Aconsellamos…Archive for the ‘’ Category

A mirada inqueda: as películas de Andy Warhol (2ª parte)

Venres, Outubro 24th, 2014

Captura de pantalla 2014-10-23 a las 11.59.49

Sendo testemuñas dalgúns breves momentos ópticos na primeira parte da obra de Warhol (ao inicio de Vinyl, nun dos beixos de Kiss), non podíamos imaxinar que estes anunciaban os bruscos, imprivesíbeis e narrativamente inxustificados movementos de cámara e desenfoques que chegarían a converterse nunha nova marca da “casa Warhol”. Nun primeiro momento estes movementos focais fican cinguidos á fixeza do trípode, reconciliando estatismo e dinamismo; a un único punto de vista, aquel do mirón que identifica o obxectivo da cámara co ollo da pechadura desde o que espiar. Na etapa final da súa carreira Warhol abandonará a bobina como unidade articulatoria e a unicidade do punto de vista para “inventar” a montaxe estroboscópica en cámara. O artista parece descubrir pouco a pouco o mecanismo e a arte cinematográficos, imitando a súa evolución desde un clasicismo minimalista a un barroquismo estilístico. A mirada, inqueda, desacougada, dinámica e igual de cruel, vólvese cínica, aplicando o cinismo da palabra inquisitorial, que xa sufríramos en Screen Test #2, á cámara, que parece querer ignorar a propia existencia do reparto ou dos diálogos, que parece ter vida propia, independente do contido, ás veces en contra do contido, como a cámara de Wavelength (Michael Snow, 1967) que continúa impertérrita o seu avance polo cuarto ignorando o cadáver que xace aos seus pés. Coa chegada da cor, en The Chelsea Girls, recárgase aínda máis a manipulación formal. O dinamismo é, chega a ser, abstracción.

(…)

A etapa final da carreira cinematográfica de Warhol afástase dos presupostos minimalistas iniciais para achegarse ao cine narrativo convencional, aínda que sempre desde unha concepción propia e radical de contidos e formas. Abandónase a toma continua para iniciar, con Bufferin, un sistema de montaxe en cámara que consiste en apagala, cambiar de punto de vista e acendela de novo, respetando na proxección os fotogramas en branco e o pitido resultantes do procedemento. Bufferin, como delata a súa duración, mantén, a pesar do uso da montaxe, a integridade da bobina, cuxos bordos se esvaerán nas narracións Imitation of Christ, I, a man, Bike Boy e The Nude Restaurant e que perderá a súa función articulatoria, debido aos cambios de escenario, en Lonesome Cowboys. A última película de Warhol, Blue Movie, retoma en certa maneira a sinxeleza conceptual das súas primeiras obras fundíndoa cos contidos narrativos transgresores das últimas.

(fragmento de “Andy Warhol”, por Alberte Pagán, Cátedra, 2014)

Mércores 29 de outubro ás 21:30 no Pichel
Eu, un home
(I, a man, Andy Warhol, EUA, 1967, 93′, VOSG)
Presentación de A mirada inqueda: as películas de Andy Warhol (2ª parte). Coa presenza de Alberte Pagán

O gran golpe emocional

Luns, Outubro 20th, 2014

Superstar, Todd Haynes

EH: Esta película sempre me conmoveu. O cal é sorprendente para un filme no que todos os personaxes son literalmente de plástico – introducindo un senso de distancia que está intensificado polo feito de que o filme só se pode ver en copias ilegais borrosas e cutres en Youtube e similares. E aínda así non hai dúbida de que Haynes moi rapidamente supera esta brecha Brechtiana, facendo que nos preocupemos por estes personaxes e esquezamos que son bonecas Barbie. Logo dun rato, empezamos a pensar neles como xente. Dalgunha maneira, iso pode resumirse como a axenda radical do filme: tratar o que podería ser un suxeito do kitsch con respecto, afecto e empatía. Hai unha afinidade entre a boneca Barbie e Karen Carpenter que vai máis aló do nivel máis obvio, a idea de que nós, como cultura, vemos as celebridades como iconos de plástico cos que xogar ata que nos aburrimos. A música dos Carpenters é ademais amplamente percibida como kitsch e superficial, unha crítica que Haynes recoñece ao examinar a música do grupo. Ao mesmo tempo, fomenta unha perspectiva que trata á muller detrás da música como unha intérprete fervorosa que non era unha cómplice das corporacións, que non era responsable do xeito no que as súas cancións eran usadas como material de marketing para forzas conservadoras, que era, máis que nada, unha vítima dun sistema que non se preocupaba en absoluto pola súa saúde persoal ou a imaxe que tiña de si mesma.

JB: Hai outra razón obvia para o “casting” de bonecas Barbie que cadra con esta crítica dos medios e a cultura: o estatus de Barbie como símbolo ubicuo da beleza feminina, mesmo da perfección feminina. Barbie resume toda unha cultura que anima ás mulleres a perseguir imaxes insanas e non realistas da “perfección” corporal, a despreciar comida, a encollerse a si mesmas en esqueletes con figura de pao. Dando corpo a Karen Carpenter na forma dun ideal feminino americano, o corpo imposible da boneca Barbie, Haynes está ridiculizando o absurdo desta presión. (…)

(fragmento de “The conversations: Todd Haynes”, por Jason Bellamy e Ed Howard, Slant, agosto 2010)

Mércores 22 de outubro ás 21:30 no Pichel
Marilyn cinco veces
(Marilyn times five, Bruce Conner, EUA, 1973, 14′, VO)
Superstar: a historia de Karen Carpenter
(Superstar: The Karen Carpenter story, Todd Haynes, EUA, 1988, 43′, VOSG)

O exceso de América

Luns, Outubro 13th, 2014

the girl cant help it

“A rapaza non pode evitalo (1956), é un chiste desmesurado onde as botellas de leite ferven, os cristais rompen, os neumáticos reventan cando Miss Mansfield se deixa ver (e estou falando literalmente). Un verdadeiro cómic en cuxas viñetas aparecen e desaparecen sen motivo algún (soamente para ilustrar) tipos como Gene Vicent, Little Richard ou Fats Domino. Mirándoa dende a moxigatería intelectual a película é un enxendro monstruoso, pero é que a Jayne Mansfield tamén o é e Tashlin non podía deixar de escapar unha ocasión de pervertir o mito americano da loira opulenta cun material tan delirante como ese. Moito máis destructiva do que parece, a película está baseada no mesmo esquema que fixera famosa a Monroe. Incluso conta co mesmo protagonista de A comechón do sétimo ano, Tom Ewell, no papel do bo americano honesto. Pero levado ata os máximos extremos da caricatura posible para a época. A palabra clave é o exceso. O melodrama é excesivo: Mansfield é unha prisoneira do show business. Os chistes son excesivos: o compositor dos hits é un gángster, e todas as súas cancións falan da cárcere, crimes e penas de morte. Todo é delirante, incluso o enfáse estético da pervertida cámara de Mr. Tashlin. Toda unha desmesura, e por riba a ritmo de rock’n’roll.

Frank Tashlin destroza o mito, pon en evidencia todo o lado ridículo do asunto, degrada ao máximo o suposto contido glamuroso das stars e pon ao descuberto toda a farsa dos sex-symbols. Algo parecido ao que fixo nos 30 Mae West, só que, xa que Frank non tiña o físico desta, usou o físico da Mansfield (e noutras ocasións de Anita Ekberg ou Jane Russell) para verter o seu sarcasmo e mal xenio. O principal punto común é a ramplonería, por elo non é de estrañar que recorra aos contidos de descaro do rock’n’roll que lle permiten facer aínda máis irracional e delirante todo o asunto. Os gags e os efectos especiais son de tebeo, o ton narrativo é de pura farsa, o argumento é inverosímil. Todo elo, se te fixas, atópase logo no cine de Russ Meyer, só que cunha maior cantidade de sexualidade explícita. Pero hai que pensar que en 1956 o forno non estaba para bolos. Nin aínda que o bolo se chamara Jayne. O único propiamente criticable a Tashlin é un ritmo narrativo un pouco canso como para contar tal delirio. Unhas pingas de tolemia teríanse agradecido. A ese respecto, a pequena intervención de Little Richard é reveladora; ou o discurso (sinxelamente indescriptible) do malo de película sobre “un novo son” mentres ve pola tele a Eddie Cochran”.

(fragmento de “El abuelo olvidado de Russ Meyer”, Sabino Méndez, Ruta 66, nº 70, febreiro 1992).

Mércores 15 de outubro ás 21:30 no Pichel
A rapaza non pode evitalo
(The girl can’t help it, Frank Tashlin, EUA, 1956, 99′, VOSG)

Quen es, Polly Magoo?

Martes, Outubro 7th, 2014

tumblr_lrg33pAL0l1qm85kyo1_500

“Mirando as famosas fotografías de William Klein dos anos cincuenta e dos sesenta -tanto as súas vistas de rúas xaponesas ou americanas como as instantáneas de moda europeas-, un podería deducir facilmente a súa sinatura visual: lentes panorámicas deformantes; efectos lumínicos de exposición, brillo ou desenfoque; composicións que van das grotescas caras en primeiro plano a caóticas multitudes descentradas ou cúmulos de sinalizacións urbanas.

[...]

Os filmes de Klein non só cruzan e hibridan continuamente medios diferentes (imaxes fixas e en movemento, metraxe rodado e animación, espectáculos sobre o escenario e fóra del), tamén detonan os límites entre o documental e a ficción: o seu documentario retrospectivo Dentro e fóra da moda (1988) posúe ideas narrativas e performáticas, mentres que a súa primeira incursión clara na ficción Quen es, Polly Magoo? (1966), dá conta de maneira sentida e próxima dos rituais do glamour que acontecen entre bambalinas arredor dunha supermodelo de aparencia estrañamente ordinaria (Dorothy McGowan).

Chegando desde os eidos da pintura e da fotografía, era inevitable que Klein fose recibido, ao longo da súa brillante carreira, cunha certa sospeita: é “a imaxe” demasiado forte, demasiado evidente nos seus traballos? Klein sábeo mellor, e o seu traballo fílmico amósao: desde Contactos recibimos unha imaxe que non se corresponde nin coa dun antropólogo neutral que mantén a distancia nin coa dun demiúrgo felliniesco que está a vestir a escena, se non coa dun “observador partícipe” do mundo, un mirón prudente que se dá conta de que a vida social, en todas as súas formas lateralmente estruturadas, é fundamentalmente exhibicionista, e simplemente (como el mesmo declara) “agarda por un fotógrafo” que revele as súas verdades contraditorias”.

(fragmento de “William Klein: Waiting for a Photographer”, Adrian Martin, decembro 2008, ACMI (Australian Centre for the Moving Image)

Mércores 8 de outubro ás 21:30 no Pichel
Quen es, Polly Magoo?
(Qui êtes-vous, Polly Magoo, William Klein, Francia, 1966, 102′, VOSG)

Curtocircuito: Carta Branca ao Cineclube de Compostela

Venres, Outubro 3rd, 2014

O festival Curtocircuito deunos carta branca para programar unha sesión que terá lugar este luns 6 de outubro ás 22:00 no Teatro Principal. A selección de filmes, que consideramos representativa da historia do Cineclube, comeza co director co que se iniciaron as nosas proxeccións: Aki Kaurismäki. En A fundición (Valimo, 2007), parte do filme colectivo realizado para o 50 aniversario do festival de Cannes A cada un o seu cinema, repítense as constantes e as personaxes que caracterizan o cinema do finlandés. A clase traballadora, o laconismo e o humor surrealista son o cadro da historia destes operarios que, na hora do almorzo, van ao cinema ver A saída dos obreiros.

Redención (Redemption, 2013) é unha fita composta exclusivamente por imaxes de arquivo e en Super 8, un “filme epistolar” no que catro personaxes de varias épocas e países denudan a súa alma, cunha voz en off, a través de cartas ou en textos íntimos. Dirixida polo portugués Miguel Gomes, un dos nomes principais do cinema portugués contemporáneo, esta curtametraxe debrúzase máis unha vez sobre o pasado colonial portugués, através do found footage, nunha liña que pode entroncar con outros filmes portugueses que puidemos ver no Cineclube, como Fantasía lusitana ou 48.

Dei-xán-do-me estar (En rachâchant, 1982), a curtametraxe de Danièle Huillet e Jean-Marie Straub, é o único dos filmes propostos que xa se proxectou dentro da programación regular do Cineclube, en novembro de 2011. Realizada sobre un texto de Marguerite Duras, nela un neno explica as súas razóns para non querer ir á escola e dar as costas a todo o sistema educativo. A radicalidade na forma e no fondo que mostra esta peza é un bo exemplo do traballo desta parella de directores, que tamén teñen sido recorrentes ao longo dos anos nas sesións do Cineclube.

De Hito Steyerl puidemos ver no Cineclube, no 2010, O centro baleiro. Para esta sesión escollimos outro filme ensaio da cineasta alemá, Novembro (November, 2004), que estuda a función que exercen as imaxes no momento posrevolucionario. Steyerl trata o que hoxe chaman terrorismo e onte dicían internacionalismo, a partir dun filme feminista de artes marciais en Super 8 que a artista e Andreas Wolf rodaran nos oitenta, con dezasete anos. Aquel material de ficción convirtese de súpeto nun documento que cuestiona a noción mesma de memoria política.

E, por último, outro dos directores fetiche do Cineclube, Chris Marker, fecha a sesión con A embaixada (L’ambassade, 1973), a súa resposta ao golpe de estado de Augusto Pinochet en Chile en 1973, caracterizada como outros dos seus filmes polo compromiso político e a reflexión sobre as imaxes. Situado entre o documentario e a ficción, o director de O fondo do aire é vermello mostranos aquí, a través dunha fita de super 8, a un grupo de persoas refuxiadas nunha embaixada tras un alzamento militar.

A cuarta feira que ven, 8 de outubro, o Cineclube de Compostela continuará coa súa programación coa proxección de Quen es, Polly Magoo? (Qui êtes-vous, Polly Magoo,  1966), un filme satírico do director William Klein que ironiza sobre o mundo da alta costura e os seus excesos.

Os filmes serán proxectados en versión orixinal con subtítulos en galego. A entrada é de balde, previa retirada da entrada na billeteira, ata completar aforo.

Luns 6 de outubro ás 22.00 no Teatro Principal
Curtocircuito: Carta Branca ao Cineclube de Compostela

A fundición
(Valimo, Aki Kaurismaki, Finlandia, 2007, 4′, VOSG)

Redención
(Redemption, Miguel Gomes, Portugal/Francia/Alemaña/Italia, 2013, 27′, VOSG)

Dei-xán-do-me-estar
(En rachâchant, Jean-Marie Straub e Danièle Huillet, Francia, 1982, 7′, VOSG)

Novembro
(November, Hito Steyerl, Alemaña, 2004, 25′, VOSG)

A embaixada
(L’ambassade, Chris Marker, Francia, 1973, 21′, VOSG)

Festa aniversario nº12

Xoves, Maio 30th, 2013

 

FESTA ANIVERSARIO Nº12 — CINECLUBE DE COMPOSTELA
Sábado 8 de xuño de 2013, a partir das 19.30 no C.S. O Pichel 

19.30 | Teatro
Hámster (Histeria Teatro, 30′)

20.30 | Proxeccións
De jamones y monjas (Daniel Cuberta, 2011, 37”, VO)
Secreto para despertar al pueblo (Daniel Cuberta, 2012, 1’26”, VO)
Sé villana. La Sevilla del Diablo (María Cañas, 2013, 40′, VO)

22.00 | Concertos
Santos Morcegos!!!
Familia Caamagno
DJ Chapaev
-

Entrada concertos: 3€ (destinados íntegramente aos músicos)

 

Praza da Oliveira (2)

Xoves, Xuño 7th, 2012

O mércores 6 de xuño, ás 11 da mañá, o Cineclube de Compostela e a Rede Feminista Galega convocaron unha rolda de prensa conxunta, diante do pazo de Raxoi, para informar aos medios da aplicación arbitraria de taxas por parte do Concello. Velaquí o texto remitido á prensa:

“O concelleiro asegurou que nin coa ordenanza actual, vixente dende xaneiro de 2008, nin coa aínda máis restrictiva que o Concello vén de aprobar o xoves 31 de maio, se lles ía cobrar por realizar as actividades que lles son propias ás entidades sen ánimo de lucro nin ás asociacións veciñais. En concreto, o señor concelleiro dixo que “xa non pagan taxas, e así seguirá sendo, porque esa cuestión non se modificará”. Porén, o Concello de Santiago xa está a cobrar taxas ás asociacións culturais e veciñais da cidade, aplicando coma nunca antes a ordenanza de 2008.

O pasado 11 de maio, o Cineclube de Compostela solicitaba permiso do Concello para a utilización da Praza da Oliveira os martes do mes de xuño, de cara a realizar un ciclo de cinema feminista gratuíto na rúa xunto coa Rede Feminista Galega. Case 20 días despois, a Concellaría de Mobilidade, Seguridade Cidadá e Tráfico, que dirixe o señor Vázquez, aprobaba o uso da praza, pero esixindo o pagamento previo dunha taxa de 405,52 euros por día, en virtude dunha ordenanza do 2008 que regula cuestións como a instalación de postos de artesanía, as rodaxes cinematográficas, os grandes espectáculos ou as atraccións. Cun total reclamado de 1622,08 euros, o Concello tenta imposibilitar pola vía económica a actividade, situando o uso do espazo público a un prezo máis elevado ca o marcado pola especulación para os alugueiros dos locais privados.”

 ler texto completo

Achegamos tamén a información recollida polos medios:

Grupos sociales desafían la norma que restringe actos en la calle en Santiago – El País
Crónica de Galicia, 06-06-12 – RNE5 (a partir do minuto 44)
Rede Feminista e Cineclube de Compostela acusan o Concello de querer “expulsar a cultura da cidade” – Praza Pública
Crece la rebelión de colectivos contra el pago por usar la calle – La Voz de Galicia
Críticas de la Red Feminista – El Correo Gallego
Contra a ordenanza – Dioivo
Denuncian que o Concello de Compostela mente sobre o uso do espazo público – Sermos Galiza
Rebeldía cada viernes para reclamar las calles de Santiago – El País

 

Festa—11

Xoves, Maio 31st, 2012

Este sábado 2 de xuño, dende as 20h, celebramos a nosa tradicional festa de aniversario no Pichel. Desta volta, os músicos convidados son Das Kapital, Ataque Escampe e a Magnifique Bande dos Homes sen Medo. Para presentalos contaremos con Chiqui Pereira e Paula Carballeira, do grupo de teatro Berrobambán. E antes de nada, para abrir a noite, poderedes ver tres curtametraxes de Buster Keaton, Laurel & Hardy e Segundo de Chomón que falan ben deste tempo de andar a correr diante da policía… Insistimos: o fondo do aire é vermello.

Sábado 2 de xuño a partir das 20h no Pichel
FESTA XI ANIVERSARIO | Entrada: 4€ (destinados exclusivamente aos músicos)
Presenta:
Berrobambán
-
Filmes (20h):
Cops (Buster Keaton, EUA, 18′, 1922, VO)
Big bussiness (Laurel & Hardy, EUA, 19′, 1929, VO)
Pickpocket ne craint pas les entraves (Segundo de Chomón, Franza, 8′, 1909, VO)
-
Concertos (22h):
Das Kapital
Ataque Escampe
Magnifique Bande dos Homes sen Medo

-
Peche:
DJ Chapaev

■ Preme en cada imaxe para descargar os cartaces en pdf

 

Os cartaces do Cineclube en Barcelona

Xoves, Outubro 20th, 2011

O vindeiro sábado 22 de outubro, ás oito do serán, o Bar Mercaders de Barcelona (Carrer Mercaders, 21) acollerá unha pequena mostra dos cartaces realizados polo Cineclube de Compostela (na súa meirande parte obra de Xosé Carlos Hidalgo) nestes últimos dez anos. A inauguración completarase coa proxección de seis pezas curtas especialmente queridas pola asociación. Animamos, daquela, ás amigas emigradas e residentes en Barcelona a compartir connosco unha noite en bares máis afastados do noso habitual radio de acción.

Outros cartaces coma os que se amosan nas paredes do Mercaders anunciaron proxeccións do Cineclube de Compostela en facultades, teatros, locais sociais, prazas e algún sindicato. Antes de se someteren ao vidro e ao cartabón, estiveron fixados durante algún tempo comprendido nos últimos dez anos nas paredes de dous espazos predilectos para os seus precarios creadores: a universidade e os bares (as rúas da cidade case sempre lles estiveron vetadas polas ordenanzas municipais que, como é habitual, restrinxen o espazo de comunicación pública a superficies privadas).

X. Carlos Hidalgo

Sábado 22 de outubro ás 20.00 no Bar Mercaders
Jídlo [Comida] (Jan Švankmajer, 1992, 16’)
Die velos sind für die hippies (Cristina Ultreia Silva, 2008, 44’’)
A caza dos gatos (Lara Tigre, 2011, 5’ 35’’)
O proceso de Artaud (Ramiro Ledo, 2010, 13’)
Now (Santiago Álvarez, 1965, 5’25’’)
Dez (Antonio Doñate, 2011, 18’)

■ Preme nas imaxes para ver os pasquíns en pdf.

Venres, Novembro 5th, 2010