Cineclube de Compostela

Como financias o teu labor de dirección cando é obvio que non tiras moitos cartos das billeterías? 
Págome os filmes vendendo as miñas fotografías. Tiven unha exposición en Nova Iorque en 2000, na Galería Andrea Rossen, mais agora os Estados Unidos teñen sancións e non se pode facer intercambio comercial. 

Foi dificil atopar un visado do goberno estadounidense para esta viaxe? 
Foron amábeis comigo. Déronme un visado. Mais ao chegar aquí, no aeroporto JFK, tiven dúas horas e media de preguntas. 

O goberno estadounidense fai preguntas? 
Non como as fas ti. É só para te dares de conta de que están a vixilarte. Preguntáronme: Cantos anos ten a túa nai? Cantos anos ten o teu pai? Onde vives? Respondín todas as preguntas con gusto. 

Cantos anos ten a túa nai? 
Ten 105. É mui alegre e calma. 

Que pensa dos teus filmes? 
Durme neles.

Non quitas nunca os lentes de sol?
Cando me meto na ducha.

chuzame

"...a idea que se ten decote de que o cinema tan só amosa é falsa. Se o pensas é evidente, claro, mais cómprenos tamén enxergar que o cinema non amosa. Se reparades, a idea é a seguinte: que o encadramento, o fotograma, a base mesma do cinema, esixe aceptar que non é só un espazo que fai visíbeis as cousas senón que se trata, asemade, dunha xanela que tapa o que rodea a todo aquilo que é mostrado".

Nunha entrevista a Eyal Silvan, codirector do imprescindíbel filme Ruta 181, fragmento dunha viaxe en Palestina-Israel (2003). Recollida por Enrique Aguilar e Rubén Margalló para http://www.contrapicado.net

chuzame

"Tal que estiveramos no "teatro da indiferenza" co que John Berger identifica os modos de comunicación na urbe moderna, acó "as apariencias ocultan o fracaso, as palabras ocultan os feitos e os símbolos ocultan os seus referentes". Insíresenos nunha galaxia chea de signos equívocos e ambiguos, na que nada é o que parece e na que toda realidade se descobre como fición, na que toda apariencia se descobre representación. A proposta de Patino vén desenvolver a fondo e in extenso o interrogante que se formulaba o protagonista do seu filme anterior (Madrid, 1987) ao se cuestionar se a realidade podería mudar en fición polo único feito de atravesar o obxectivo dunha cámara... Mais volvamos á lóxica de John Berger, que -se cadra de xeito inconsciente- semella inspirar a articulación do discurso que propón Patino: "Ao tomarmos por verdade unha mentira, a verdade real converte a falsa nunha verdade meramente teatral". Esta é a premisa de Patino que, de maneira cíclica e repetitiva, artella o encadeamento sucesivo de falsas verdades, de apariencias desveladas, de mentiras e representacións, no organigrama d'A sedución do caos.
(...) O que fan é imitar a gramática do telexornal, reproducir a torpeza dalgúns movementos de cámara, falsificar supostos programas de arquivo, copiar a estética dun vídeo familiar, simular os lugares comúns dos informativos de actualidade. Teñen fasquía de "datos reais" cando en realidade se trata de sucesivas representacións audiovisuais."

Carlos F. Heredero. ARCHIVOS DE LA FILMOTECA. Valencia, abril/junio, 1992

Mércores, 21 de marzo, 22:00
A sedución do caos
(La seducción del caos,
Basilio Martín Patino,
Estado español, 1990, VO)

chuzame

Mércores, 14 de marzo, 22:00
A terceira xeración
(Die Dritte Generation,
Rainer Werner Fassbinder,
RFA, 1979, VOSE)

chuzame

Mércores, 7 de marzo, 22:00
A rapaza da caixa de chapeus
(Devushka s korobkoy, Boris Barnet,
URSS, 1927, muda, VOSG)

Mércores, 14 de marzo, 22:00
A terceira xeración
(Die Dritte Generation,
Rainer Werner Fassbinder,
RFA, 1979, VOSE)

Mércores, 21 de marzo, 22:00
A sedución do caos
(La seducción del caos,
Basilio Martín Patino,
Estado español, 1990, VO)

Sábado 24 de marzo
FESTA 6º ANIVERSARIO
do Cineclube

Mércores 28 de marzo, 22:00
Dar a luz (Alumbramiento,
Víctor Erice, Estado español, 2002, VO)
Dez (Ten, Abbas Kiarostami,
Francia/Irán/EUA, 2002, VOSG)

chuzame

"A prevalencia da posta en escena sobre o guión e correlativamente a importancia tomada pola improvisación no momento da rodaxe; a interacción entre a situación onde os actores son mergullados na realidade da rodaxe e o reflexo obtido no plano da actuación, da fición. Eis as características de Boris Barnet. Estas posicións ou compromisos contrastan de certo coas definicións canónicas do cinema soviético, quer sexa mudo (onde domina a montaxe curta), quer falado (onde reina a "ditadura" do guión). [...] Ora ben, cando roda A rapaza da caixa de chapeus, Barnet escrebe esta frase "provocadora", pola que se lle ten cualificado decote (e por demais) de "alumno de Kulexov": "Traballando, descubrimos un feito sorprendente e agradábel para nós: pódese construír unha escena abraiando o espectador non pola montaxe, mais pola propia posta en escena" (Sovietski Ekran, nº 12, 19 de Marzo de 1927). Por consecuencia desta preminencia da "actuación" ("o que está en xogo no traballo é o actor"), o plano xeral é preferido ao primeiro plano, unidade de base da montaxe curta"

(Albera, François. Boris Barnet. Editions du Festival international du film de Locarno, 1985, citado en http://www.kinoglaz.fr/personnalites_b.htm)

Mércores, 7 de marzo, 22:00
A rapaza da caixa de chapeus
(Devushka s korobkoy, Boris Barnet, URSS, 1927, muda, VOSG)

chuzame