Aconsellamos…Archive for the ‘’ Category

Sesión Jean-Daniel Pollet

Martes, Marzo 28th, 2017

Méditerranée (1963)
En 1962, con vinte e seis anos, Pollet emprende unha viaxe en coche xunto ao futuro gran cineasta alemán Volker Schlöndorff. Está a preparar o seu novo filme, Méditerranée, do que case non sabe nada ao partir. Ao seu compositor, Antoine Duhamel, dille: “os grandes monumentos que hai no Mediterráneo serán imaxes da morte, farei unha viaxe arredor do Mediterráneo, filmarei cun asistente (Schlöndorff) e despois montarei o filme”. A viaxe dura tres meses e medio. Schlöndorff renuncia axiña, desesperado polo etéreo dun proxecto ao que non lle atopa sentido ningún. Pollet segue con outro asistente grego que fala francés e insiste en non gravar, de ser posíbel, máis dun plano de cada lugar, porque iso o faría entrar no terreo do documental: el quere encontrar un modelo de filme radicalmente novo (…).

L’Ordre (1973)
Dez anos e quince experimentos despois, que inclúen a ciencia ficción, o filme-ensaio sobre arte ou a comedia lixeira en forma de farsa, Pollet recibe unha chamada dos Laboratorios Sandoz. Para eles rodara no 1966 unha adaptación de O horla de Guy de Maupassant, unha curtametraxe de ficción herdeira da técnica de Méditerranée, mais cruzada pola presenza dun relato, un actor, a composición visual da desesperación do personaxe a partir do uso das cores, e unha simultaneidade de tres tempos narrativos; unha recreación libre e puramente cinematográfica da esquizofrenia. Nesta ocasión, os Sandoz propúñanlle construír un filme sobre a lepra co sociólogo Maurice Born. Dous meses despois de se coñeceren, os dous estaban a rodar na illa grega de Spinalonga, onde as autoridades encerraran os leprosos desde comezos de século. (…) En todo filme patrocinado por un laboratorio hai un antes e un despois do medicamento, explica Gérard Leblanc en L’entrevues. Aquí tamén: hai un cambio de escenario –a mediados de século chegou a cura, trasladáronos a un hospital da periferia de Atenas con vistas a os reintegraren na sociedade– mais a sociedade nunca os readmitiu. Ninguén cre que estean curados, é a enfermidade coas connotacións máis terríbeis desde hai demasiados séculos”.

[Texto “Jean-Daniel Pollet. O rostro como paisaxe, a imaxe como palabra” por Guillermo G. Peydró para a proxección de Mediterráneo e A orde na facultade de Belas Artes da Universidade Complutense de Madrid, o 13 de febreiro do 2013]

Mércores 29 de marzo ás 21:30 no Pichel
Mediterráneo
(Méditerranée, Jean-Daniel Pollet, e Volker Schlöndorff, Francia, 1963, 42′, VOSG)
A orde
(L’ordre, Jean-Daniel Pollet, Francia, 1973, 40′, VOSG)

Filme + Un home que dorme

Luns, Marzo 20th, 2017

Mércores 22 de marzo ás 21:30 no Pichel
Filme
(Film, Alan Schneider, EUA, 1965, 22′, VO)
Un home que dorme
(Un homme qui dort, Bernard Queyssane, Francia, 1974, 77′, VOSG)

Segundo caso: a habitación, a percepción. É o segundo acto cinematográfico, o interior, o que acontece entre as paredes. Anteriormente, a personaxe non estaba considerada como percibinte; a cámara proporcionáballe unha percepción «cega», suficiente para a súa acción. Pero agora a cámara percibe a personaxe dentro da habitación, e a personaxe percibe a habitación: calquera percepción devén dobre. Anteriormente, terceiros humanos podían eventualmente percibir a personaxe, pero estaban neutralizados pola cámara. Agora, a personaxe percibe pola súa conta, as súas percepcións convértense en cousas que ao seu tempo percíbeno a el: non só animais, espellos, unha estampa do bo Deus, fotos, senón incluso utensilios (como dicía Eisenstein despois de Dickens: o cazo de fervela auga estame mirando…).

A este respecto as cousas son máis perigosas que os seres humanos: non as percibo sen que elas me perciban, calquera percepción como tal é percepción de percepción. A solución deste segundo caso consiste en expulsar os animais, tapar o espello, cubrir os mobles, arrincar a estampa, rachar as fotos: é a extinción da dobre percepción. Pola rúa, un cacho antes, a personaxe aínda dispoñía dun espazo–tempo, e incluso dos fragmentos dun pasado (as fotografías). Na habitación, dispoñía aínda de forzas suficientes para formar imaxes que lle devolvían a súa percepción. Pero agora xa só queda o presente, baixo a forma dunha habitación pechada hermeticamente na que desapareceron calquera idea de espazo e de tempo, calquera imaxe divina, animal ou de cousa. Só subsiste o Balancín no centro da habitación, porque, mellor que calquera cama, é o único moble de antes do home ou de despois do home, que nos coloca en suspenso en medio da nada (vaivén).”

[Texto tirado Crítica e clínica por Gilles Deleuze].

A seguridade interior

Luns, Marzo 13th, 2017

“Unha inclasificable combinación de romance adolescente, drama de paso á idade adulta, e thriller político paranoico, Seguridade interior é principalmente contada dende a perspectiva de Jeanne (Julia Hummer), unha rapaza de quince anos. Como moitas rapazas da súa idade, está comezando a indignarse polas normas dos seus pais: quen debe ver, onde pode ir, como debe vestir, etc. Pero para o seu pai Hans (Richy Muller) e a súa nai Clara (Barbara Auer), o florecer da independencia de Jeanne formula problemas pouco habituais: Hans e Clara son unha parella de renegados, permanentemente en fuga da policía por razóns non especificadas. Todo o que sabemos é que foron parte nalgún momento dalgún tipo de organización clandestina – presumiblemente unha banda do tipo Baader-Meinhof. Cando lles rouban os seus cartos en Portugal, a familia debe voltar aos ambientes máis perigosos da súa Alemaña natal, onde Jeanne pronto retoma o seu “romance de verán”; co surfeiro Heinrich (Bilge Bingul). Pero isto resulta ser cada vez máis complicado, xa que os seus pais senten á lei achegarse”.

[Texto tirado de “Medo a un BMW negro” por Neil Young]

Mércores 15 de marzo ás 21:30 no Pichel
A seguridade interior
(Die innere Sicherheit, Christian Petzold, Alemaña, 2000, 106′, VOSG)

Alan Clarke: Elefante + Estrada

Luns, Marzo 6th, 2017

“A segunda produción para [o programa da BBC2] Screenplay de Clarke, Road, describe poderosamente o custo humano das políticas económicas do thatcherismo. A pesar dos seus pouco habituais diálogos poéticos e o uso recorrente de cancións pop, a súa destilación das marcas temáticas e estilísticas de Clarke convértea nunha pedra angular da súa obra. A súa máis marabillosa evocación da relación entre personaxe e entorno, Road introduce episodicamente unha variedade de caracteres nunha desolada cidade do Norte, nunha saída nocturna durante a que Brink e Eddie (Neil Dudgeon e William Armstrong) coñecen a Louise e Carol (Jane Horrocks e Mossie Smith), e lévanse uns aos outros a unha maior elocuencia. A pesar de estar baseada na obra de Jim Cartwright (…), esta produción foi, segundo W. Stephen Gilbert, “reformada” por Clarke, convertida “nalgo que non lle debía nada ao escenario”, un filme “reconcibido” cunha Steadicam. Despois de que unha folga salvara a Clarke de ter que facer Road en vídeo nun estudio, aproveitou a oportunidade para recortar o orixinal, eliminando ao narrador Scullery e outros personaxes, e abrir a obra, seguindo aos personaxes polas rúas preto da mina de carbón de Easington, unha comunidade en decadencia dende o peche da mina logo da folga de mineiros”.

[Tirado da libro Alan Clarke por Dave Rolinson. Manchester: Manchester University Press, 2005].

Mércores 8 de marzo ás 21:30 no Pichel
Elefante
(Elephant, Alan Clarke, Reino Unido, 1989, 39′, VO)
Estrada
(Road, Alan Clarke, Reino Unido, 1987, 62′, VOSG)

No perigo e na angustia máis forte, o camiño do medio leva á morte

Mércores, Marzo 1st, 2017

“Mentres que en moitos dos filmes de Kluge pode agardarse este tipo de cruce de xéneros como atracción secundaria, en No perigo e na angustia máis forte o camiño do medio leva á morte, co- dirixida con Edgar Reitz (1974), funciona como principio organizador. Filme na tradición de das sinfonías da cidade dos anos 20 e 30, No perigo… xustapón a demolición dun edificio ocupado e as conseguintes batallas nas rúas na cidade de Frankfurt con, entre outras cousas, os rituais de organización do Entroido, a preparación dunha folga teatral, un curso para mozos emprendedores para aprender a falar en público e unha conferencia de astrofísicos. Estes sucesos variados están vagamente conectados polos movementos de dúas protagonistas ficcionais: Rita Müller-Eisert, unha axente da Alemaña do Leste co propósito de espiar a “realidade social” da República Federal, e Inge Maier, unha prostituta que lle rouba aos seus clientes para compensarse a si mesma polo desigual intercambio. Ambos personaxes funcionan como figuras narradoras (coa súa propia voz superposta) e como espectadoras subrogadas. Rita é amosada no seu traballo, con prismáticos e unha cámara e ollando na súa casa vellos filmes da U.F.A. pola televisión (aínda que, en cada caso, sen contraplano).”

[Texto tirado de “Reinventing the Nickelodeon: Notes on Kluge and Early Cinema” en FORREST, T. (Ed.): Alexander Kluge: Raw Materials for the Imagination, Amsterdam University Press, Amsterdam, 2012, pp 400-404].

Mércores 1 de marzo ás 21:30 no Pichel
No perigo e na angustia máis forte, o camiño do medio leva á morte
(In Gefahr und größter Not bringt der Mittelweg den Tod, Alexander Kluge e Edgar Reitz, RFA, 1974, 86’, VOSG)

Marzo 2017

Martes, Febreiro 28th, 2017

MARZO 2017

Mércores 1 de marzo ás 21:30 no Pichel
No perigo e na angustia máis forte, o camiño do medio leva á morte
(In Gefahr und größter Not bringt der Mittelweg den Tod, Alexander Kluge e Edgar Reitz, RFA, 1974, 86’, VOSG)

Mércores 8 de marzo ás 21:30 no Pichel
Elefante
(Elephant, Alan Clarke, Reino Unido, 1989, 39′, VO)
Estrada
(Road, Alan Clarke, Reino Unido, 1987, 62′, VOSG)

Mércores 15 de marzo ás 21:30 no Pichel
A seguridade interior
(Die innere Sicherheit, Christian Petzold, Alemaña, 2000, 106′, VOSG)

Mércores 22 de marzo ás 21:30 no Pichel
Filme
(Film, Alan Schneider, EUA, 1965, 22′, VO)
Un home que dorme
(Un homme qui dort, Bernard Queyssane, Francia, 1974, 77′, VOSG)

Mércores 29 de marzo ás 21:30 no Pichel
Mediterráneo
(Méditerranée, Jean-Daniel Pollet, e Volker Schlöndorff, Francia, 1963, 42′, VOSG)
A orde
(L’ordre, Jean-Daniel Pollet, Francia, 1973, 40′, VOSG)

Os salteadores

Venres, Febreiro 17th, 2017

“Os filmes da fase que inaugura Os salteadores -que abre a chamada “triloxía da Historia” que completan Os roxos e os brancos [Csillagosok, katonak] e Silencio e grito [Csend es kialtas]- céntranse en episodios de rebelión e opresión, e analizan particularmente o funcionamento dos diferentes mecanismos represivos do poder. Pero por si mesma esta temática non tería servido para individualizar unha obra; o que distingue a Jancsó, o que converte os seus filmes nunha efectiva, e literal, posta en escena dun mito que serve para explicar a Historia, é a nova dramaturxia que comeza a esbozar a partir deste filme.

(…) a partir de d’Os salteadores as películas de Jancsó poderían debuxarse como diagramas como os que describen unha partida de xadrez: unha partida que describe un momento histórico e na que os campesiños son literalmente peóns sacrificados por un poder invisíbel. A consecuencia desta concepción é, por suposto, o plano-secuencia que lle vai dar fama a Jancsó e que agora é apenas un horizonte ao que tende (que máis ben pide a berros) a posta en escena. N’Os salteadores aínda rexe unha planificación baseada na montaxe pero o plano-contraplano tende a desaparecer como figura dominante en beneficio do continuo reencandre -o plano nunca é estático- que xorde do movemento da cámara e dos actores (e as masas de extras) nun baile perpetuo. O fascinante deste filme é que nos permite asistir ao nacemento, aínda en loita co modo de representación clásico, deste orixinal sistema que logo chegará ao manierismo en sucesivas e máis radicais aplicacións do mesmo. (…) Pero antes de incorrer nos coros e danzas este sistema paramétrico de interpretar a Historia influirá non pouco en cineastas como o primeiro Angelopoulos”.

[Antonio Weinrichter. Reseña do filme tirada de Vientos del Este: los nuevos cine en los países socialistas europeos. 1955-1975. Carlos Losilla y José Enrique Monterde (ed.). Valencia: IVAC, Festival Internacional de Cine de Gijón, CGAI, Filmoteca Española, 2006, p. 200-201].

Mércores 22 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Os salteadores
(Szegénylegények, Miklós Jancsó, Hungría, 1966, 90′, VOSG)

Carruaxe a Viena

Martes, Febreiro 14th, 2017

(…)

– “Un tenta buscar o seu modo de vida na arte, un espazo no que poida traballar, e facer o que lle gustaría facer. Inicialmente, a área que apareceu foi unha de temas bastante xerais nos que non te darías con demasiados obstáculos. Isto inclúe varios dos filmes que Jan Procházka e eu fixemos xuntos, incluíndo Sufrimento e O alto muro [Vysoká zed] – ideas humanistas xerais cun carácter lírico forte. Un tiña polo menos a satisfacción de ter creado un filme artístico, a pequena escala. Pero mesmo isto batía contra oposición: Sufrimento foi calificado de “formalista” polo Comité Central do Partido; e cando os guións estaban sendo aprobados na primavera de 1961, fora clasificado como un “filme adecuado para recrutar xente na agricultura”.

(…)

Outra circunstancia difícil foi a actitude dos críticos de cinema cara min, cara nós os dous; categorizáronnos dende un principio, illáronnos do grupo maioritario, o principal. Non podo evitar sentir que esta actitude non estaba baseada nos nosos filmes como tal, ou nunha avaliación do noso traballo, senón en consideracións políticas e artísticas máis amplas. Ou alomenos que estas cousas xogaron un rol na súa actitude.

Sentín isto máis fortemente no caso do meu filme Carruaxe a Viena [Kočár do Vídně]. Aquel episodio precisaba duns nervios de aceiro, porque primeiro tiveramos que loitar unha batalla contra os “poderes establecidos”; – o censor prohibiuna antes de que chegara máis aló da fase de guión. Novotný en persoa deu permiso a Procházka para rodar o filme, coa condición de que llo ensinaría unha vez rematado. Na proxección, en presenza doutros grandes líderes políticos, Novotný declarou que era unha morea de sensentidos, que a nación non aceptaría algo como iso. Esta vez foron os outros os que foron máis conciliadores, para variar: falaron de valores artísticos; suxeriron que cambiaramos o final dalgunha maneira. Resumindo, déronme unha malleira. Pero non nos foi mellor no subsecuente encontro e discusión con traballadores creativos e críticos no Cineclube. A pesar de que as súas razóns eran diferentes, tiven a impresión de que non era simplemente unha cuestión de que non o comprenderan, senón da súa intención de que o filme fose estigmatizado, condenado. Seguían falando de arte “oficial”; “oficialmente aprobado”; “oficialmente tolerado”; – despois de todo o que acabamos de pasar estaba moi enfadado”.

[Tirado da entrevista a Karel Kachyňa realizada por Antonín J. Liehm en 1968 en Closely Watched Films. The Czechoslovak Experience. Londres: Routledge, 2016].

Mércores 15 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Carruaxe a Viena
(Kocár do Vídne, Karel Kachyňa, Checoslovaquia, 1966, 78′, VOSG)

Sesión Tractora Coop: traballos 2014/2016

Venres, Febreiro 3rd, 2017

Este mércores 8 de febreiro o Cineclube de Compostela acollerá a sesión Tractora Coop. Traballos 2014/2016, na que se proxectarán Gold 20 de Ainara Elgoibar, Pasaia Bitartean de Irati Gorostidi e Lycisca de Gerard Ortín. Estes filmes están producidos por Tractora Coop, unha cooperativa de artistas e cineastas, e formaron parte dunha sesión programada no Anthology Film Archives de Nova York, considerado o cinema cooperativista fundacional en Estados Unidos baixo a iniciativa de Jonas Mekas, Peter Kubelka e Stan Brakhage.

A maiores, o próximo luns 13 ás 19:30 o cinema NUMAX ofrecerá tamén unha sesión con filmes de Tractora, titulada Sunday Rest (Domingo de descanso). Tres filmes de Vicente Vazquez e Usue Arrieta:  nela proxectaranse Goitik Beherea Behetik Gora (2012), The Exhaust Note (2013) e 90º Doble Vertiente (2013). Nestas tres pezas hai unha temática común no tratamento das tensións entre traballo e ocio, natureza e cultura, industrialización e comunidade. A través das imaxes e os sons compróbase como estes supostos contrarios van dar paso a unha sutil interconexión entre eles que xera un inusual e complexo retrato dun grupo social. A sesión contará cunha pequena presentación e posterior coloquio por parte dos seus autores.

TRACTORA COOP. TRABALLOS 2014/2016

Gold 20, de Ainara Elgoibar, é un tipo de cristal dourado, sen ouro, recentemente creado por Guardian Industries en Tudela (Navarra). É empregado principalmente para arquitectura exterior. As súas propiedades mecánicas son idénticas a aquelas dos outros produtos da serie SunGuard, así que é presentado como unha das opcións cromáticas de certos tipos de cristal. A cor dourada é ornamental. O vídeo de Ainara Elgoibar narra o proceso de manufacturación deste tipo de cristal, mentres recupera a tradición dos documentais industriais, a medio camiño entre a práctica artística e a documentación do proceso de produción.

Pasaia Bitartean, de Irati Gorostidi, é unha aproximación fílmica ao entramado urbano de Pasaia, municipio no que se ubica o principal porto comercial de Guipúzcoa. O seu tecido industrial e urbano creceu e desenvolveuse arredor da actividade do porto que, a partir da crise dos 70 e ata a actualidade, foi diminuindo. A película persegue a apreciación do presente de Pasaia e, a súa vez, pensa a urbe como continente de memoria. O traballo como actividade productiva contraponse ao traballo como actividade museística; turistas que atravesan unha industria en decadencia como parte do traxecto dun cruceiro; ou bandas de hardcore que recollen o testemuño sonoro desa mesma industria conforman algúns dos elementos a través dos que esta película captura a paisaxe urbana e industrial de Pasaia.

Lycisca (work in progress), de Gerard Ortín, propón un percorrido fragmentado polo Val de Karrantza. A película estrutúrase a través de diferentes accións: un concurso de raza de cans de presa, unha máquina de ordeño automatizado, o son da buguina coa que un pastor espanta ao lobo ou unha cova turística descuberta durante a explotación dunha canteira. A través dun exercicio de paisaxismo das relacións, destaca as luces e sombras dunha realidade en proceso de cambio, onde falar de domesticación é tan inoportuno como falar de pureza ou estado natural.

Mércores 8 de febreiro ás 21:30 no Pichel
TRACTORA COOP: TRABALLOS 2014/2016
Gold 20
(Gold 20, Ainara Elgoibar, País Vasco, 2015, 17′, VO)
Pasaia bitartean
(Pasaia bitartean, Irati Gorostidi, País Vasco, 2015, 51′, VOSE)
Lycisca [work in progress]
(Lycisca, Gerard Ortín, País Vasco, 2016, 43′, VO)
Coa presenza de Ainara Elgoibar, Gerard Ortín, Vicente Vázquez e Usue Arrieta, membros de Tractora Coop.

Grupo Medvedkine

Mércores, Febreiro 1st, 2017

“Durante algúns anos, os vaivéns entre Besançon e París foron moi intensos, con Chris Marker como inspirador e inventor dun novo xénero: o cinema feito polos mesmos obreiros. Non quero repetilo constantemente, pero todo o que pasou no Franco Condado durante eses anos non tería sido posible sen Chris Marker. Durante máis de dez anos, dedicoulle o seu tempo e o seu talento a este cinema comprometido onde el mesmo se borraba detrás do obxecto creado. Tamén contribuíu ao desenvolvemento dun cinema diferente, único no seu xénero, como o ten sido toda a súa obra.

En Besançon, a efervescencia das rodaxes, en París, na nosa pequena tenda do 13º distrito, na rúa Albert, unha especie de colmea con aqueles que viñan botar unha man, suxerir película ou material, aqueles que (habitualmente do outro lado do mundo) viñan amosar os seus filmes, con proxeccións e discusións que remataban tarde, entrada a noite […]

É evidente que os filmes do grupo Medvedkine non terían existido sen a nosa pequena “casa” de produción. Como todos os demais filmes que producimos ou distribuímos naquela época, ademais das responsabilidades financeiras e técnicas, nós facíamos que se coñecesen fóra os filmes de Besançon. Durante moitos anos (ata a fin dos anos 70), o interese polos nosos filmes era moi grande en Francia e no estranxeiro. O circuíto non comercial era moi activo e extenso, e case todos os anos tiñamos un programa de filmes que se presentaban en salas no circuíto comercial”.

[Tirados do libreto “Les Groupes Medvedkine” por Inger Servolin].

Mércores 1 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Clase de loita
(Classe de lutte, Grupo Medvedkine de Besançon, Francia, 1969, 40’, VOSG)
Sochaux, 11 de xuño de 1968
(Sochaux, 11 juin 1968, Grupo Medvedkine de Sochaux, Francia, 1970, 19′, VOSG)
Posto que vos dín que é posíbel
(Puisqu’on vous dit que c’est possible, Autoría colectiva, Francia, 1973, 47’, VOSG)