Doclisboa (e III)

Novembro 1st, 2006 | by cineclubedecompostela |

Xa dende o luns ao norde do norde de Portugal, cómpre facer lembranza e esculcarmos as fitas que deu en premiar o DocLisboa 06. É que amais das estupendas seccións Historias Mínimas. O documentário japonês contemporâneo, Mostrar trabalho e da retrospectiva Amos Gitai, haber houbo unha competición oficial que mesturou naturalizacións fílmicas da ollada documental –isto é: “unha fiestra nidia dende a que enxergar o mundo”-, unhas poucas longametraxes cuxo devezo andaba, si, no empoderamento da escritura (do espectador), e algún outro arroto televisivo. Cousas do “festivalismo”.

Na Competición Internacional o primeiro premio (a)caeulle ben a Ricardo Íscar e conta de certo co noso parecer compracido. O traballo na mina resultou substancia de varios filmes este ano: Nós, os de Aló, Surfarara, Harlan County. Outra volta, Terra Negra, que xa se puido mirar no Cineclube de Compostela contra o fascismo posmoderno da propiedade intelectual, pousa o dispositivo no Real suoroso do carbón e na fala luminosa dos obreiros. E non logo, á marxe dunha forza laboral que ha cohabitar cada xornada co bafo do sinistro: dende o tremor cotiá. Filmar dende e non de. Seica o produtor de Terra Negra –son eles ben adoito os malos dos filmes- tentou enzoufar a circulación do filme e se cadra o galardón faga calar por fin o seu rancor de Ficción. Noraboa.

A Mención Especial do xurado foi para Babooska, de Rainer Frimmel e Tizza Covi, verbo da vida circense. Quérese dicir, da xente de feira en feira, da vida dos “moinantes” –termo que colleu senso racista na Galiza-. Cando menos, o documentario porfía niso que esquecera de comezo o audiovisual dominante: o encadre; é dicir, unha escolla a respecto do mundo. É máis, convoca unha ollada activa mediante a narración fragmentada dun ano en tránsito forzoso. Emporiso, non lle sentaría mal unha miga da sorpresa cinematográfica que asina, poñamos por caso, o Makoto Satô en A vivir no río Agano, tamén en DocLisboa.

Na competición nacional, levou o primeiro premio Pintura Habitada, de Joana Ascensao. Velaquí un impecábel retrato da artista contemporánea Helena Almeida, que refuga o ocio visual a prol da expresión económica no cadro e na montaxe. O caso -talvez for pola escolla de Almeida- é se a longametraxe non dá en alimentar certa idea mítica da Arte, coma feito puramente estético e autorial. Esa que se vende en ARCO. Será logo o risco, na poética de plano que propón Ascensao, dunha beleza intransitiva. E a Mención especial foi para Logo existo, de Graça Castansha e verbo dos doentes de infarto cerebral. Esta fita semella a xemelga reaccionaria de Monos coma Becky, de Joaquín Jordá: gabanza do discurso médico, individualización da enfermidade, humanismo mol.

En fin, alén de Tierra negra, o cinema mellor mirouse no Pequeno Auditorio.

Chuzame! A Facebook A Twitter

One Response to “Doclisboa (e III)”

  1. By d. on Nov 2, 2006

    Até os collóns de Pablo Llorca.

    Socialismo ou cinema español.

    Dixen.

Sorry, comments for this entry are closed at this time.