Éxitos de onte, hoxe e sempre. Carta branca a Curtocircuíto.

Setembro 21st, 2016 | by cineclubedecompostela |

Sur le passage de quelques personnes Guy Debord

Mércores 28 de setembro ás 21:30 no Pichel

Carta branca a Curtocircuíto
Éxitos de onte, hoxe e sempre

 

O sangue das bestas
(Le sang des bêtes, Georges Franju, Francia, 1949, VOSG, 20′)

“Non é a visión (mental e histórica) o que procura Franju, senón a aparición, é dicir, aquelo que as aparencias agochan de fantástico, poesía e horror. Se o cinema de Resnais e Marker é un cinema das circunvolucións (do cerebro e da historia), o cinema de Franju é un cinema da exposición, no dobre sentido de exposición didáctica e de descubrimento. Cando un expón ben o seu tema, un pono (e a un tempo ponse a un propio) en perigo, como nunha operación cirúrxica.

Teatro da crueldade, sadismo, dixeron na época certas críticas sobre O sangue das bestas, Hospital dos Inválidos ou Os ollos sen rostro. É supoñer que o cinema debería, conforme ao bo gusto, tratar con indulxencia ao seu tema e ao espectador! Franju rexeita esta ollada anestesiada, xusto porque é unha persoa tenra, e iso é evidente: nada humano lle resulta estranxeiro, comezando polos “nosos amigos, os animais”. Mais non se confronta a tenrura da carne co aceiro temperado do coitelo, o candor da mirada coa fría lente do obxectivo? No canto de afastarse das feridas, Franju deita sobre esa abertura invisíbel unha mirada clínica que ispe a nosa ferida e a deixa sen protección (sen as habituais coartadas da piedade ou a curiosidade).” (François Niney)

 

A escola de carteiros
(L’ecole des facteurs, Jacques Tati. Francia, 1947, VOSG, 18′)

“A visión que compartimos ao longo d’A escola de carteiros é unha visión satírica. A través da esaxeración e o ridículo, incita a unha visión negativa das cousas que disgustaban a Tati – o traballo, a eficiencia, a présa, a organización – e suxire, coa mesma seguridade, que os homes con gorra de prato son uns completos panocos. (…) Non hai un momento visualmente aburrido n’A escola de carteiros, e a súa calidade deriva en grande parte da súa extrema economía de medios. Pero sen o peculiar efecto do tamaño de Tati, do seu anticuado uniforme seudomilitar e da súa cómica torpeza, tan ben afinada que chega a ter certa graza, o filme non sería gran cousa. Fóra pensado como un vehículo para Tati como nova personalidade do cinema cómico. Non é unha obra mestra, pero é un inicio moi prometedor, moi por riba de calquera cousa que Tati fixera antes da guerra.” (David Bellos)

 

Brutalidade en pedra
(Brutalität in Stein, Alexander Kluge / Peter Schamon, República Federal Alemana, 1961, VOSG 12′)

Brutalidade en pedra non pretende saber “como foi en realidade”. Por medio da non-correspondencia de imaxe e son, o filme produce relacións temporais. Deixa que o pasado nazi agrome en pequenos escintileos acústicos. Aínda así esta asociación temporal non fica na pantalla, xa que alí vemos metraxe do presente da filmación. Máis que ofrecer un argumento fotográfico sobre a etioloxía e os síntomas do Nacionalsocialismo e, unha vez posta a salvo a suposta verdade documental, escurecer o fenómeno histórico que están a investigar, Schamoni e Kluge queren deixar que os espectadores experimenten o tempo histórico por si propios. Deste xeito, a loucura e o xigantismo dos programas fascistas para mudar o mundo (o asasinato en masa, a xermanización de Europa, o rebautizado das cidades […]) non fican limitados ao período 1933-1945. Presérvanse rastros dese tempo nas imaxes do presente. Cal podería ser exactamente a relación entre o pasado nazi e a Alemaña do Oeste do momento? Aquí o filme cala. É o espectador o que debe confrontar esa cuestión.” (Eike Friedrich Wenzel)

 

O filme de correr, saltar e parar quieto
(The Running Jumping & Standing Still Film, Richard Lester, Reino Unido 1960, VOSG, 11′)

“Filmada por Richard Lester (utilizando a nova cámara Bolex de 16mm de Peter Sellers) e montada por Lester e Sellers, O filme de correr, saltar e parar quieto era un filme caseiro aparentemente feito por e para amigos, se ben en realidade estes estaban desesperados por abrirse paso no mundo cinematográfico. Rodada ao longo de dous domingos cun custo de 70 libras (incluíndo 5 libras polo aluguer dunha finca), este filme de once minutos presenta os talentos cómicos de Sellers, Lester, Spike Milligan, Graham Stark (quen aparece tamén en episodios da terceira e novena temporadas do The Goon Show), e outros. O humor n’O filme de correr, saltar e parar quieto semella remontarse á “Pallasada” e aos precoces experimentos coa gravadora de Peter Sellers, no canto do propio Goon Show. Coido que proveu a Milligan e Sellers dun medio para unha necesidade contida de experimentar co humor visual, algo que o Goon Show non aportaba. Se ben o filme carecía de trama e non tiña diálogo, con todo acadou rapidamente seguidores e chegou a gañar un premio (no Festival de Cinema de San Francisco) e incluso foi seleccionado para un premio da Academia. A filmación solapouse cos derradeiros episodios do Goon Show, o que levou ao sufrido produtor John Browell a comentar que ás veces non estaba seguro de para que actuación estaba a ensaiar.” (Alastair Roxburgh)

 

Sobre o paso dalgunhas persoas no transcurso dun periodo de tempo bastante breve
(Sur le passage de quelques personnes à travers une assez courte unité de temps, Guy Debord, Francia, 1959, VOSG, 19′)

“Se se ven os diferentes traballos cinematográficos de Debord por orde cronolóxica desde 1952, partindo de Alaridos a favor de Sade, no que todo o filme transcorre sen imaxes, só con voz en off, atopámonos en 1959 con Sobre o paso dalgunhas persoas a través dunha breve unidade de tempo, duns dezaoito minutos de duración, no que podemos deternos un momento para comparalo coa Sociedade do espectáculo. As persoas ás que alude o título son os propios situacionistas e persoas próximas ao seu grupo e a alusión ao tempo é a referencia á propia duración do filme. Tamén hai unha referencia espacial ao barrio (o “barrio latino”) e aos bares nos que os situacionistas estaban en reunión permanente. Hai unha clara resonancia existencialista cando a voz en off recita: «As nosas vidas son unha viaxe no inverno e na noite mentres buscamos o noso camiño» (passage) e aínda que tamén está presente un discurso político, toda a película expón unha visión poética e vital da posibilidade de atopar un camiño e percorrelo non na estrita soidade, senón en grupo. Grupo de afíns, grupo de amigos. Ademais destes dous planos filosófico / poético e político, hai un terceiro plano de crítica do propio medio fílmico.  A película preséntase como un anti-filme, polo seu contido e pola súa estrutura. Hai varios planos nos que se ataca á ilusión cinematográfica cando se filma a través do cristal aos propios curiosos que observan riseiros a rodaxe nun bar ou cando se usa, dunha forma moderada, o détournement de imaxes do poder (aínda que practicamente, ningunha imaxe de publicidade).” (Antonio Ontañón)

Sorry, comments for this entry are closed at this time.