Aconsellamos…Archive for the ‘’ Category

Sesión Eliseo Subiela e Jorge Cedrón

Martes, Xaneiro 16th, 2018

O outro oficio (Arxentina, 1967) permitiulle a Cedrón superar as dificultades formais d’A beirarrúa de en fronte e renovar o seu compromiso ético coa realidade. Mentres os proletarios que se vían no cinema arxentino eran sempre nobres, bos e traballadores, o protagonista d’O outro oficio traizoa aos seus compañeiros e ofrécese por menos diñeiro do convido para obter un posto de traballo. No canto de limitarse a condenar esa conduta tan pouco solidaria, Cedrón indaga co seu filme nas presións ás que se ve sometido o protagonista, ségueo no seu percorrido polos lugares onde se ofrecen empregos e obriga ao espectador a intimar con el, comprometéndoo a través da súa ollada en significativos primeiros planos. Ademais, encárgase de sinalar que a súa claudicación non é excepcional senón desafortunadamente cotiá. A través deste caso particular, e sen pontificar, Cedrón sinala como o sistema enfronta pobres contra pobres, deixando unha marxe moi estreita para as propostas conxuntas. Noutro contexto social, ese era tamén o tema da posterior Tute Cabrero (Jusid, 1968), que Cedrón eloxiou en diversas ocasións.

Á inversa do que ocorre n’A beirarrúa…, esta curtametraxe é moi estilizada e por momentos case expresionista. Inusitados ángulos de cámara altérnanse cun libre manexo dos tempos do relato e o uso expresivo da voz en off. Reaparece ademais o rexistro de determinadas zonas da realidade que ninguén observara aínda, como as colas de aspirantes a un posto laboral ou o necesario punto de encontro que supón, por desesperada lóxica, a imprenta do diario apenas sae de madrugada: alí accédese aos anuncios clasificados antes que os demais competidores”.

[Tirado de “O cine queima: Jorge Cedrón” por Fernando Martín Peña en El cine quema: Jorge Cedrón. Ciudad Autónoma de Buenos Aires, Instituto Nacional de Cine y Artes Visuales-INCAA, 2013].

Mércores 17 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Un longo silencio
(Un largo silencio, Eliseo Subiela, Arxentina, 1965, 17′, VO)
A beirarrúa de en fronte
(La vereda de enfrente, Jorge Cedrón, Arxentina, 1967, 17′, VO)
Sobre todas esas estrelas
(Sobre todas esas estrellas, Eliseo Subiela, Arxentina, 1965, 19′, VO)
O outro oficio
(El otro oficio, Jorge Cedrón, Arxentina, 1967, 28′, VO)

As doce cadeiras

Domingo, Xaneiro 7th, 2018

“O recurso do xénero da comedia nas películas de Alea pon de manifesto a principal inquietude expresada polo mesmo: lograr que un cinema revolucionario chegue e sexa entendido por un público masivo. As doce cadeiras (1962) é unha comedia áxil, onde un antigo burgués adiñeirado desvalixado pola revolución, un cura de aldea e un antigo criado, competirán por atopar doce cadeiras, xa que nunha delas a anciá sogra do protagonista escondera unha fortuna en xoias. Na relación que se manifesta entre os protagonistas, particularmente entre ex-empregador e criado, ponse en evidencia a nova realidade baixo os principios de “o que non traballa non come”.

[Tirado de “Revolución e cultura: Tomás Gutiérrez Alea, “A dialéctica do espectador” e o papel do intelectual crítico nun proceso revolucionario” por Matías Ezequiel Cartochio. Ler aquí].

Mércores 10 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
As doce cadeiras
(Las doce sillas, Tomás Gutiérrez Alea, Cuba, 1962, 94′, VO)

Xaneiro 2018

Domingo, Xaneiro 7th, 2018

XANEIRO 2018

Mércores 10 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
As doce cadeiras
(Las doce sillas, Tomás Gutiérrez Alea, Cuba, 1962, 94′, VO)

Mércores 17 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Un longo silencio
(Un largo silencio, Eliseo Subiela, Arxentina, 1965, 17′, VO)
A beirarrúa de en fronte
(La vereda de enfrente, Jorge Cedrón, Arxentina, 1967, 17′, VO)
Sobre todas esas estrelas
(Sobre todas esas estrellas, Eliseo Subiela, Arxentina, 1965, 19′, VO)
O outro oficio
(El otro oficio, Jorge Cedrón, Arxentina, 1967, 28′, VO)

Mércores 24 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Maioría absoluta
(Maioría absoluta, León Hirzsman, Brasil, 1964, 19′, VOSG)
Barravento
(Barravento, Glauber Rocha, Brasil, 1962, 77′, VOSG)

Mércores 31 de xaneiro ás 21:30 no Pichel
Tres tristes tigres
(Tres tristes tigres, Raúl Ruíz, Chile, 1967, 98′, VOSI)

Sesión con Alejandra Pombo

Martes, Decembro 19th, 2017

MM/ Cal é o teu nivel de implicación no proceso audiovisual?

AP/ A miña implicación é absoluta porque facer fágoo todo (performar, montaxe, son, imaxe), situándome tanto detrás como diante da cámara. É así que me considero unha «facedora», xa que no facer é onde atopo o que me interesa. Trátase de achados que non son accidentes, senón sucesos que só poden xurdir do mesmo proceso de estar a se facer, é dicir, asumindo o compromiso de «facer suceder». Cada obra é unha experiencia vital coa que convivo e desenvólvese dunha forma orgánica. Xorden do coexistir nun espazo, un lugar e de todo o que me vai rodeando día a día.

(…)

MM/ Como comezas a usar o medio analóxico?

AP/ O uso do Super 8 é bastante recente, pero teño que dicir que entrou na miña vida e xa non o vou a abandonar. Foi un amigo que é un auténtico freaky do cinema analóxico o que me impulsou a usar unha cámara Super 8. Nun principio non me interesaba, porque eu gravo e monto ao mesmo tempo e é aí, nesa relación, onde se vai conformando a película. Por iso pensaba que o formato dixital era o ideal e necesario para o meu proceso de traballo. O Super 8 hai que envialo a revelar, hai que dixitalizalo, é un proceso de catro ou cinco meses. O caso é que el me prestou a súa cámara e probei a rodar dous ou tres películas mentres estaba no proceso de finalizar It’s Called Listen. Que te chegue o material cando xa nin te lembras do que filmaches é un agasallo, unha sorpresa. Agora vou coas dúas cámaras e teño moi claro cando teño que utilizar unha ou outra. Cada unha ten as súas particularidades.

[Entrevista con Alejandra Pombo, por Mónica Maneiro en Miradas IV, 2017, pp. 90-113].

Mércores 20 de decembro ás 21:30 no Pichel
Adelante la selva
Sesión de pezas audiovisuais de Alejandra Pombo
It’s Called Listen
(2013-2016, dixital super8, 17’ 42’’)
Tiguer Oracle
(2017, dixital super8, 2’ 20’’)
Wild Palms
(2015-2017, dixital super8, 9’ 20’’)
Coa presenza da artista

Diñeiro caído do ceo

Venres, Decembro 8th, 2017

“Os musicais incriblemente cínicos son para min unha debilidade; filmes que desconstruen o propio idealismo que o xénero pretende vender. Dende un profundo aprecio a Bailarina na escuridade de Lars von Trier, a un amor eterno por Cabaret de Bob Fosse, a incluso tolerancia por Moulin Rouge! de Baz Luhrmann – esa desilusión dáme unha estraña sensación de pracer. Quizais é porque son algo (ha) cínico eu mesmo, pero ten que haber certa ambición para utilizar un xénero que é habitualmente asociado co gozo cego e subverter esas mesmas nocións. Iso non quere dicir que non poida adorar un musical feliz (Cantando baixo a choiva é alegría feita celuloide), só que é máis interesante cando un filme de xénero é inusualmente (e desagradecidamente) honesto sobre o tema que trata.

É o caso de Diñeiro caído do ceo, de Herbert Ross (1981), un filme que ten ao mesmo tempo fastío e unha incrible franqueza sobre as súas emocións, converténdose esencialmente nun comentario sobre o escapismo e o doloroso equilibrio entre realidade e fantasía”.

[Tirado de “Espléndido cinismo: Diñeiro caído do ceo” por Kyle Turner en The Retro Set]

Mércores 13 de decembro ás 21:30 no Pichel
Diñeiro caído do ceo
(Pennies from Heaven, Herbert Ross, EUA, 1981, 108′, VOSG)

Decembro 2017

Venres, Decembro 8th, 2017

DECEMBRO 2017

Mércores 13 de decembro ás 21:30 no Pichel
Pennies from Heaven
(Pennies from Heaven, Herbert Ross, EUA, 1981, 108′, VOSG)

Mércores 20 de decembro ás 21:30 no Pichel
Sesión de pezas audiovisuais de Alejandra Pombo
Con presenza da artista

Praza Euner

Mércores, Novembro 29th, 2017

*Cinema cativo, pobre;  en proceso, sen proxecto a priori máis que a urxencia dos días. Situado baixo a irmandade das imaxes, baixo o común por facerse alén da usura. De vez: interesado por trazar o conflito do real, por pensar na imaxe  de onde ela vén: o complot do territorio, as resultas sociais e políticas que fan da imaxe unha forza. Logo así esa outra volta que resta por dar en capas de pensamento

Mércores 29 de novembro ás 21:30 no Pichel
Praza Euner
(As Utópicas, Virxinia Polke e David Castro, 2017)
Coa presenza das directoras

Roma, cidade aberta

Martes, Novembro 21st, 2017

“No ámbito do cinema internacional, Roma, cidade aberta, un filme realizado con poucos medios e por un director que estivera ao servizo do Duce, convertíase nun dos filmes paradigmáticos do neorrealismo italiano e da renovación estilística do cinema mundial. Xa de entrada, a incursión deste filme no contexto español, polo menos desde o debate teórico, presentou unha problemática acorde coas tensións políticas da década dos corenta onde a Igrexa mantivo e consolidou a súa influencia tamén no ámbito da censura cinematográfica e teatral”.

[Tirado de “Roma, Cidade Aberta: Cultura e fascismo trala derrota do eixe” por Ana Rodríguez Granell e Marta Piñol Lloret en “Estudios sobre el Mensaje Periodístico”, Vol 23, nº 1, Universidad Complutense de Madrid (2017), pp. 587-601].

Mércores 22 de novembro ás 21:30 no Pichel
Roma, cidade aberta
(Roma, città aperta, Roberto Rossellini, Italia,1945, 103′, VOSG)
Xornadas contra a represión. En colaboración con A Gentalha do Pichel, CSOA Escarnio e maldizer e CSA do Sar

Soyuzmultfilm: sesión de animación soviética.

Luns, Novembro 13th, 2017

“Logo da morte de Stalin, relaxáronse moitas das restricións da Soyuzmultfilm. Os realizadores apartáronse da produción de contos populares multiculturais ao xeito da Disney (como Os irmáns Liu [Братья Лю, 1953] de Babichenko ou A flor escarlata [Аленький цветочек, 1952] de Atamanov). Algúns directores comezaron experimentar con outras temáticas e medios, producindo filmes non dirixidos ás crianzas (p. ex, a Historia dun crime [История одного преступления, 1962] de Fyodor Khitruk ou A harmónica de cristal [Стеклянная гармоника, 1968] de Andrey Khrzhanovskiy). Este novo grupo de directores produciu filmes animados sobre temas que expuñan problemas sociais, lanzaban cuestións sobre a natureza da arte e criticaban a burocracia. Contra os sesenta, até os directores de filmes infantís non traballaban sempre no aprobado estilo disneyano, senón que eran libres de experimentar con diferentes formas artísticas e mesmo conseguían incluír nos seus debuxos animados subtextos dirixidos aos adultos (p. ex. Bailarina nun barco [Балерина на корабле, 1969], de Atamanov). Outras innovacións da Soyuzmultfilm inclúen a creación dun departamento de animación stop-motion. Encontrábase a inspiración na arte e a cultura occidental e da rusia prerrevolucionaria, anteriormente prohibidas, e, dado que os debuxos animados en gran parte seguían marxinalizados e eran vistos polas autoridades como menos importantes que outros medios, a animación desenvolveuse como un vehículo para o comentario social.”

[Extraído de Encyclopedia of Contemporary Russian Culture. Editado por Tatiana Smorodinskaya, Karen Evans-Romaine e Helena Goscilo. Nova York: Routledge, 2007, p. 190].

Mércores 15 de novembro ás 21:30 no Pichel
O home no cadro
(Человек в рамке [Chelovek v ramke], Fyodor Khitruk, Unión Soviética, 1966, 10′, VOSG)
As plumas da grúa
(Журавлиные перья [Zhuravlinye perya], Ideya Garanina, Unión Soviética, 1977, 10′, VO)
A harmónica de cristal
(Стеклянная гармоника [Steklyannaya garmonika], Andrey Khrzhanovskiy, Unión Soviética, 1968, 19′, VOSG)
Conto de contos
(Сказка сказок [Skazka skazok], Yuriy Norshteyn, Unión Soviética, 1979, 29′, VOSG)

Os nenos lobo Ame e Yuki

Luns, Novembro 6th, 2017

“Un pouco de contexto: en Xapón non hai lobos. A última raza foi o ōkami, a variedade máis pequena. E conta cun gran valor dentro do folklore do país: antes da Era Meiji, creese que os lobos protexerían aos pobos, de aquí que moitos santuarios sintoístas os teñan como deidades. Os lobos non mutan -non cambian de identidade-, senon que sobreviven e se adaptan. Os ōkami vincúlanse cos kamis, mensaxeiros que esperar na montaña para recoller os recados de deus.

Todas as cintas de Hosoda posúen un forte compoñente mitolóxico, pero esta é quizais a que o representa de forma máis explícita. O director entregou as súas emocións máis íntimas: a familia, a vida no rural, as ausencias que sempre están e que, a través do oco que deixan, constrúen o escenario, o paso da infancia a idade adulta, de cachorro a lobo, do salvaxe ao civilizado. En Os nenos lobo Ame e Yuki deixase a un lado o realismo máxico para captar as situacións máis rutinarias da vida diaria. Úsase a fantasía do relato clásico como catalizador, cando en realidade, tras os pequenos lobos podemos ver a dous nenos vivindo problemas e situacións normais.

Os nenos lobo Ame e Yuki foi a única película de animación con guión orixinal publicada en 2012. Resultou ser un tremendo éxito, tanto en taquilla, quinta película máis taquilleira de Xapón naquel ano, como para a crítica, arrasando nos Oslo Films from the South, ou no Festival de Sitges, como mellor filme de animación”.

[Tirado de “Mamoru Hosoda no es el nuevo Miyazaki, es su evolución natural y todo un baluarte de la animación oriental” por Israel Fernández en Xataka (marzo, 2017)].

Mércores 8 de novembro ás 21:30 no Pichel
Os nenos lobo Ame e Yuki
(おおかみこどもの雨と雪 [Ōkami Kodomo no Ame to Yuki], Mamoru Hosoda, Xapón, 2012, 117′, VOSG)