirmación, afinidade e gloria, mais tamén unha especie de reiteración de normas que non se poden chamar subversivas, que conducen á morte de Venus Xtravaganza, transexual non operada, travesti, prostituta e membro da “House of Xtravanganza”; A que chamadas interpelantes responde Venus?, e como interpretarmos a reiteración da lei no seu xeito de responder? Venus, e Paris is Burning de forma máis xeral, chama atención sobre se parodiar as normas dominantes é abondo para desprazalas; realmente, pon sobre a mesa se a desnaturalización do xénero non é vehículo mesmo para re-consolidar as normas hexemónicas”.

[Tirado de “Gender is burning. Questions of appropriation and subversion” por Judith Butler en Bodies that matter. On the discoursive limits of “sex”. London, New York; Routledge, p. 124-133, 1993].

Mércores 27 de setembro ás 21:30 no Pichel
Arde París
(Paris Is Burning, Jennie Livingston, EUA, 1990, 87′, VOSG)
En colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa

Sesión Gregory Markopoulos

Xoves, Setembro 14th, 2017

“Sexa como fose, entre as 107 películas proxectadas en Knokke, algunhas delas sen discusión poderían reclamarse como unha chamada á controversia, como esa curiosa Dúas veces home, por outra parte premiada, unha mediometrade en 16mm, pantalla estándar e en Eastmancor realizada por Gregory Markopoulos. En canto ás intencións, o propio autor expón:

«Gustaríame amosar unha nova forma narrativa baseada en frases fílmicas moi breves usadas en grupos para evocar o pensamento a través das imaxes. O que chamo “imaxe do pensamento”, polo tanto, contén cargas tanto psicolóxicas como estéticas. Intensifica e constrúe o tema visual mentres o diálogo e a música son introducidos como elementos de realce».

En canto ao resultado, non deixa de intrigar: tras unha longa pasaxe bastante desconcertante no negro absoluto (o heroe atravesa un túnel), asistimos a un desfile, ou máis ben a unha fervenza de planos dun ritmo irregular pero cuxa reaparición e combinación periódica parece obedecer a unha lei estritamente matemática. Se fose necesario empregar comparacións «físicas» para render contas da impresión producida, viríanme á mente as seguintes palabras: lóstrego, corrente eléctrica, raio, electrocución, recarga, trono, síncope, fulminación, letargo, catalepsia, resurrección.

Deixemos a un lado o tema –unha adaptación da lenda de Hipólito segundo a experiencia moderna– para non considerar máis que o principio, a aposta formal, e apuntemos que Dúas veces home propón (é máis ou menos o que se desprende ao vela por primeira vez) algunhas series de imaxes, cada unha afectada por un coeficiente variable de realidade obxectiva: algunhas parecen estar pechadas, definitivamente construídas, outras semellan máis inestables nos seus contornos e cores, outras son fortemente problemáticas, incluso improbabéis”.

[Tirando de “Una obra y sus márgenes”, por Claude Ollier en Lumière. Publicado orixinalmente en Cahiers du cinéma, nº 153, 1964].

Mércores 20 de setembro ás 21:30 no Pichel
Nadal, EUA
(Christmas, U.S.A., Gregory Markopoulos, EUA, 1949, 13′, VO)
Dúas veces home
(Twice a Man, Gregory Markopoulos, EUA, 1964, 45′, VO)
En colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa

Curso no CGAC: OS CORPOS DO CINEMA

Mércores, Setembro 13th, 2017

curso cgac corpos do cinema

Este ano volvemos colaborar coas actividades do Centro Galego de Arte Contemporánea. Neste caso é no curso “Os corpos do cinema” que impartirá o crítico e docente José Manuel López, no que abordará a relación entre as figuras e os espazos no medio audiovisual. A programación analiza como o corpo transita en diferentes contextos cinematográficos, dende unha perspectiva de xénero (comedia, musical, western), pasando por cineastas (Jacques Tati, Michelangelo Antonioni, Béla Tarr, Leos Carax) ou ben dende narrativas e outros espazos (personaxes errantes, a cidade, a estrada, a adolescencia, lugares distópicos).

▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮

O prazo para as inscripcións está aberto dende o 6 de setembro ata o día 17 de outubro. As persoas interesadas en matricularse poden enviar un correo electrónico a cgac.educacion@xunta.gal indicando o seu nome completo, DNI, estudos, área de traballo ou interese, un enderezo de correo electrónico e un teléfono de contacto. Cando a solicitude sexa aceptada ás persoas inscritas recibirán a información precisa para realizar o pago.

A matrícula ordinaria é de 80€. O prezo para socias e socios do Cineclube de Compostela é de 65€.

▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮▮

Colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa

Martes, Setembro 12th, 2017

festival Agrocuir Ulloa

“O título Anders als die Andern tradúcese polo xeral como A diferenza dos demais, pero desa maneira se perde o xogo de palabras do alemán. Segundo Paul Werner, deriva dunha frase habitual entre os gays da época: “Nós, grazas a Deus, somos outros para a outra xente”. Isto é ben optimista, pero o filme debe facer referencia tamén a novela homónima de Bill Forster, publicada no 1904. […] O filme A diferenza dos demais non comparte o seu argumento, pero si ten algúns dos seus mesmos ingredientes: un amor gay adolescente insistentemente presentado sen ningún tipo de obscenidade, o recoñecemento da importancia do que agora chamariamos saír do armario e un final infeliz. O filme sitúase algures entre a pureza e a fatalidade da novela e o desafío optimista de dar grazas a Deus por ser diferente”.

[Tirado de “Now You See It: Studies on Lesbian and Gay Film” por Richard Dyer, London/New York: Routledge, 2003, p. 25-42].

Mércores 13 de setembro ás 21:30 no Pichel
Algie o mineiro
(Algie the Miner, Alice Guy / Harry Schenck / Edward Warren, EUA, 1912, 10′, VOSG)
A diferenza dos demais
(Anders als die Andern, Richard Oswald, Alemaña, 1919, 51′, VOSG)
En colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa. Con presenza de membros do colectivo.

Colaboración con Jane’s Walk Santiago de Compostela

Martes, Setembro 5th, 2017

“Baixo a aparente desorde da vella cidade, alí onde a vella cidade está funcionando con éxito, hai unha orde marabillosa para manter a seguridade das rúas e a liberdade da cidade. É unha orde complexa. A súa esencia é o intricado do uso da beirarrúa, levando con el unha sucesión constante de ollos. Esta orde está composta totalmente de movemento e cambio, e aínda que é vida e non arte, poderíamos caprichosamente chamalo a forma artística da cidade e ligala ao baile – non a unha simple danza de precisión con todo o mundo erguendo a perna a un tempo, xirando en unísono e facendo unha reverencia en masa, senón a un intricado ballet no que as bailarinas e bailaríns individuais e os conxuntos teñen partes distintivas que milagrosamente se reforzan mutuamente e compoñen un todo ordenado. O ballet da beirarrúa dunha boa cidade nunca se repite dun lugar a outro, e en calquera sitio está repleto de improvisacións”.

[Tirado de O ballet da beirarrúa por Jane Jacobs na web de Jane’s Walk]

Mércores 6 de setembro ás 21:30 no Pichel
A voda do meu irmán
(My Brother’s Wedding, Charles Burnett, EUA, 1983, 77′, VOSG)
En colaboración con Jane’s Walk Santiago de Compostela e A.VV. As Marias

Setembro 2017

Luns, Setembro 4th, 2017

Misha Bies Golas Colectivo Agrocuir Ulloa Jane's Walk Santiago

[Cartaz de Misha Bies Golas]

PROGRAMACIÓN

Mércores 6 de setembro ás 21:30 no Pichel
A voda do meu irmán
(My Brother’s Wedding, Charles Burnett, EUA, 1983, 77′, VOSG)
En colaboración con Jane’s Walk Santiago de Compostela e A.VV. As Marias

Mércores 13 de setembro ás 21:30 no Pichel
Algie o mineiro
(Algie the Miner, Alice Guy / Harry Schenck / Edward Warren, EUA, 1912, 10′, VOSG)
A diferenza dos demais
(Anders als die Andern, Richard Oswald, Alemaña, 1919, 51′, VOSG)
En colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa. Con presenza de membros do colectivo.

Mércores 20 de setembro ás 21:30 no Pichel
Nadal, EUA
(Christmas, U.S.A., Gregory Markopoulos, EUA, 1949, 13′, VO)
Dúas veces home
(Twice a Man, Gregory Markopoulos, EUA, 1964, 45′, VO)
En colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa

Mércores 27 de setembro ás 21:30 no Pichel
Arde París
(Paris Is Burning, Jennie Livingston, EUA, 1990, 87′, VOSG)
En colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa

■ Preme na imaxe para descargar o cartaz en pdf