Cineclube de Compostela

"Un filme que foi parte da vida española da transición, en apenas tres anos converteuse en parte descoñecida da historia desa transición, vítima da censura encuberta e do sistema de estreas simbólicas.

A aventura da rodaxe, a acumulación de dificuldades burocráticas que seguiu a esta e a súa exhibición semiclandestina nalgunhas cidades españolas converteron a Despois de.... filme dos irmaos Cecilia e José Juan Bartolomé, con fotografía de José Luis Alcaine, nun dos filmes malditos, pola censura encuberta, do cinema español da transición."

(Ángel Fernández Santos no El País, 03-11-1983. Podedes ler a crónica completa en español aquí)

Mércores 21 de Novembro ás 22:00
Despois de… Primeira parte: Non se vos pode deixar sós
(Después de… primera parte: No se os puede dejar solos, Cecilia Bartolomé e Juan José Bartolomé, Estado Español, 1983, 90′, VO)

Mércores 28 de Novembro ás 22:00
Despois de… Segunda parte: Atado e ben atado
(Después de… segunda parte: Atado y bien atado, Cecilia Bartolomé e Juan José Bartolomé, Estado Español, 1983, 90′, VO)

chuzame

“A distribuidora clandestina “El Volti” encargouse a fins dos 60 e inicios dos 70 de distribuír filmacións de folgas, manifestacións, actos reivindicativos diversos... Moitas veces material sen montar, mais tamén filmes ben estruturados como o Mitin en Montreuil, o documental sobre un acto político multitudinario de Dolores Ibárruri e Santiago Carrillo na localidade de Montreuil, ao pé de París, que vai ser filmado, introducido no Estado español, distribuído e exhibido de xeito clandestino grazas ao traballo e ao compromiso dun grupo moi numeroso de persoas.”

(do libreto da edición en DVD de Crònica d'una mirada. Capítol 3: Xarxes clandestines)

chuzame

"O noso cinema incríbese na corrente de todos aqueles que loitan pola liberación de todos os oprimidos, pola abolición da explotación do home polo home. As súas obras recollen e proxectan aquelas formulacións teóricas e aquelas formas de loita que se enraízan nas máis amplas masas de traballadores e que as mobilizan. Este cinema nútrese das experiencias vividas pola clase obreira, da que é expresión."

"Cada filme do Colectivo de Cinema de Clase significa unha batalla e cada batalla planifícase con maior amplitude coa finalidade de acadar a vitoria final. O Colectivo de Cinema de Clase non pretende facer historia do cinema, senón que fai a historia co cinema."

"O Colectivo esfórzase por estabelecer unha relación dialéctica coa realidade da que nace; procura reflectila, pero, ademais e dobre todo, transformala... A súa alternativa radica en postular e practicar un cinema funcional, non formal, un cinema que é instrumento para a liberación das masas traballadoras. Realiza un cinema colectivo, pois nega a división social do traballo, considerando igualitariamente a todos os que interveñen en cada un dos seus produtos. Esta acción cinematográfica implica que as obras non se parcialicen, nin tecnica nin intelectualmente."

(Helena Lumbreras, sobre o Colectivo Cinema de Clase)

Mércores 7 de Novembro ás 22:00
Non se admite persoal
(No se admite personal, Antoni Lucchetti, Catalunya, 1968, 15′, VO)
O cuarto poder
(El cuarto poder , Helena Lumbreras, Catalunya, 1970, 37′, VO)
Cantata de Santa María de Iquique
(Cantata de Santa María de Iquique, Llorenç Soler e Jaime Rodri, Catalunya, 1975, 20′, VO)

chuzame