"Restrinxíndose ao material filmado nos cinco días da cronoloxía revolucionaria, Videogramas rexeita a perspectiva confirmatoria outorgada pola retrospección do historiador. Pola contra, volta á historia pensándoa como un acontecemento, aberto ao incerto, á mudanza, á posibilidade. Esta investigación do acontecemento tele-visual rexistra a forza performativa da declaración revolucionaria, ou o que Walter Benjamin chamou "tempo mesiánico". Derrida describe a chamada mesiánica como "ese momento irreductible da abertura histórica do futuro [que] é sempre revolucionario". Ao tempo, para manter o futuro aberto, o mesiánico nunca chega realmente, senón que dubida. Explorando como o acontecemento é fotografiado, conxelado, cortado e troceado, Videogramas pregunta como a imaxe pode afectar aos espectadores dos medios coa forza do tempo recolucionario.
O filme colócase nunha relación crítica non só coa televisión, mais tamén coa historia do cinema documentario, especialmente coa apropiación do cinema verité e o cinema directo polo xornalismo. O que non fai Videogramas é opór a "verdade" do videoafeccionado móbil ás mistificacións dos medios de comunicacións de masas. A proliferación de cámaras manuais ao longo do filme non traballa para subvertir as tentativas de control da televisión pola transmisión centralizada. Porén, desque o tempo limitado do filme non nos ensina os efectos da revolución, non asegura, mais pola contra pregúntase se a descentralización da tecnoloxía mediática é igual á súa democratización. Isto non falla automaticamente en favor da cámara portátil con maior veracidade. [...]
Baudrillard formula o risco desta circulación global das imaxes ao preguntar "Porque non debería a imaxe, unha vez liberada, ter o dereito de ser falsa?". Máis que apatia ou indiferencia, a voz en off e a estratexia de montaxe de Videogramas, como o resto da obra de Farocki, mostra como a resposta ético-política a este risco require da práctica dunha lectura crítica que non predetermine o destino da imaxe. Esta responsabilidade atinxe á produción, a edición e a recepción da imaxe nun circuito de cálculo político, así como á súa singularidade, a súa estraña materialidade insubstancial, e á súa alteridade."
(de Young, Benjamin (2004): "On Media and Democratic Politics: Videograms of a Revolution" in Elsaesser, Thomas (ed): Harun Farocki: Working on the Sight-Lines. Amsterdam: Amsterdam University Press)
Mércores 26 de marzo ás 22:00:
Videogramas dunha revolución
(Videogramme einer Revolution, Harun Farocki / Andrei Ujică, Alemaña, 1992, VOSE)
(e podedes ver varios filmes de Farocki en Ubuweb premendo aquí)
chuzame -
