O cineclube viaxa a Marinaleda

O Cineclube de Compostela colabora co Concello de Marinaleda (Andalucía) na realización do I Ciclo de Cinema Agrario de Marinaleda. Até alí van desprazarse membros do Cineclube e alí poderán verse filmes como "O campo para o home", do Colectivo Cine de Clase, rodado na zona e tamén no Concello de Arzúa. Nas proxeccións vai repartirse un caderniño, en español, con colaboracións dun membro e un ex membro do Cineclube, que podedes descargar premendo aquí.

Luns 16 de agosto ás 22:30 no Anfiteatro do Parque Natural de Marinaleda
O mercado do trigo
(A Corner In Wheat, D. W. Griffith, EUA, 1909, 14')
O campo para o home
(El campo para el hombre, Colectivo de Cine de Clase, Estado Español, 1975, 49')

Martes 17 de agosto ás 22:30 no Anfiteatro do Parque Natural de Marinaleda
A illa das flores
(A ilha das flores, Jorge Furtado, Brasil, 1989, 13')
A tornallom
(Enric Peric e Miguel Blanco, País Valencià, 2003, 48')

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Comentarios

Non conciliados (6). Patriotismo

O vindeiro 25 de xullo ás 19.00 h. Iria Sobrino Freire e Marcos Pérez Pena presentarán Non conciliados no Parque de Belvís de Santiago de Compostela. O acto será parte do programa de actividades organizadas por Causa Galiza.

=============

Marcos Pérez Pena, xornalista e ivestigador especialista na Transición e coordinador de O Xornal, revista da Central Unitaria de Traballadores, achegou para Non nonciliados o texto titulado "Contra o patriotismo":

"En Galicia a formulación hexemónica do nacionalismo, que se di de esquerdas, creu achar no populismo unha síntese entre marxismo e identificación nacional. Este populismo de corte peronista realizou nos últimos trinta anos unha análise errada da sociedade na que o patriotismo xoga un papel vertebrador por riba das ideoloxías. Neste tempo foi ademais incapaz de construír unha imaxe de Galicia dende a Galicia real, un país que xa non é maioritariamente labrego e rural; o nacionalismo analizou a Galicia como sociedade terceiromundista, pouco complexa desde un punto de vista de clases sociais en conflito, o que fai imposibles solucións socialistas, propias de comunidades maduras e progresivas. O nacionalismo galego aspira a construírse sobre unha base social ampla e interclasista, a partir dunha visión esencialista do país, ligada á tradición e á terra, e con orixe na Xeración Nós e no imaxinario difundido por Otero Pedrayo."

Marcos Pérez Pena, "Contra o patriotismo" [pdf]

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Comentarios (4)

Unha aproximación a L’Impossible – Pages arrachées [de Sylvain George], por Pablo Cayuela

Vai para quince anos que Jean-Louis Comolli se facía eco do rexurdimento inesperado do documentario político na Francia, co ocaso do goberno Mitterrand e o advenimento do Frente Nacional de Le Pen, vitorioso en catro cidades do país. “O que axiña será habitual comeza alí”, recorda a propósito do avance da extrema dereita. Boa parte da súa actividade crítica e militante nesa altura tratará de estabelecer novas relacións entre ese cinema por vir e a reinvención do suxeito político resistente. Intúe acó un renovado achegamento de ambos sistemas de representación e pregúntase: como interpretarmos ese regreso? [...]

texto completo en [pdf]
publicado orixinalmente en blogs&docs

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Comentarios

Non conciliados (5). Manifesto

o manifesto constitúe un plano de acción para o futuro e unha intervención efectiva sobre o presente. Vexámolo con dous exemplos ben coñecidos: o Manifesto do Partido Comunista anuncia a revolución proletaria e, ao tempo, contribúe á creación da conciencia de clase obreira; o proxecto de Máis alá! é a construción dunha literatura nova, liberada do peso da tradición, e o seu efecto inmediato, a consecución non só de adeptos («a mocidade intelectual galega») senón tamén de detractores («os vellos»).

IRIA SOBRINO FREIRE
Resistir en prosa. Vida e fugas do manifesto moderno
[pdf]

================

Cinema pobre non quere dicir carente de ideas ou de calidade artística, senón que se refire a un cinema de restrinixida economía que se executa nos países de menos desenvolvemento ou periféricos e tamén no seo das sociedades rectoras a nivel económico cultural, ben dentro de programas de produción oficiais, ben a través do cinema independente ou alternativo.

HUMBERTO SOLÁS
Manifesto do cinema pobre
[pdf]

===============

Publicamos o texto que a investigadora Iria Sobrino achegou para Non Conciliados e tamén o Manifesto do cinema pobre que Humberto Solás, figura central do cinema do Terceiro Mundo, redactou en 2001 e que funciona tamén como guía do Festival Internacional de Cine Pobre que este ano celebrou a súa oitava edición en Gibara (Cuba).

[Non conciliados. Argumentos para a resistencia cultural pódese conseguir nas proxeccións do Cineclube de Compostela, nos postos de venda de Estaleiro Editora, na libraría Couceiro de Santiago de Compostela, na libraría La Central de Barcelona ou enviando un correo cineclubedecompostela {arroba} gmail {punto} com]


Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Comentarios (1)

Non conciliados (4). Poéticas da resistencia

«Na medida en que as escenas do real son as que traducen e modelan a ideoloxía dominante, o cinema político debería crear novas imaxes políticas e non reproducir as existentes.

Acaso o capitalismo non precisa dese realismo fundado nas loitas heroicas —situadas, a poder ser, no pasado, ou, no seu defecto, na periferia do mundo— para medrar e multiplicarse? Ao permitir a escenificación da loita, o capitalismo permite que a loita teña lugar, anticipándose, vitorioso, á súa resolución na realidade.»

MARÍA DO CEBREIRO

=====================

Alberte Pagán colabora habitualmente na programación do cineclube, ben achegando os seus propios filmes (o último, Tanyaradzwa, en xuño de 2009), ben presentando sesións de cinema experimental, o seu principal obxecto de estudo. Para Non conciliados achegou o texto "Eu vou ser como a toupeira ou Para que serve o cinema?".

E ao pé da sesión que o propio Alberte Pagán protagonizou en abril de 2009 no Seminario Poéticas da resistencia, coa proxección da súa película Pó de estrelas e a discusión que a seguiu, escribe María do Cebreiro, poeta e profesora de Teoría da Literatura, o texto "Algunhas reflexións sobre poesía e resistencia".

Alberte Pagán: "Eu vou ser como a toupeira ou Para que serve o cinema?" [pdf]

María do Cebreiro: "Algunhas reflexións sobre poesía e resistencia" [pdf]

[Non conciliados. Argumentos para a resistencia cultural pódese conseguir nas proxeccións do Cineclube de Compostela, nos postos de venda de Estaleiro Editora, na libraría Couceiro de Santiago de Compostela, na libraría La Central de Barcelona ou enviando un correo cineclubedecompostela {arroba} gmail {punto} com]

=====

Por último, María López Suárez publicou no blog de crítica cultural Quantas letras para um rio unhas "notas bárbaras" da súa lectura de Non conciliados. Ficamos obrigados pola súa atención e recomendámosvos a súa lectura.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Comentarios

Non conciliados (3). Facer filmes contra o seu tempo

Vou tentar achegar que pode ter a ver o tempo co cinema en cinco filmes que foron feitos «contra o seu tempo», igual que «contra o tempo» concibiu Daniel Bensaïd as revolucións. Onde se le «política», podemos ler «cinema»:

a política, arte das mediacións, é tamén unha arte do contratempo e do instante correcto (...) Resulta que poucas veces as revolucións chegan puntuais. Non coñecen o tempo xusto. Están dacabalo entre o «xa non» e o «aínda non», entre o que chega cedo de máis [trop tôt] e o que chega tarde de máis [trop tard]: «Se a Comuna [de 1793] chegou cedo de máis, coas súas aspiracións de fraternidade, Babeuf chegou tarde de máis», e «se o proletariado aínda non podía gobernar Francia, a burguesía xa non podía facelo.

=========

Ramiro Ledo presentou o pasado 24 de xuño o seu filme O proceso de Artaud no Cineclube de Compostela e antes achegou este texto para Non conciliados. O texto completo aquí.

[Non conciliados. Argumentos para a resistencia cultural pódese conseguir nas proxeccións do Cineclube de Compostela, nos postos de venda de Estaleiro Editora, na libraría Couceiro de Santiago de Compostela, na libraría La Central de Barcelona ou enviando un correo cineclubedecompostela {arroba} gmail {punto} com]

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Comentarios (1)

Duración

"Dada a estratexia de duración do filme [Wavelength], sentimos cada minuto do tempo que leva atravesar todo o espazo do apartamento para chegar ao espazo infinito da fotografía das ondas —e o fundido a branco— do final do filme. Este filme inspira tanto aborrecimento e frustración como intriga e epifanía"

(Zryd, Michael (2007): "Avant-Garde Films: Teaching Wavelength" in Cinema Journal, Vol. 47, Issue 1 (Fall 2007), p. 11)

Mércores 30 de xuño ás 21:30
Wavelength
(Michael Snow, Canadá / EUA, 1967, 45', VO)
(nostalxia)
((nostalgia), Hollis Frampton, EUA, 1971, 38', VOSG)
Presentado por Alberte Pagán

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Comentarios (1)

‘A paixon de Xoana de Arco’ hoxe

"Vermos hoxe La passion de Jeanne d'Arc ponnos diante dun tribunal medieval, e fainos pensar no pouco que mudou a posta en escena dos xuízos desde hai case seiscentos anos. Dános a ver como a maneira de tratar coas leis non implica necesariamente que se faga xustiza con elas"

(Ramiro Ledo Cordeiro: "Facer filmes contra o seu tempo", in Non conciliados. Argumentos para a resistencia cultural. Santiago de Compostela: Cineclube de Compostela, 2010, p. 168)

Xoves 24 de xuño ás 21:30 [Atención á mudanza de día]
O proceso de Artaud
(Ramiro Ledo, Galiza, 2010, 13', VO)
Presentado polo director do filme

Coa proxección tamén de:
Montaxe en catro movementos: 1. O mercado do trigo
(Montaggio in quattro movimenti: 1. A Corner In Wheat, Danièle Huillet e Jean-Marie Straub, Italia, 1985 / D. W. Griffith, EUA, 1909, 14')
A rodaxe de 'Sala 10'
(Le tournage de '10e Chambre', Raymond Depardon, 2004, 14')

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Comentarios

Non conciliados (2). Presentación

Isaac Lourido –responsábel tamén do limiar de Non conciliados. Argumentos para a resistencia cultural– presentou con Daniel Salgado e Miguel Prado a publicación na festa de noveno aniversario do Cineclube de Compostela. A continuación reproducimos as notas para a súa intervención, que amabelmente nos reenviou.

[Non conciliados. Argumentos para a resistencia cultural pódese conseguir nas proxeccións do Cineclube de Compostela, nos postos de venda de Estaleiro Editora, na libraría Couceiro de Santiago de Compostela, na libraría La Central de Barcelona ou enviando un correo cineclubedecompostela {arroba} gmaill {punto} com]

====================

Teoria, cultura, resistencia: Elogio da extravagância [pdf]
Isaac Lourido

Das conversas mantidas esta semana com Daniel Salgado sobre Non conciliados. Argumentos para a resistencia cultural e o jeito de enfrentar este acto de apresentaçom, a ideia que me resultou mais sugestiva das que el colocou girava em torno ao carácter lunático de editar hoje um volume em papel sobre resistência cultural. Concordo com poucas reservas. Mas acho oportuno, à luz de questons que eu próprio me formulei projectando a minha achega para o livro e como resultado da sua leitura, acrescentar o número de ideias, nom sei se lunáticas mas em todo caso raras, infreqüentes, atípicas, que aparecem convocadas nesta iniciativa:

(1) Este mesmo acto, a ideia de começar com a apresentaçom dum livro umha jornada festiva em que música e diversom tenhem atingido um protagonismo principal mais do que merecido, só pode ser qualificada, efectivamente, como estrafalária ou excéntrica.

(2) Excéntrico tamém, quer dizer, periférico, marginal hoje em dia na Galiza, é dar ao prelo umha publicaçom colectiva em que a língua nom comparece no título nem se assume como núcleo básico de reivindicaçom.

(3) Ao mesmo tempo é rara, tal e como estám os tempos, a impossibilidade de estabelecer conexons unívocas entre os discursos veiculados em Non conciliados e programas ou posiçons políticas concretas e/ou institucionalizadas. Nom hai, desde logo, vínculos com a oficialidade nem tampouco, abofé, qualquer vontade adoutrinadora ou exclusivamente auto-compracente.

(4) Atípica é, com certeza, a media de idade das persoas participantes no projecto, próxima polos meus cálculos aos trinta anos e, nalgum sentido, responsável de reconduzir o novo, o emergente, as vozes ocultas, cara a práticas emancipadoras.

(5) Infreqüente é, para além, o preço da ediçom física do volume e a possibilidade de aceder de balde aos seus conteúdos na rede (segundo me informam). Discordantes co discurso pedichón majoritário na indústria cultural deste país, o Cineclube dá continuidade con este projecto à abertura de espaços intelectuais progressivamente mais acessíveis e, em última instáncia, fundadores dalgumha caste de democracia cultural. Nom privativa. Anti-SGAE, quero dizer.

(6) Pouco estendidas, ainda que reconhecíveis para moitos e moitas de nós, som as marcas que este livro amosa sobre umha ideia do desenho gráfico e editorial diametralmente oposta ao que constitui norma. Marcas cujas sobriedade e elegáncia conseguem a incorporaçom ao mesmo discurso crítico ao que servem como cauce.

(7) Impensável era, finalmente, a distribuçom de qualquer livro de forma conjunta com um CD de música em que nom participe Uxía Senlle [no canto de Uxía Senlle pode colocar nome do seu gosto: participe deste texto].

Acredito na brevidade, polo que irei ponhendo o ramo. Um ramo para o qual me inspiro, e sem que sirva de precedente, em George Bush filho (e assassino e filho de assassino). Digo isto porque articularei umha manobra preventiva. Quer dizer, preditora dalgumhas das críticas que a este livro lhe poderiam ser colocadas.

A primeira delas teria a ver com a ideia de cultura. Penso, neste sentido, na possibilidade dumha crítica derivada da compreensom do cultural como ámbito alheio à política e à activaçom efectiva, ou só em segundo grao e subsidiriamente, de processos de transformaçom social. Como resposta, insisto que preventiva, recorrerei a um pequeno parágrafo escrito por António Méndez Rubio:

    Enquanto a cultura abandona a ilusom de ser um paraiso ideal, portador de valores universais e eternos, quer dizer, imutáveis, começa a se fazer concreta, múltipla, acessível. Por outras palavras, devém elemento transformável e transformador da realidade. Enquanto tecido, campo aberto de relaçom e dispersom onde se cruzam discursos e práticas, a paisagem da cultura, tam instável quanto impossível, admite um olhar, umha aproximaçom aos seus mecanismos mais importantes através dumha perspectiva teórica capaz precisamente de articular, de forma crítica, a noçom de prática e a noçom de discurso. Convoca um olhar que nos está a olhar (Antonio Méndez Rubio, El conflicto entre lo popular y lo masivo, 1995, p. 1)

Outra actitude crítica previssível está relacionada com a ideia de teoria. Quer dizer, com o inercialismo presente em mais de um programa político tendente à destituiçom do pensamento e da reflexom teórica, da batalha das ideias, na sua comparaçom com os efectos imediatos produzidos pola acçom. Como ferramenta de defesa valerei-me doutra citaçom, consignada por Iria Sobrino na sua achega para este livro:

    A teoría  é unha práctica, que loita contra o poder, loita para facelo aparecer onde é máis invisíbel e insidioso. Unha teoría é un sistema local da loita: designa os núcleos de poder, denúnciaos, fala publicamente deles. Esta forma de loita constitúe a primeira inversión do poder (Michel Foucault, “Os intelectuais e o poder”, 1972)

Quem conhecer as recomendaçons retóricas acaídas a este tipo de acto, detectaria a ausência, no início, dos inescusáveis agradecimentos. Preferim deixá-los para a despedida porque pensei que, se houver aplausos ao final deste acto, em nengum caso deveriam estar destinados à minha intervençom. E sim, com certeza, a todas as persoas que colaborárom, que colaborastes, na concreçom deste projecto e moi especialmente a Daniel Salgado, Xiana Arias e X. Carlos Hidalgo como coordenadores e principais impulsores desta anomalia rara, desta excentricidade infreqüente.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Comentarios

Ollar o espectador

"Nun principio pensaba que as luces do cinema se apagaban para que puidésemos ver mellor as imaxes do ecrán. Logo mirei o público sentado cómodamente na butaca e vin que existía unha razón moito máis importante: a escuridade axuda ao espectador a se aillar e ficar só. Están con outros mais ao tempo afastados. Cando mostramos un mundo cinematográfico á audiencia, cada un deles aprende un universo personal através da riqueza da súa propia experiencia".

(Abbas Kiarostami)

Mércores 16 de xuño ás 21:30
Shirin
(شیرین, Abbas Kiarostami, Irán, 2008, 92', VOSG)

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Comentarios (1)

« Anotacións anteriores