Aconsellamos…Archive for the ‘’ Category

Diñeiro caído do ceo

Venres, Decembro 8th, 2017

“Os musicais incriblemente cínicos son para min unha debilidade; filmes que desconstruen o propio idealismo que o xénero pretende vender. Dende un profundo aprecio a Bailarina na escuridade de Lars von Trier, a un amor eterno por Cabaret de Bob Fosse, a incluso tolerancia por Moulin Rouge! de Baz Luhrmann – esa desilusión dáme unha estraña sensación de pracer. Quizais é porque son algo (ha) cínico eu mesmo, pero ten que haber certa ambición para utilizar un xénero que é habitualmente asociado co gozo cego e subverter esas mesmas nocións. Iso non quere dicir que non poida adorar un musical feliz (Cantando baixo a choiva é alegría feita celuloide), só que é máis interesante cando un filme de xénero é inusualmente (e desagradecidamente) honesto sobre o tema que trata.

É o caso de Diñeiro caído do ceo, de Herbert Ross (1981), un filme que ten ao mesmo tempo fastío e unha incrible franqueza sobre as súas emocións, converténdose esencialmente nun comentario sobre o escapismo e o doloroso equilibrio entre realidade e fantasía”.

[Tirado de “Espléndido cinismo: Diñeiro caído do ceo” por Kyle Turner en The Retro Set]

Mércores 13 de decembro ás 21:30 no Pichel
Diñeiro caído do ceo
(Pennies from Heaven, Herbert Ross, EUA, 1981, 108′, VOSG)

Decembro 2017

Venres, Decembro 8th, 2017

DECEMBRO 2017

Mércores 13 de decembro ás 21:30 no Pichel
Pennies from Heaven
(Pennies from Heaven, Herbert Ross, EUA, 1981, 108′, VOSG)

Mércores 20 de decembro ás 21:30 no Pichel
Sesión de pezas audiovisuais de Alejandra Pombo
Con presenza da artista

Praza Euner

Mércores, Novembro 29th, 2017

*Cinema cativo, pobre;  en proceso, sen proxecto a priori máis que a urxencia dos días. Situado baixo a irmandade das imaxes, baixo o común por facerse alén da usura. De vez: interesado por trazar o conflito do real, por pensar na imaxe  de onde ela vén: o complot do territorio, as resultas sociais e políticas que fan da imaxe unha forza. Logo así esa outra volta que resta por dar en capas de pensamento

Mércores 29 de novembro ás 21:30 no Pichel
Praza Euner
(As Utópicas, Virxinia Polke e David Castro, 2017)
Coa presenza das directoras

Roma, cidade aberta

Martes, Novembro 21st, 2017

“No ámbito do cinema internacional, Roma, cidade aberta, un filme realizado con poucos medios e por un director que estivera ao servizo do Duce, convertíase nun dos filmes paradigmáticos do neorrealismo italiano e da renovación estilística do cinema mundial. Xa de entrada, a incursión deste filme no contexto español, polo menos desde o debate teórico, presentou unha problemática acorde coas tensións políticas da década dos corenta onde a Igrexa mantivo e consolidou a súa influencia tamén no ámbito da censura cinematográfica e teatral”.

[Tirado de “Roma, Cidade Aberta: Cultura e fascismo trala derrota do eixe” por Ana Rodríguez Granell e Marta Piñol Lloret en “Estudios sobre el Mensaje Periodístico”, Vol 23, nº 1, Universidad Complutense de Madrid (2017), pp. 587-601].

Mércores 22 de novembro ás 21:30 no Pichel
Roma, cidade aberta
(Roma, città aperta, Roberto Rossellini, Italia,1945, 103′, VOSG)
Xornadas contra a represión. En colaboración con A Gentalha do Pichel, CSOA Escarnio e maldizer e CSA do Sar

Soyuzmultfilm: sesión de animación soviética.

Luns, Novembro 13th, 2017

“Logo da morte de Stalin, relaxáronse moitas das restricións da Soyuzmultfilm. Os realizadores apartáronse da produción de contos populares multiculturais ao xeito da Disney (como Os irmáns Liu [Братья Лю, 1953] de Babichenko ou A flor escarlata [Аленький цветочек, 1952] de Atamanov). Algúns directores comezaron experimentar con outras temáticas e medios, producindo filmes non dirixidos ás crianzas (p. ex, a Historia dun crime [История одного преступления, 1962] de Fyodor Khitruk ou A harmónica de cristal [Стеклянная гармоника, 1968] de Andrey Khrzhanovskiy). Este novo grupo de directores produciu filmes animados sobre temas que expuñan problemas sociais, lanzaban cuestións sobre a natureza da arte e criticaban a burocracia. Contra os sesenta, até os directores de filmes infantís non traballaban sempre no aprobado estilo disneyano, senón que eran libres de experimentar con diferentes formas artísticas e mesmo conseguían incluír nos seus debuxos animados subtextos dirixidos aos adultos (p. ex. Bailarina nun barco [Балерина на корабле, 1969], de Atamanov). Outras innovacións da Soyuzmultfilm inclúen a creación dun departamento de animación stop-motion. Encontrábase a inspiración na arte e a cultura occidental e da rusia prerrevolucionaria, anteriormente prohibidas, e, dado que os debuxos animados en gran parte seguían marxinalizados e eran vistos polas autoridades como menos importantes que outros medios, a animación desenvolveuse como un vehículo para o comentario social.”

[Extraído de Encyclopedia of Contemporary Russian Culture. Editado por Tatiana Smorodinskaya, Karen Evans-Romaine e Helena Goscilo. Nova York: Routledge, 2007, p. 190].

Mércores 15 de novembro ás 21:30 no Pichel
O home no cadro
(Человек в рамке [Chelovek v ramke], Fyodor Khitruk, Unión Soviética, 1966, 10′, VOSG)
As plumas da grúa
(Журавлиные перья [Zhuravlinye perya], Ideya Garanina, Unión Soviética, 1977, 10′, VO)
A harmónica de cristal
(Стеклянная гармоника [Steklyannaya garmonika], Andrey Khrzhanovskiy, Unión Soviética, 1968, 19′, VOSG)
Conto de contos
(Сказка сказок [Skazka skazok], Yuriy Norshteyn, Unión Soviética, 1979, 29′, VOSG)

Os nenos lobo Ame e Yuki

Luns, Novembro 6th, 2017

“Un pouco de contexto: en Xapón non hai lobos. A última raza foi o ōkami, a variedade máis pequena. E conta cun gran valor dentro do folklore do país: antes da Era Meiji, creese que os lobos protexerían aos pobos, de aquí que moitos santuarios sintoístas os teñan como deidades. Os lobos non mutan -non cambian de identidade-, senon que sobreviven e se adaptan. Os ōkami vincúlanse cos kamis, mensaxeiros que esperar na montaña para recoller os recados de deus.

Todas as cintas de Hosoda posúen un forte compoñente mitolóxico, pero esta é quizais a que o representa de forma máis explícita. O director entregou as súas emocións máis íntimas: a familia, a vida no rural, as ausencias que sempre están e que, a través do oco que deixan, constrúen o escenario, o paso da infancia a idade adulta, de cachorro a lobo, do salvaxe ao civilizado. En Os nenos lobo Ame e Yuki deixase a un lado o realismo máxico para captar as situacións máis rutinarias da vida diaria. Úsase a fantasía do relato clásico como catalizador, cando en realidade, tras os pequenos lobos podemos ver a dous nenos vivindo problemas e situacións normais.

Os nenos lobo Ame e Yuki foi a única película de animación con guión orixinal publicada en 2012. Resultou ser un tremendo éxito, tanto en taquilla, quinta película máis taquilleira de Xapón naquel ano, como para a crítica, arrasando nos Oslo Films from the South, ou no Festival de Sitges, como mellor filme de animación”.

[Tirado de “Mamoru Hosoda no es el nuevo Miyazaki, es su evolución natural y todo un baluarte de la animación oriental” por Israel Fernández en Xataka (marzo, 2017)].

Mércores 8 de novembro ás 21:30 no Pichel
Os nenos lobo Ame e Yuki
(おおかみこどもの雨と雪 [Ōkami Kodomo no Ame to Yuki], Mamoru Hosoda, Xapón, 2012, 117′, VOSG)

A cura

Luns, Outubro 30th, 2017

“A reputación de Kiyoshi Kurosawa como director de cinema de terror débese principalmente ao filme A cura (Kyūa, 1997). Este filme axudou a establecer o seu nome a nivel internacional, ao tomar parte en numerosos festivais en todo o mundo e consolidar a percepción que se ten de Kurosawa como un cineasta interesado na alegoría como modo narrativo e temáticas como a descomposición social e os límites do ego individual como construción coherente (…).

A cura destaca desde este punto de vista pola visión que nos ofrece dun pobo en estado de extrema fraxilidade. (…) N’ A cura -título que resulta ambiguo, opaco- a identidade persoal non é nunca un concepto estable ou unitario; é un concepto amorfo, esquivo e efémero, con homes e mulleres normais que se comportan ao longo do filme de maneiras que parecen totalmente alleas a como parecen ser. Mais iso é así? Un psicanalista que axuda o protagonista di nun momento do filme que a través da hipnose un non pode inducir a outra persoa a actuar contra as súas crenzas ou valores morais, que non poder ser persuadidos de cometer un crime se iso non estaba orixinalmente na súa natureza. O que fai xurdir a cuestión de ata que punto son as vítimas os verdadeiros perpetradores deses crimes horrendos. Ata que punto é unha persoa calquera capaz de cometer asasinato ou doutros actos que van contra a moralidade “normal” e a lei e a orde?”.

[Tirado de “A cura e o cinema de terror xaponés” por Adam Bingham en Contemporary Japanese Cinema since Hana-bi. Edinburgh University Press, 2015, pp. 91-94].

Mércores 1 de novembro ás 21:30 no Pichel
A cura
(キュア [Kyua], Kiyoshi Kurosawa, Xapón, 1997, 111′, VOSG)

Novembro 2017

Domingo, Outubro 29th, 2017

[Cartaz de Edita R. Oca]

Mércores 1 de novembro ás 21:30 no Pichel
A cura
(キュア [Kyua], Kiyoshi Kurosawa, Xapón, 1997, 111′, VOSG)

Mércores 8 de novembro ás 21:30 no Pichel
Os nenos lobo Ame e Yuki 
(おおかみこどもの雨と雪 [Ōkami Kodomo no Ame to Yuki], Mamoru Hosoda, Xapón, 2012, 117′, VOSG)

Mércores 15 de novembro ás 21:30 no Pichel
O home no cadro 
(Человек в рамке [Chelovek v ramke], Fyodor Khitruk, Unión Soviética, 1966, 10′, VOSG)
As plumas da grúa
(Журавлиные перья [Zhuravlinye perya], Ideya Garanina, Unión Soviética, 1977, 10′, VO)
A harmónica de cristal
(Стеклянная гармоника [Steklyannaya garmonika], Andrey Khrzhanovskiy, Unión Soviética, 1968, 19′, VOSG)
Conto de contos
(Сказка сказок [Skazka skazok], Yuriy Norshteyn, Unión Soviética, 1979, 29′, VOSG)

Mércores 22 de novembro ás 21:30 no Pichel
Roma, cidade aberta 
(Roma, città aperta, Roberto Rossellini, Italia,1945, 103′, VOSG)
Xornadas contra a represión. En colaboración con A Gentalha do Pichel, CSOA Escarnio e maldizer e CSA do Sar

Mércores 29 de novembro ás 21:30 no Pichel
Praza Euner
(As Utópicas, Virxinia Polke e David Castro, 2017)
Coa presenza das directoras

■ Preme na imaxe para descargar o cartaz en pdf

Bambule

Sábado, Outubro 21st, 2017

“Foron uns anos decisivos nos que as outras mozas deixaron a casa dos pais, coñeceron outra xente efixeron contactos noutras partes, mentres elas estaban no correccional, onde é imposible que amizades que duren nin cos educadores nin coas colegas. Un correccional quere dicir cambiar de fogar, separarse dos amigos de sempre, coñecer outros novos dos que logo tamén te separas. Amigos-separación, separación-amigos. Os psicólogos din que esa inseguridade e falta de fogar incapacitan ao individuo para as relacións cos demais. O correccional é a imposibilidade total de chegar a uns lazos sólidos e que duren. As mozas do correccional non receben instrución algunha. Traballan na lavandaría, pasan o ferro, na cociña, xardín e cosendo por vinte céntimos de marco por hora.

(…) A violencia crea contraviolencia e unha presión vén logo doutra presión de signo contrario. Os actos de rebeldía dentro dos correccionais desenvólvense sempre dunha maneira espontánea e sen organización, sen planificación; así van ao chou a rebelión, oposición, o motín ou a Bambule. A historia de Irene é unha historia de nenos, unha argallada que acaba coa intervención da policía e co “furado”. Todo o que é visto como un abuso no correccional, reflicte xustamente os principios que o rexen e a súa posta en práctica. A adaptación e a disciplina son uns obxectivos primordiais e coa porta pechada todo está permitido”.

[Estractos da introdución ao guión de Bambule escritos por Ulrike Meinhof para a edición alemana de Klaus Wagenbach (Wagenbach, 1970)].

Mércores 25 de outubro ás 21:30 no Pichel
Bambule
(Bambule, Eberhard Itzenplitz, RFA, 1970, 90’, VOSG)

Carta de Siberia

Martes, Outubro 17th, 2017

carta de siberia chris marker

Como presentar Lettre de Sibérie?

En primeiro lugar como o que non é, constatando que non se asemella en absoluto a ningún filme de tipo (de “tema”) documental dos que ata o momento temos visto. Pero agora hai que intentar dicir o que si é. Simple e obxectivamente este filme é a reportaxe cinematográfica dun francés que ten o privilexio de visitar Siberia con total liberdade, seguindo un itinerario de varios miles de quilómetros. A pesar de que xa se viron, desde hai tres anos, algunhas reportaxes filmadas por viaxeiros franceses en Rusia, Lettre de Sibérie tampouco se asemella a ningunha delas. Para intentar captar de forma máis precisa a súa natureza, proporei esta definición aproximada: Lettre de Sibérie é un ensaio en forma de reportaxe cinematográfica sobre a realidade siberiana do pasado e do presente. Ou mellor aínda, adaptando a fórmula que Vigo aplicaba a À propos de Nice (A propósito de Niza, 1930), “un punto de vista documentado”, direi que é un ensaio documentado polo filme. A palabra que importa aquí é “ensaio”, entendida no mesmo sentido que na literatura: un ensaio á vez histórico e político, mais escrito por un poeta.

[Texto tirado de Lettre de Sibérie André Bazin / Chris Marker por André Bazin tirado de France-Observateur, 30 de outubro de 1958].

Mércores 18 de outubro ás 21:30 no Pichel
25 de outubro, o primeiro día
(25е- первый день [25e- pervyy den], Yuriy Norshteyn / Arkadiy Tyurin, URSS, 1968, 8′, VOSG)
Carta de Siberia
(Lettre de Sibérie, Chris Marker, Francia, 1958, 57′, VOSG)