Arquivos de Febreiro, 2007

“Os nosos filmes sempre foron salvaxes”

 

No grande arrabalde de Roma, no cimo dun predio feito de tixolos, unha casa con duas estancias acolle desde hai vinte anos a parella de francotiradores máis audaces do cinema europeo, xunta as súas múltiplas mascotas. É el quen responde mais polo miúdo, é ela quen precisa e corrixe as inexactitudes. En toda a entrevista mantense esta complementariedade que caracteriza a súa obra. Como adaptastes a novela de Vittorini ao filme?

Jean-Marie Straub : Todas as palabras do filme veñen do texto, mais os diálogos non existían deste xeito na novela. Estaban decote en estilo indirecto ou entrecortados por destaques psicolóxicos. Unha vez que arranxamos os blocos de texto, cómpre buscar os nervios, as articulacións encol das que construír a posta en escena. Esas son decisións estéticas e, xa que logo, políticas: cómpre saber de que lado estás!
Danièle Huillet: Ese traballo faino primeiro só o Jean-Marie; ben logo, eu critícoo e discutimos. Mentres dura a primeira fase, el anda á procura, sofre. De súpeto, di :  "Estou comezando a ver algo". A xente di que Straub traballa coas palabras. É falso. Procura as imaxes.

[Entrevista realizada por Jean-Michel Frodon e publicada en Le Monde o 15 de setembro de 1999 e traducida ao galego por Iván Cuevas. Podes baixar o .pdf enteiro premendo acó.]

Mércores, 28 de febreiro, 22:00
Sicilia!
(Danièle Huillet e Jean-Marie Straub,
Italia/Francia/Suíza,
1999, VOSG)

Chuzame! chuzame -

Comentarios

O insólito tribunal, por Jacques Rancière

O dítpico de Jean-Marie Straub e Danièle Huillet formado por Le retour du fils prodigue (O retorno do fillo pródigo) e Humiliés (Humillados) está baseado na novela de Elio Vittorini, Le donne di Messina, historia dunha efémera comunidade creada na Italia a finais da Segunda Guerra Mundial por persoas desterradas de diversas rexións. A trama dun libro nunca é o que interesa a Straub-Huillet. Seu traballo consiste en substraer do mesmo as tensións, no dobre sentido da palabra: enfrontamentos de puntos de vista e diferencias de intensidade sensible. De Le donne di Messina rescataron dous breves extractos: nunha película precedente baseada na mesma novela, Obreiros, campesiños (2001), tratáronse catro capítulos constituidos de monólogos cruzados, onde a comunidad obreira e campesiña fala de sí mesma a través dos argumentos das súas porfías e a afirmación do seu poder sensible.

descarrega o texto completo de Jacques Rancière en pdf
[tradución de Cristina G. Parga]

Mércores, 28 de febreiro, 22:00
Sicilia!
(Danièlle Huillet e Jean-Marie Straub,
Italia/Francia/Suíza,
1999, VOSG)

Chuzame! chuzame -

Comentarios

Sicilia!, de Danièlle Huillet e Jean-Marie Straub

Era uma vez, um pequeno cineasta / Ainda não era bem cineasta e já era ameaçador. / Pequeno e já ameaçador? / Pequeno e já cineasta. / Ainda é só um cineasta que ameça / mas já suficientemente cineasta para terem sentido / para sentirem / para lhe terem feito sentir / para lhe fazerem sentir que é / que era / ameaçador / com o seu cinematógrafo por causa do seu cinematógrafo. / Que o seu cinematógrafo é ameaçador / que ele ameaçava / que ele ameaça / o cinema/ com o seu cinematógrafo / por causa do seu cinematógrafo. / Que o seu cinematógrafo ameaça o cinema. / Cineasta para que se saiba que o seu cinematógrafo / ameaça o cinema. / Que o seu cinematógrafo seja ameaçador
seja uma ameaça. / Jean-Marie Straub

(tirado, máis unha vez, de dias felizes)

Mércores, 28 de febreiro, 22:00
Sicilia! (Danièlle Huillet e Jean-Marie Straub, Italia/Francia/Suíza,
1999, VOSG)

Chuzame! chuzame -

Comentarios

Onde xace o teu sorriso?

 

"Acho que vivimos nunha época de traizón, máis nada.
Teño noventa e sete anos, son mais vello do que o Baudelaire cando dicía que tiña mil anos.
Sobrevivín nun mundo en que a vida do artista ao ar libre era bastante difícil, sobretodo cando quería facer o que dicía o Cocteau: «cultiva o que che censuran, es ti mesmo»."

Jean-Marie Straub en Onde xace o teu sorriso?

Mércores, 21 de febreiro, 22:00
Onde xace o teu sorriso? (Oú gît votre sourire enfoui?, Pedro Costa,
Francia / Portugal, 2001, VOSPt)

Chuzame! chuzame -

Comentarios

Vós non me queredes; tampouco eu vos quero a vós…

Maurice Pialat recolle a Palma de Ouro que o xurado, presidido por Yves Montand, lle concedeu en Cannes 1987 por So o sol de satán e fálalle ao auditorio:
"Non vou traizoar a miña sona... Esta tarde énchenme de ledicia, máis ca outra cousa, os berros e as pitadas que me estivestes a botar. Se vós non me queredes, pódovos dicir que tampouco eu vos quero a vós."

Podedes ver o vídeo acó (e un bocado máis longo, nestoutra ligazón)

Chuzame! chuzame -

Comentarios

Ozu por Pedro Costa

No início dos anos 80 tive a sorte de ver uma retrospectiva dos filmes de Ozu. Vi mais de dez de enfiada, o que me deu realmente uma ideia do seu cinema. Até aí, eu considerava o Mizoguchi como uma montanha intransponível, mas depois foi o Ozu que passei a ver assim. Nessa altura, eu tinha pouco mais de vinte anos, era membro de um grupo punk-rock onde, sempre a bramir a minha guitarra, cantava para denunciar os males deste mundo e clamar a maneira de lhes pôr fim. O meu objectivo era destruir a ordem deste mundo, destruir este mundo burguês. Jovem anarquista violentamente contra a ordem social e as suas instituições, como a família, tive este encontro com a obra de Ozu e sofri um choque extraordinário.

Aquilo que se produziu nesse momento, foi o encontro de duas violências. Uma, residia na minha própria atitude, tratava-se da minha radicalidade de juventude, e do meu desejo de transformar esse mundo sinistro; a outra violência, a do cinema de Ozu, não sei se lhe deva chamar assim. Talvez se deva antes falar de tensão, essa tensão extraordinária que emana dos seus filmes. A ternura ou o amor que os filmes de Ozu nos mostram e aquilo que eu procurava exprimir torturando a minha guitarra eram uma e a mesma coisa. Então, pela primeira vez, percebi que tinha vontade de fazer uma espécie de filme curto. Acreditei que se eu conseguisse fazer esse filme, eu que nesses tempos não sentia pertencer a nenhuma família ou comunidade, podia sair dessa situação.

[...]

Mizoguchi, a quem perguntaram o que pensava do Ozu, disse: "Ele faz filmes nitidamente mais difíceis do que os meus." Dito do meu ponto de vista, acho que o Ozu é o realizador mais punk que há no mundo, o mais revolucionário, graças ao seu modo de estar sempre um passo à frente, sem perder a sua extrema generosidade. Para mim, qualificá-lo de punk tem um sentido muito preciso: significa que é um artista com um coração de criança, e ao mesmo tempo de uma grande maturidade, é a capacidade de ter simultaneamente cinco e oitenta anos.

Pedro Costa | "Un cineaste punk" | Cahiers du Cinéma nº614 | (Textos de Apoio Doc's Kingdom, Serpa 2006) (tirado de http://last-tapes.blogspot.com)

Mércores, 14 de febreiro, 22:00
Ósos (Ossos, Pedro Costa, Portugal, 1997, VOSP)

Chuzame! chuzame -

Comentarios (1)

Febreiro: Costa-Huillet-Straub

http://www.geocities.com/cineclube_compostela/feb07.jpg

Mércores, 14 de febreiro, 22:00
Ósos (Ossos, Pedro Costa, Portugal, 1997, VOSP)

Mércores, 21 de febreiro, 22:00
Onde xace o teu sorriso?
(Oú gît votre sourire enfoui?, Pedro Costa,
Francia / Portugal, 2001, VOSG)

Mércores, 28 de febreiro, 22:00
Sicilia!
(Danièlle Huillet e Jean-Marie Straub, Italia/Francia/Suíza,
1999, VOSG)

Chuzame! chuzame -

Comentarios (1)

Bs. As., Alberte Pagán no Cineclube

 

Este mércores da semana que entra o Cineclube vai estrear en Compostela Bs. As., o último filme do cineasta d'O Carballiño Alberte Pagán (Conversas em Zapatera, Como foi o conto, Os Waslala).
Bs. As. foi xa amosado aí acabando 2006 na sección "Llendes" do Festival Internacional de Cinema Independente de Xixón e vén de ser seleccionado para a competición oficial no Festival Internacional de Cinema Documental de Nafarroa "Punto de Vista", un certame de referencia para o cinema documental europeo.

Para a proxección imos contar coa presenza do propio autor do filme.

Mércores, 7 de febreiro, 22:00
Bs. As. (Alberte Pagán, Galiza, 2006, 79 min.)

"Bs. As. narra a historia dos familiares de Alberte Pagán na Arxentina. A narración oral e a lectura de e-mails serven como escusa para facer unha “sinfonía da cidade” de Bos Aires. Pagán evidénciase, o autor faise palpábel na enunciación, parte da súa historia familiar para retratar a cidade e facer unha reflexión sobre o paso do tempo. Pagán chega a Bs. As. despois de varias obras decoñecidas de experimentación e afianzamento no medio audiovisual (Como foi o conto e Os Waslala). Mais, para comprender os seus presupostos audiovisuais, hai que (re)perfilar a súa traxectoria e fixarse na súa faceta de investigador cinematográfico, xa que é unha das maiores autoridades europeas no cinema experimental." (Xurxo González)

Podedes tamén ler unha entrevista que lle fixemos en 2006 premendo acó

Chuzame! chuzame -

Comentarios (4)