cineclube de compostela

«Montar sen deixar de desmontar»

«Montar sen deixar de desmontar». Así define Alfonso Camacho o seu traballo de rexistro dos obradoiros de flamenco impartidos no centro social okupado e autoxestionado Fábrica de Sombreros, entre febreiro e maio de 2009. Antes de se converter nun filme acabado, estas Notas sobre o flamenco que presentamos no Cineclube dán conta do mesmo proceso de aprendizaxe que comparten os alumnos que asisten a ese obradoiro semanal. A cámara tatexa, proba, trabúcase, exhíbese en bruto: «algo que se asemellaba co propio taller, onde cada palabra cantada estaba lonxe de ser un obxecto consumado»

(Ilustración de Neus Caamaño)

Mércores 19 de xuño ás 21:30 no Pichel
Notas sobre o flamenco [traballo en curso]
(Alfonso Camacho, Andalucía, 2013, 58′, VO)

Tupy or not tupy

«Só a Antropofagia nos une. Socialmente. Economicamente. Philosophicamente.

Unica lei do mundo. Expressão mascarada de todos os individualismos, de todos os collectivismo[s]. De todas as religiões. De todos os tratados de paz.

Tupy, or not tupy that is the question.

Contra todas as cathecheses. E contra a mãe dos Gracchos.

Só me interessa o que não é meu. Lei do homem. Lei do antropofago.

Estamos fatigados de todos os maridos catholicos suspeitosos postos em drama. Freud acabou com o enigma mulher e com outros sustos da psychologia impressa.

O que atropelava a verdade era a roupa, o impermeavel entre o mundo interior e o mundo exterior. A reacção contra o homem vestido. O cinema americano informará.»

[...]

(fragmento do Manifesto Antropófago de Oswald de Andrade, 1928)

Mércores 12 de xuño ás 21:30 no Pichel
Triste Trópico
(Triste Trópico, Arthur Omar, Brasil, 1974, 75′, VOSP)
Sesión paralela da 8a Mostra de cinema etnográfico do Museo do Pobo Galego

Xuño 2013

XUÑO 2013

Mércores 5 de xuño ás 21:30 no Pichel
O diario de David Holzman
(David Holzman’s Diary, Jim McBride, EUA, 1967, 74′, VOSG)

Sábado 8 de xuño a partir das 19:30 no Pichel
FESTA ANIVERSARIO Nº12
19.30 | Teatro
Hámster (Histeria Teatro, 30’)

20.30 | Proxeccións
De jamones y monjas (Daniel Cuberta, 2011, 37’, VO)
Secreto para despertar al pueblo (Daniel Cuberta, 2012, 1’26, VO)
Sé villana. La Sevilla del Diablo (María Cañas, 2013, 40’, VO)

22.00 | Concertos
Santos Morcegos!!!
Familia Caamagno
DJ Chapaev

Mércores 12 de xuño ás 21:30 no Pichel
Triste Trópico
(Triste Trópico, Arthur Omar, Brasil, 1974, 75′, VOSP)
Sesión paralela da 8a Mostra de cinema etnográfico do Museo do Pobo Galego

Mércores 19 de xuño ás 21:30 no Pichel
Notas sobre o flamenco [traballo en curso]
(Alfonso Camacho, Andalucía, 2013, 58′, VO)

Mércores 26 de xuño ás 21:30 no Pichel
Que veñen os socialistas!
(¡Que vienen los socialistas!, Mariano Ozores, Estado Español, 1982, 85′, VO)
Presentada por José Manuel Sande e José Luis Castro de Paz
[Sesión especial Olimpíadas]

■ Preme na imaxe para descargar o cartaz en pdf

Nin directo nin verdade

«O diario de David Holzman de Jim McBride, feito con menos de 3000 dólares durante 5 días de gravación principal, consegue ao mesmo tempo adiantarse 20 anos á súa época e ser perfectamente contemporáneo da mesma. Precedente espiritual do movemento de cinema americano independente de baixo presuposto (así como de This is Spinal Tap e a conseguinte serie de “mockumentaries”), é tamén un retrato detallado do Nova Iorque do verán de 1967, que fai sentir esa morea de conceptos cargados, idealismos, e dogmas que chamamos os Sesenta. É difícil imaxinar agora o revolucionario que foi a combinación de gravación en exteriores, sensibilidade da película e cámara en man, mais durante os 60 estábanse a explorar por vez primeira as estimulantes posibilidades que ofrecía unha narrativa improvisada que prometía capturar os feitos a medida que estes ocorrían. As cámaras de Rickey Leacock e D.A. Pennebaker, Andy Warhol, Andrew Noren e os Irmáns Maysles estabeleceron unha nova relación cos seus suxeitos: íntima, reveladora e persoal, en contra dunha tradición documental onde os seres humanos eran usados en primeiro lugar como ilustración de diversos temas sociais. E o nome mesmo de cinema verdade anunciaba que eses filmes acadaran a meta da investigación filosófica: a verdade. Os teóricos británicos preferían o termo Cinema Directo, dando a entender que era a Vida Real Transmitida Directamente Cara Ti, de forma non mediada. O caso é que non era nin Directa nin Verdade, e estas ilusións explóranse de maneira cómica e punxente en O diario de David Holzman.»

(tirado do texto de Jaime Wolf para a edición en laserdisc de Criterion)

Mércores 5 de xuño ás 21:30 no Pichel
O diario de David Holzman
(David Holzman’s Diary, Jim McBride, EUA, 1967, 74′, VOSG)

Festa aniversario nº12

FESTA ANIVERSARIO Nº12 — CINECLUBE DE COMPOSTELA
Sábado 8 de xuño de 2013, a partir das 19.30 no C.S. O Pichel 

19.30 | Teatro
Hámster (Histeria Teatro, 30′)

20.30 | Proxeccións
De jamones y monjas (Daniel Cuberta, 2011, 37», VO)
Secreto para despertar al pueblo (Daniel Cuberta, 2012, 1’26», VO)
Sé villana. La Sevilla del Diablo (María Cañas, 2013, 40′, VO)

22.00 | Concertos
Santos Morcegos!!!
Familia Caamagno
DJ Chapaev
-

Entrada concertos: 3€ (destinados íntegramente aos músicos)

Cris Lores + Alberte Pagán + Urro

«Um dia Cris prestou-me umha cámara de Super 8mm para filmar umha bandeira de Israel que logo pretendíamos “queimar” no projector (para o início de Película urgente por Palestina). Por algum erro técnico, o rolo saiu da cámara tam virge como entrara, agás uns poucos planos que Belén Veleiro rodara com anterioridade. Visto o resultado, e como acto lúdico e didáctico para o filho de Cris, ou quiçá por aburrimento, o neno e mais eu pugémo-nos a rascar e perforar a emulsom negra da película para ver que dava isso na pantalha. Acabada a breve projecçom, esquecim-me da película, que cria no lixo, até que tempo despois vejo-a renascer como a fermosa 8, que tira vida do plástico morto e cores de onde só havia sombras. Em 8 Lores fai coas images rascadas o que pretendíamos fazer inicialmente coa bandeira de Israel: ralentizá-las, queimá-las, distorsioná-las. Mas 8 é umha obra efémera por natureza, porque cada projecçom implica umha perda de “massa muscular”. Tampouco nom tem umha estrutura e umha duraçom fixa, porque para o cineasta-projeccionista cada actuaçom é única: a película original é umha partitura minguante que Lores interpreta de cada vez. Existe o registro videográfico dalgumha destas “interpretaçons” (umha delas sobre as images de Eclipse metanoico no festival (S8)), mas estes sucedáneos nunca poderám substituir a experiência do “directo”.

A paulatina e inevitável desapariçom do material de 8 topou um acougo na acertadamente titulada Alzheimer (2013, 8’). A música de Urro dá-lhe um toque de inquietude à beleza dumhas images que surgem do celuloide que se destrue: o material desaparece para produzir essas cores intensas que o acabarám imortalizando. Como as fotografias de (nostalgia) (Frampton), que ardem e se perdem para sempre ante os nossos olhos ao tempo que ficam registradas e imortalizadas na película.»

(fragmento de Cris Lores. O home da cámara, texto de Alberte Pagán que poderedes ler completo na sesión do vindeiro mércores)

Mércores 29 de maio, ás 22.00h no Pichel
Virando
Ventana
See the Sea
LimpaParaBrisas
Ponte Quieta
Cielulosas
Corpi in movemento Due
Nueve
8
(Cris Lores, Galiza, 2007-2013, 75′, VO)
Presentada por Alberte Pagán. Coa presenza do director e a música ao vivo de Urro.

Autografía

«O filme [Cor can que foxe] ten a súa orixe nun período de convalecencia durante o cal o director revisa unha serie de imaxes que almacenara en discos duros ao longo de oito anos. Imaxes que, no seu caso, superan a calidade espontánea e casual do arquivo doméstico, e preséntanse coma suxerintes postas en escena. Algunhas delas teñen un claro compoñente mítico: recrean micro-relatos cosmogónicos da súa Venezuela natal ou evocan de forma romántica un tempo perdido que, con todo, ficou tatuado a golpe de tacón nunha baldosa das Ramblas. Outras son rexistros de motivos visuais que remiten a espazos utópicos, coma o sinuoso percorrido polo voluptuoso cadro de El Bosco, ou son olladas fugaces a uns vídeo chats nos que subxace idéntica pulsión erótica. E as menos semellan tests, probas que poderían remitir a algún proxecto frustrado, mais que aquí inseridas se prestan a unha interpretación metafórica. Penso nunha escena na que Duque dá indicacións a un «actor» ao que, pouco despois de que perda o seu zapato, nós, os espectadores, perderemos de vista para sempre. Desde entón, e coma esta personaxe, tenderemos a seguir a corrente, camiñar descalzos en pos dun apoio que nos achande o camiño. Pero isto non ocorre. Ao longo da metraxe as imaxes-memoria sucédense a modo de secuencias oníricas e técense con tenues fíos narrativos nos que a «ficción» se funde co autobiográfico e biofilmográfico. O relato autobiográfico de Duque, ou se cadra sería máis axeitado denominalo autográfico, opera coma un prisma que descompón o eu en impresións, sensacións, afectos, obsesións, lembranzas e fantasías.»

(Elena Oroz en Color perro que huye, Blogs&Docs, xullo 2011)

Mércores 22 de maio, ás 21.30h no Pichel
Cor can que foxe
(Color perro que huye, Andrés Duque, Estado Español, 2011, 70′, VO)

Un tremor leve

«En A marcha de Sherman, filmo a Karen, unha vella amiga, que, evidentemente, sabe que a estou a filmar. Karen compórtase dun xeito levemente diferente ao habitual. Se cadra se incorpore máis sobre a cadeira, ou pase a man polo cabelo con certo nerviosismo porque está a ser filmada. Ese embarazo leve, esa vulnerabilidade, é o que nos mete no filme. A consciencia do cineasta dunha situación embarazosa -as vacilacións que percibimos na voz en off, o movemento da imaxe cando se confronta con esta cuestión: como ser un ser humano cando se manteñen en equilibrio sobre o ombreiro sete quilos de material-, tamén forman parte da ecuación. Ese embarazo axuda a erguer o toldo da tenda -a da realidade- para permitir o espectador entrar no filme, ocupar o espazo da acción. Cando presenciamos filmes autenticamente rodados na “vida verdadeira”, aparece sempre nelos un tremor leve, un suspense.»

(Ross McElwee, «Trouver sa voix», Trafic, 1995. Podedes ler a tradución ao castelán en Blogs & Docs)

Mércores 15 de maio, ás 21.30h no Pichel
A marcha de Sherman
(Sherman’s March, Ross McElwee, EUA, 1986, 157′, VOSG)

O diario

«Cando se estreou, en outubro de 1972, Reminiscencias dunha viaxe a Lituania de Mekas, a prensa convencional, como era de agardar, non deu entendido o filme porque o xulgaba polos estándares dun produto de Hollywood, mais do que como un traballo de vangarda. [...] A miña leitura, aos 21 anos, era que o filme erá só fallido se se xulgaba polos estándares da crítica de Hollywood, debido á cámara errática e nerviosa, as imaxes sobre e subexpostas e á rápida montaxe. Estimeina acertada como unha obra de arte conscientemente construída. [...] Un par de anos pasarían antes de que ninguén entendera o significado do que Mekas estaba a facer, en relación co que despois se daría en chamar «diario filmado». É certo, xa estreara os seu diario filmado temperán Diarios, Cadernos e Bocexos (1969), pero non coido que nin o propio Mekas entendera que entaba creando unha nova forma filmica, que lle aseguraría finalmente un lugar na historia do cinema como realizador, e non só como crítico, polemista, exhibidor e arquiveiro da vangarda.»

(HORAK, Jan-Cristopher: «Rereading Mekas: Avant-garde Film and Audience Subjectivity». Podedes ler o texto completo en inglés aquí)

Mércores 8 de maio, ás 21.30h no Pichel
Reminiscencias dunha viaxe a Lituania
(Reminiscences of a Journey to Lithuania, Jonas Mekas, Reino Unido/RFA, 1972, 88′, VOSG)

Follas do Cineclube: 1 de maio

■ Preme na imaxe para descargar a Folla do Cineclube repartida na sesión do 1 de maio.

■ Recordade que podedes acceder a textos editados anteriormente polo Cineclube na sección Textos deste mesmo blog.