O tiroteo


the shooting

“Inspirado de lonxe nunha historia de Jack London, o guión d’O tiroteo estivo listo en apenas tres meses. O resultado, segundo Hellman, “non se podía producir, aínda que era moi interesante. Entón tiven fe nela [Carole Eastman] e no seu talento, e decidín seguir adiante”, e aínda que non lle gustaban determinadas pasaxes, demasiado expositivas —nas súas propias palabras—, non houbo reescrituras nin versións adicionais do mesmo. Como non podía ser doutra maneira, a Corman horrorizouno o libreto (e tamén o de Montar o furacán), ata o punto de pensar en suspender ambas producións, sendo os cartos que xa investira nos preparativos o único motivo polo que non o fixo. A pesar de tres días de retardo debido á choiva, a película rodouse en 15 días, sen gastar nin un centavo máis dos 75.000 dólares presupostados, e logo de seis meses de posprodución participou en varios festivais internacionais da talla dos de Cannes ou Edimburgo. Ao contrario que en Francia, onde un distribuidor mercou os dereitos á calor do rebumbio que a película causou en determinados círculos cinéfilos (aínda que quebraría sen chegar a estreala), nos Estados Unidos ninguén se interesaría comercialmente nela ata que, en 1971, e atento á popularidade que Nicholson estaba adquirindo, Jack H. Harris mercara os dereitos d‘O tiroteo e Montar o furacán para estrealas en salas ese mesmo ano”.

Tirado de “O tiroteo” por Andrés Rubín de Celis en Miradas de Cine, número 96 marzo 2010.

Mércores 20 de maio ás 21:30 no Pichel
O tiroteo
(The Shooting, Monte Hellman, EUA, 1966, 82′, VOSG)

Goliath


“Os e as fans das curtas dos irmáns Zellner atoparán moitas cousas que lles van ser familiares: a localización de Austin, a marabillosa fotografía de Jim Eastburn, os propios Zellner en papeis centrais… Do que algúns non se decatarán é de que este é, de feito, o primeiro filme distintivo dos irmáns; nos últimos 90 fixeron unha excéntrica comedia en 16mm chamada Plastic Utopia, que eu unha vez tiven o pracer de ver proxectada cos carretes fóra de orde. A esta seguiulle Frontier (que non mirei), unha fábula de ciencia ficción rodada integramente na linguaxe inventada do Bulboviano. Despois viñeron as curtas, que se converteron en alicerces perennes do itinerario de Sundance e que, durante catro ou cinco anos, viron os guieiros das súas voces idiosincráticas crebaren, os seus chistosos ósos facérense maiores. O seu traballo foi recoñecido como único e incualificable, por non dicir mordaz. Unha estraña sensibilidade, máis amarga, mesturábase mesmo nos máis parvos dos seus paseos, e desta caste de anti­pathos emerxe nunha agridoce misantropía demoledora en Goliath. O seu estilo observador volve aos adaxios dos vellos cinematógrafos sobre a lonxitude dos obxectivos: o que é unha traxedia en primeiro plano torna comedia nun plano aberto. Abonda dicir que este é un filme cunha chea de planos abertos”.

Fragmento de “Riso entre dentes” de David Lowery en Hammer to nail.

Mércores 13 de maio ás 21:30 no Pichel
Goliath
(Goliath, David Zellner, EUA, 2008, 80’, VOSG)

A historia de Phenix City


tumblr_inline_mh6ck83opc1qb8zyf

“Nunha década de policiais feos e duros, ningún director fíxoos máis desagradables, fríos e visualmente incómodos que Phil Karlson. O máis severo moralista dos anos cincuenta, os seus filmes carecen da divertida rebeldía romántica dos de Fuller e da fresca axitación dos de Don Siegel. Un sinxelo estilista, aparentemente sen gracia, as súas obras cheas de dor física e dano psicolóxico rabiosamente orquestrados e traballados deixan certo mal sabor de boca, retratando o crime como un monstruoso mal contaminador, e despoxándoo de calquera glamour que tivera posuído. El é a figura clave da violencia nos anos cincuenta, especializado na disposición en primeiro plano de rostros esmagados e sanguinolentos. Os filmes de Karlson son viaxes desencantadas e extenuantes a través do sufrimento e a súa desacougante violencia é infecciosa, dada a necesidade dunha vindeira contra­violencia. Os seus heroes cambalean debilmente por unha vida que malla neles como se fosen sacos de boxeo ata que xa non poden máis e colapsan, contraatacando nun frenesí sen sentido. Karlson e Fuller comparten unha visión de pesadelo do status quo estadounidense e unha esperanza desesperada de que este pode ser purgado dos seus males. Fuller quere liberar o país da súa hipocrisía burguesa e disensión ideolóxica. Karlson quere facelo seguro para levar unha vida normal e decente. O seu estrés e case sempre (aparentemente) local, a familia, a comunidade, a vila. Fuller é o máis flexible dos dous, el pode aguantar a tunda e esbozar un sorriso. Para Karlson os criminais son a chusma máis baixa, e o crime debe ser meticulosamente destruído. O seu odio é profundo, e os seus sórdidos e fáciles filmes de acción son auténticos asaltos sobre a automática percepción de “entretemento” que ten a audiencia da gran pantalla”.

Tirado do libro Dreams & Dead Ends: The American Gangster Film, Second Edition, Jack Shadoian, New York, Oxford University Press, 2003.

Mércores 6 de maio ás 21:30 no Pichel
A historia de Phenix City
(The Phenix City Story, Phil Karlson, EUA, 1955, 100′, VOSG)

Maio 2015


maio6015MAIO 2015

Mércores 6 de maio ás 21:30 no Pichel
A historia de Phenix City
(The Phenix City Story, Phil Karlson, EUA, 1955, 100′, VOSG)

Mércores 13 de maio ás 21:30 no Pichel
Goliath
(Goliath, David Zellner, EUA, 2008, 80’, VOSG)

Mércores 20 de maio ás 21:30 no Pichel
O tiroteo
(The Shooting, Monte Hellman, EUA, 1966, 82′, VOSG)

Mércores 27 de maio ás 21:30 no Pichel
Dioses
(Claudio Pato, Galiza, 2014, 24′, VO)
To face
(Claudio Pato, Galiza, 2011, 13′, VO)
Parque Europa
(Claudio Pato, Galiza, 2008, 5′, VO)
Coa presenza do director

O home de vime


wickerman

“Pódese dicir que, aínda que a película se estreou en 1973, O home do vime ata os 90 non existía. Coñecíana basicamente frikis do cine de terror psicotrónico e xente desa caste. A partir desa década, a película empezou a gañar máis adeptos, seguindo unha dinámica moi diferente á que adoitan seguir as películas de terror británicas dos 70, xa que, normalmente, unha película destas características pode ter unha certa repercusión inicial con Christopher Lee como protagonista, pero o normal é que se vaia apagando co tempo ata quedar soterrada nos arquivos da cinemateca de xénero de rigor. En cambio, a esta fita pasoulle todo o contrario, con cada década que pasaba ía medrando a súa audiencia. O que provocou que esta película fose de culto e unha película máis popular foi precisamente a súa música. Non foi un filme que se recuperase por si propio, senón que o interese se centrou en reivindicar a súa banda sonora. A banda sonora d’O home de vime era máis famosa que O home de vime. Foi o circuíto underground o que recuperou o filme, refírome a músicos underground que nun certo momento atoparon unha fonte de inspiración nesta mestura de folk, paganismo e toda unha serie de ingredientes que ten a banda sonora e que a fan tan especial. De modo que hoxe en día hai unha chea de bandas británicas máis comerciais como Pulp que teñen feito versións de temas como Willow’s song, que é á súa vez o tema máis famoso da banda sonora”.

Fragmento de “The Wicker Man: 40 anos de culto” por David Puente e Javier Calvo en Cine Club Fum.

Mércores 29 de abril ás 21:30 no Pichel
O home de vime
(The Wicker Man, Robin Hardy, EUA, 1973, 88′, VOSG)

PROGRAMACIÓN ESPECIAL en Liberec (República Checa)


vikingland

Venres 24 de abril ás 15:00 h no Kino Varšava (Liberec, República Checa)
1977
(Peque Varela, Galiza, 2008, 11′, V.O.S.I.)
O proceso de Artaud
(Ramiro Ledo, Galiza, 2010, 13′,V.O.S.I.)
Eclipse
(Alberte Pagán, Galiza, 2010, 21′, V.O)
París#1
(Oliver Laxe, Galiza, 2007, 31′, V.O)
Encontro con Alberte Pagán

Descanso

Vikingland
(Xurxo Chirro, Galiza, 2011, 99′, V.O.S.I.)

Descanso

Películas de Cris Lores en 16 mm con música en directo de Urro (aproximadamente 45′)
Encontro con Cris Lores

Durme, durme, meu amor


durme durme meu amor

“Dura e tenebrosa pero tamén brutal, crítica, bárbara, rachadora, irritada, grotesca, delirante, esperpéntica, surrealista, disparatada, hilarante, entolecida, desesperada, excéntrica, absurda, tremendista, esgazada, negra, aceda… Son inacabábeis os adxectivos que agroman da boca (ou da pluma) do espectador (ou do crítico) que ten ocasión de visionar por vez primeira a porén incomprensibelmente aínda non moi vista Duerme, duerme, mi amor.

O propio Regueiro ten sinalado como o filme supuña trasladar o asocial e impotente amador-asasino provinciano interpretado por López Vázquez en Carta de amor de un asesino a un populoso barrio do cinto urbano madrileño (o Parque de Lisboa), onde podería obter a vitalidade e a eficaz relación co público das que careceran no filme anterior, fixado, aínda en modo e de certa maneira, ao cripticismo metafórico do “Modelo Querejeta”. Ese empeño –no que se conxugaban as expectativas comerciais do proxecto cunha urxencia sa de comunicación do gran público ao que se dirixía– sen dúbida había verse favorecido, ademais de polo rostro e as singulares valencias e prestacións populares do gran actor co que Regueiro volvía contar (que encabeza un reparto excepcionalmente axustado ao proxecto, con María José Alfonso, Rafaela Aparicio, Laly Soldevila, Lina Canalejas, Manuel Alexandre ou Isabel Pallarés), polo recurso ao máis convencional e simpliño de entre os (xa de por si) esquemas argumentais repetitivos, con todo de raizame sainetesca, das comedias de consumo da época. Isto é: o “españolito” reprimido que trata de liberarse da súa muller e mesmo pensa en matala, para poder foder na veciña, pero que acaba por retornar ao doce fogar”.

Fragmento tirado do artigo “Reciclando o detritus: (i)lóxica onírica e xeometría grotesca en Duerme, duerme, mi amor” en Me enveneno de cine. Amor y destrucción en la obra de Francisco Regueiro, José Luis Castro de Paz; Xosé Nogueira (coords.), Santander, Shangrila Textos Aparte.

Mércores 22 de abril ás 21:30 no Pichel
Durme, durme, meu amor
(Duerme, duerme, mi amor, Francisco Regueiro, España, 1975, 90′, VO)

Presentación do libro Me enveneno de cine: Amor y destrucción en la obra de Francisco Regueiro con José Luis Castro de Paz

Inventario de posturas


us go home

Tout les garçons et les filles de leur âge (1993) foi unha serie televisiva francesa de nove capítulos onde nove directores selecionados debían por en escea os seus recordos musicais. Ao recibir a proposta, Denis decidiu crear unha peza, US Go Home, basada na influencia da música rock na xuventude francesa dos sesenta, algo que sen dúbida lle tocaba de preto, pero para facelo evitou a mera autobiografía e decidiu tomar como tema a relación entre dous irmáns (Grégoire Colin e Alice Houri), un elemento que lle interesaba estudar en profundidade, sobre todo a partir da súa anterior película, J’ai pas sommeil.

Polo seu carácter retrospectivo, US Go Home ten unha forma bastante diferente ao resto das súas obras, xa que para falar dese período a directora bota man dos códigos visuais que máis lle influenciaron durante esa etapa de súa vida: por un lado, a Nouvelle Vague (a ensamblaxe brusca da música, a denuncia antiimperialista) e, por outro, o cine do director xaponés Yasujiro Ozu (o retrato familiar e a vida tranquila no extrarradio).

Afastada por este encargo do seu discurso poscolonialista, Denis quita peso do guión. O argumento é mínimo: unhas mozas queren ir a unha festa, e a realizadora parece máis centrada, como expón o crítico Adrian Martin, en realizar “un inventario de posturas e actitudes xuveniles” que entronca directamente ca gran parte do cine francés da nova ola. Grazas a esa lixeireza da historia, a directora empeza a moverse aquí con maior soltura e unha das consecuencias é que permite que xurdan unha serie de instantes que nos seus anteriores traballos aparecían moi difuminados, momentos de gran verdade construidos arredor da música, que nada teñen que ver ca trama nin ca psicología dos personaxes e que revelan, nunha última estancia, a profunda humanidade destos”.

Fragmento de “Las ficiones de Claire Denis (1988- 2004)” de Sergio Morera na revista Transit: cine y otros desvíos.

Mércores 15 de abril ás 21:30 no Pichel
US Go Home
(US Go Home, Claire Denis, Francia, 1994, 58’, VOSG)

Ás agachadas


Hide and Seek

“O filme Hide and seek, da cineasta experimental americana Su Friedrich, podería ser descrito como un documental experimental sobre a descuberta adolescente da identidade lesbiana. Combina tres ordes de representación que se entretecen nun filme dunha hora en branco e negro: unha narrativa programada, dramática, sobre unha rapaza de doce anos chamada Lu, que loita coa súa identidade sexual no contexto das súas compañeiras de clase; entrevistas con lésbicas adultas, sobre todo ao redor dos seus recordos da infancia; e unha gama de metraxe atopada e tamén fotografías, incluíndo clips de Simba e filmes de educación sexual dos 60.

Como boa parte do traballo de Friedrich, Hide and seek dálle prioridade ao contido moito máis do que é habitual nos filmes experimentais en América. Traballa desde a idea de filme persoal, autobiográfico, mesmo, para articular a “identidade” como unha construción cultural, que, con todo, está inserida na propia experiencia. As técnicas experimentais despréganse como significados da expresión cultural, pero ao tempo, como significados que poñen en cuestión a representación.A representación da lésbica e a articulación dunha ollada lésbica adoita ser minimizada no traballo de Friedrich, a diferenza da maioría dos e das cineastas identificadas co “queer cinema”, mesmo adoita ser incidental e ignorada por varios críticos. En Hide and seek, ella aprópiase da ollada disciplinar para os seus propios propósitos, para explorar as distintas formas de ver as lésbicas e representar as formas de ver como lésbica”.

Fragmento de “Hide and Seek: Looking for Lesbians”, de Catherine Russell en Experimental Ethnography: The Work of Film in the Age of Video, Duke University Press, 1999.

Mércores 8 de abril ás 21:30 h no Pichel
A historia da menstruación
(The story of menstruation, Walt Disney, EUA, 1946, 10′, VOSG)
Ás agachadas
(Hide and Seek, Su Friedrich, EUA, 1996, 63’, VOSG)

Abril 2015


cartaz abr 44

ABRIL 2015

Mércores 8 de abril ás 21:30 no Pichel
A historia da menstruación
(The story of menstruation, Walt Disney, EUA, 1946, 10′, VOSG)
Ás agachadas
(Hide and Seek, Su Friedrich, EUA, 1996, 63’, VOSG)

Mércores 15 de abril ás 21:30 no Pichel
US Go Home
(US Go Home, Claire Denis, Francia, 1994, 58’, VOSG)

Mércores 22 de abril ás 21:30 no Pichel
Durme, durme, meu amor
(Duerme, duerme, mi amor, Francisco Regueiro, España, 1975, 90′, VO)

Presentación do libro Me enveneno de cine: Amor y destrucción en la obra de Francisco Regueiro con José Luis Castro de Paz

Mércores 29 de abril ás 21:30 no Pichel
O home de vime
(The Wicker Man, Robin Hardy, EUA, 1973, 88′, VOSG)