Arquivos de Decembro, 2007

Palabras de Jia Zhang Ke

Jia Zhang-Ke

"Todo é política. Todas as escenas do cotián esconden de feito información política. Todas as mudanzas dos personaxes, na súa vida cotiá, revelan en realidade algo político. Todos eses obreiros están máis ou menos no paro, tamén máis ou menos sen domicilio fixo, con ese movemento perpetuo dun lugar a outro, ese sentimento de exilio permanente."

(Jia Zhang Ke, na entrevista que podedes ler en francés en Peauneuve.net)

"O desenvolvemento da China é un desenvolvemento moi abrupto, moi acelerado. Eu quero representar o que sinte a xente, os traumas. De certo que na China hai tamén outros temas históricos —como por exemplo, a Revolución Cultural— que tamén merecen ser filmados, pero a min chámame máis a realidade actual da China"

(Jia Zhang Ke, na entrevista en español para El Amante citada por Miradas de Cine)

E tamén podedes ver esta entrevista brasileira do programa "Metrópolis" da TV Cultura.

Mércores 19 de Decembro ás 22:00
Plataforma
(站台 [Zhàntái], Jia Zhang-Ke, China, 2000, 154′, VOSG)

Chuzame! chuzame -

Comentarios

Cartaz decembro

Cartaz de decembro 2007

Tamén podedes descargalo en pdf.

Mércores 19 de Decembro ás 22:00
Plataforma
(站台 [Zhàntái], Jia Zhang-Ke, China, 2000, 154′, VOSG)

Chuzame! chuzame -

Comentarios

Un cinema que está a nacer

V�ctor Erice

"-Esta proposta fílmica [a de Correspondencias] ven demostrar máis unha vez que tanto vostede coma Kiarostami non están dispostos a someterse ás leis que marca a industria do cinema. Pensa que os cineastas con soberanía propia, como vostedes, están obrigados a traballar de forma totalmente independente ao mercado?
-Acho que enuncia vostede a cuestión nuns termos unha gota exaxerados. Un apenas tenta sobrevivir, sobrevivir resistindo, claro, facendo o que se dá feito. A independencia en abstracto non existe. Non ignoro que este acontecemento é tamén un acto cultural que responde a distintos intereses. Mais non hai outra que arriscar, coa esperanza de que por baixo dos aspectos ornamentais agrome algo vivo. Hai un feito que cómpre recoñecer: la liberdade e a axuda material que tiven neste caso. Grazas a elas puiden realizar expresamente para a exposición, ademais das cartas, un filme de media hora de duración, La Morte Rouge.

[...]

-Considérase un outsider?
-Non sei moi ben que quere dicir con iso... Tento volver ao cinema algo do moito que me deu. Sei ben o que é, e a que me obriga. Dease de conta de que falo do cinema e non da industria cinematográfica, que pertence a outra orde, importante, mais subsidiaria. En canto ao mercado... aí está, como ignoralo! Mais no que di respecto ás prácticas cinematográficas, existen indicios, xurdidos ao compás do desenvolvemento das novas tecnoloxías, de que estamos no limiar de algo novo. Porque, ademais, semella evidente abondo que hai un cinema que morreu e outro que está a nacer, en todas partes."

(da entrevista de Carlos Reviriego a Víctor Erice para "El Cultural" de El Mundo, que podedes ler completa en español aquí)

Chuzame! chuzame -

Comentarios

A orixe, a infancia

La morte rouge (V�ctor Erice, Estado Español, 2006)

A ORIXE

“O meu filme transcorre durante a posguerra por unha razón moi simple: porque eu descubrín o cinema nos anos corenta. E a miña película trata do que significou este descubrimento para toda a xente da miña xeración” Estas palabras delatan o contido autobiográfico destas escenas filmadas con clara vontade documental. A proxección non esconde ningún artificio senón que foi rodada como se puidera ter sucedido trinta anos atrás e ese rostro de Ana Torrent rememorase o dun Víctor Erice neno descubrindo o cine con A gadoupa escarlata (The Escarlet Claw, Roy William Neill, 1944), a primeira película que o director recorda ver (...).Erice non filma aquí o descubrimento cinéfilo do clásico de James Whale. Senon só o descubrimento do cine por parte dunha nena de seis anos. Ou como recordaba Serge Daney falando da súa propia experiencia como espectador, esa época, ubicada sen dúbida na infancia, na que non se vai “ver un filme”, o que importa é “ir ao cine” simplemente.

(Pena, Jaime: Víctor Erice. El espíritu de la colmena, Paidós, Barcelona, 2004)

A INFANCIA

"Eles viven aínda nese instante privilexiado onde as cousas suceden por vez primeira, turbación orixinal dos sentidos a través da cal certa beleza do mundo se lles revela. Saen do cine distintos de como entraron, (...)."
"Cinéphile, cinéfils, é dicir, cinéfilo, fillo do cine son termos que Daney usaba para explicar esa experiencia primordial que ten a súa orixe nun momento da infancia. (...) Igual que Serge Daney eu vivín o cine , por primeira vez, nos inicios dunha posguerra que o tempo convertiría nunha das máis longas da historia deste país. O teatro da miseria do que Daney falaba eu o percibín un pouco por todas partes, pero, especialmente, no escenario onde os nenos e os adolescentes pasabamos a maior parte das nosas horas de ocio: a rúa. Tamén en certo modo, nas salas de cine. Só que naquel tempo, no medio dunha realidade bombardeada , non tódalas salas eran iguais."

(Erice, Víctor: “Al cine, in memoriam”, “Serge Daney” ambos en Archipielago nº2, Madrid, 1995)

(escolma e tradución de Cristina García Parga)

Mércores 12 de Decembro ás 22:00
La morte rouge
(La morte rouge, Víctor Erice, Estado Español, 2006, 32′, VO)
Tempo de viaxe
(Tempo di viaggio, Tonino Guerra e Andrei Tarkovski, Italia, 1983, 62′, VOSG)

Chuzame! chuzame -

Comentarios

10 Maio, Luns

Andrei Tarkovski e Tonino Guerra

Falei con Tonino.
Filme:
O diálogo. El: sobre todo o que importa: o que ama, o que odia.
Eu: o mesmo.

1. Filmar a miña terra natal
2. A súa terra natal

Montar ao por en escena os pensamentos.
Introdución ao libro de guións (os dous mellores: Rublov e O espello)

1. Filmar o campo
2. A historia de Tyapa indo ao forestal
3. Tyapa conta o seu soño
4. Sobre Roma e París
5. Sobre a cidade.
6. Como Larissa construiu a casa
7. Sobre o cinema. “Cinema” e “filosofía”
8. A historia da anduriña que constrúe o niño
9. A historia de Gray e o michiño.
10. Que é o diálogo. Para o que é bó.
11. Soidade
(Darlle a Tonino o relicario –sobre Lora– como un regalo e pedirlle que non o abra. Cando o lea entenderá que non é a opción axeitada para el)
12. Sobre un estranxeiro nunha ciudade extraña: o comezo de Viaxes por Italia [título previo a Tempo de viaxe].

Diálogo.
Conflito.
Amor — perdoar alguén en consideración co outro ou cun propio. Isto sempre implica conflito.
E o diálogo.
Sacrificio — a única forma de existencia individual.
Se non houber fronteiras a nosa vitoria (de Rusia) tería sido completa. Non polo sistema. Polos ideais. Porque respectamos os ideais. Vivimos polos ideais.
Os alemáns só crean ideais. Cando eu "vivo" polos meus ideais obviamente tamén os creo. Os alemáns non viven polos ideais. Chégalles con crealos. Eis a diferencia.
Deixar o cinema polos 8mm (gañar a vida cos guións). Se teño o "permiso".
Sería aburrido dirixir Stalker a menos que saiba como facelo.
Sería aburrido dirixir O idiota.
Quero a miña propia verdade.
Sería aburrido dirixir Hoffmann a menos que a escriba — porque quero a verdade.

Un obxecto mostrado nunha obra non pode ser un símbolo de verdade. O que pode ser “verdade” é só un método, un achegamento, o “como”.
Tempo para deixar o cinema. Xa vou grande.
Comezar un libro sobre a infancia (incluir o guión de Día branco).
Como queimaron o cerdo — o episodio que comezou co pan de xenxibre, como levaron os meus patíns, como me deu na cabeza un carneiro. [...]

(do diario de Andrei Tarkovski, que podedes consultar en inglés aquí)

Mércores 12 de Decembro ás 22:00
La morte rouge
(La morte rouge, Víctor Erice, Estado Español, 2006, 32′, VO)
Tempo de viaxe
(Tempo di viaggio, Tonino Guerra e Andrei Tarkovski, Italia, 1983, 62′, VOSG)

Chuzame! chuzame -

Comentarios

A resistencia dun anxo

Pasolini montando A raiba

"La Rabbia de Pasolini é um filme inspirado, eu diria, não por uma cólera enraivecida, mas por um sentido feroz de resistência. Pasolini observa o que se passa no mundo com uma lucidez infalível (Rembrandt desenhou anjos que possuem esse mesmo olhar). Porque a realidade é tudo que temos a amar. Não há nada além disso. Sua rejeição à hipocrisia, às meias-verdades e às falsas aparências, aos gananciosos e aos poderosos é total, pois essas dissimulações criam e alimentam a ignorância, o que é uma forma de cegueira frente à realidade. E também porque elas atrapalham a memória, incluindo a da própria língua, nossa herança primeira.

Contudo, não era simples endossar essa realidade que ele amava, pois, na época, ela era uma decepção. Muitas esperanças, florescidas e desabrochadas em 1945 após a derrota do fascismo, haviam sido traídas. A URSS havia invadido a Hungria em 1956. A França havia começado, em 1954, sua guerra covarde contra a Argélia (que buscava, corajosamente, sua liberação). A acessão à independência das antigas colônias africanas era somente uma macabra farsa. Patrice Lumumba tinha sido liquidado no Congo, em 1961, por assassinos a mando da CIA. O neocapitalismo já se aprontava para dominar o mundo.

Apesar de tudo, as esperanças permaneciam. Aquilo que havia sido legado era muito precioso e muito consistente para que se renunciasse a ele. Dito de outra forma, era impossível ignorar as exigências da realidade, revoltantes e onipresentes. Que se manifestava no rosto de um jovem. No modo que uma mulher cobria seu rosto. Em uma rua onde as pessoas se apressavam para reclamar por menos injustiça. Nos risos suscitados por suas esperanças e na despreocupação de suas brincadeiras. É daí que vem sua raiva de resistência. A resposta de Pasolini à questão original foi simples. A luta das classes explica a guerra. [...]

Em um determinado momento, La Rabbia de Pasolini nos lembra que todos nós temos o direito de sonhar em ser como alguns de nossos ancestrais! E ele acrescenta: somente a revolução pode salvar o passado. La Rabbia é um filme de amor. Isto dito, sua lucidez é comparável àquela do aforismo de Franz Kafka: Num certo sentido, o Bem não traz nenhum conforto. É por esse motivo que eu digo que Pasolini parecia um anjo."

(John Berger, no Le Monde Diplomatique sobre A Rabia. Podedes ler o artigo completo aquí)

Mércores 5 de Decembro ás 22:00
O peirao
(La jetée, Chris Marker, Franza, 1962, 28′, VOSG)
A rabia
(La rabbia, Pier Paolo Pasolini, Italia, 1963, 50′, VOSG)

Chuzame! chuzame -

Comentarios

Algo aconteceu

O peirao (La jetée, Chris Marker, 1962)

"Vinte anos separam “La Jetée” de “Sans soleil”. E outros vinte anos separam “Sans Soleil” de hoje. Nestas circunstâncias, se eu fosse falar em nome da pessoa que fez esses filmes, não seria uma entrevista, mas um debate. Eu não acho que escolhi ou aceitei: alguém falou em fazer e foi feito. Eu já sabia que há certa correspondência entre esses dois filmes, “La Jetée” e “Sans soleil” e não precisava explicar isto. Até que eu encontrei uma nota anônima sobre meus filmes, publicada num programa em Tóquio, que dizia: “Breve a viagem terá um fim. E então nós vamos saber se a justaposição de imagens faz algum sentido. Vamos entender que rezamos com um filme como quem está numa peregrinação, a cada vez estamos novamente diante da morte: no cemitério de gatos, diante de uma girafa morta, ao lado de kamikazes no momento do salto, em frente a guerrilheiros mortos em combate. Em “La Jetée”, o experimento com o futuro termina com a morte. Ao tratar do mesmo tema, vinte anos depois, Marker supera a morte com a oração”. Quando li isso, escrito por alguém que eu não conheço, que não sabia como fiz aqueles filmes, senti uma emoção e percebi que “alguma coisa” havia, afinal, acontecido."

(Chris Marker no Libération no 2003. Podedes encontar a tradución de máis treitos desta entrevista n'O Globo, premendo aquí)

Mércores 5 de Decembro ás 22:00
O peirao
(La jetée, Chris Marker, Franza, 1962, 28′, VOSG)
A rabia
(La rabbia, Pier Paolo Pasolini, Italia, 1963, 50′, VOSG)

Chuzame! chuzame -

Comentarios (4)