Inventario de posturas


us go home

Tout les garçons et les filles de leur âge (1993) foi unha serie televisiva francesa de nove capítulos onde nove directores selecionados debían por en escea os seus recordos musicais. Ao recibir a proposta, Denis decidiu crear unha peza, US Go Home, basada na influencia da música rock na xuventude francesa dos sesenta, algo que sen dúbida lle tocaba de preto, pero para facelo evitou a mera autobiografía e decidiu tomar como tema a relación entre dous irmáns (Grégoire Colin e Alice Houri), un elemento que lle interesaba estudar en profundidade, sobre todo a partir da súa anterior película, J’ai pas sommeil.

Polo seu carácter retrospectivo, US Go Home ten unha forma bastante diferente ao resto das súas obras, xa que para falar dese período a directora bota man dos códigos visuais que máis lle influenciaron durante esa etapa de súa vida: por un lado, a Nouvelle Vague (a ensamblaxe brusca da música, a denuncia antiimperialista) e, por outro, o cine do director xaponés Yasujiro Ozu (o retrato familiar e a vida tranquila no extrarradio).

Afastada por este encargo do seu discurso poscolonialista, Denis quita peso do guión. O argumento é mínimo: unhas mozas queren ir a unha festa, e a realizadora parece máis centrada, como expón o crítico Adrian Martin, en realizar “un inventario de posturas e actitudes xuveniles” que entronca directamente ca gran parte do cine francés da nova ola. Grazas a esa lixeireza da historia, a directora empeza a moverse aquí con maior soltura e unha das consecuencias é que permite que xurdan unha serie de instantes que nos seus anteriores traballos aparecían moi difuminados, momentos de gran verdade construidos arredor da música, que nada teñen que ver ca trama nin ca psicología dos personaxes e que revelan, nunha última estancia, a profunda humanidade destos”.

Fragmento de “Las ficiones de Claire Denis (1988- 2004)” de Sergio Morera na revista Transit: cine y otros desvíos.

Mércores 15 de abril ás 21:30 no Pichel
US Go Home
(US Go Home, Claire Denis, Francia, 1994, 58’, VOSG)

Ás agachadas


Hide and Seek

“O filme Hide and seek, da cineasta experimental americana Su Friedrich, podería ser descrito como un documental experimental sobre a descuberta adolescente da identidade lesbiana. Combina tres ordes de representación que se entretecen nun filme dunha hora en branco e negro: unha narrativa programada, dramática, sobre unha rapaza de doce anos chamada Lu, que loita coa súa identidade sexual no contexto das súas compañeiras de clase; entrevistas con lésbicas adultas, sobre todo ao redor dos seus recordos da infancia; e unha gama de metraxe atopada e tamén fotografías, incluíndo clips de Simba e filmes de educación sexual dos 60.

Como boa parte do traballo de Friedrich, Hide and seek dálle prioridade ao contido moito máis do que é habitual nos filmes experimentais en América. Traballa desde a idea de filme persoal, autobiográfico, mesmo, para articular a “identidade” como unha construción cultural, que, con todo, está inserida na propia experiencia. As técnicas experimentais despréganse como significados da expresión cultural, pero ao tempo, como significados que poñen en cuestión a representación.A representación da lésbica e a articulación dunha ollada lésbica adoita ser minimizada no traballo de Friedrich, a diferenza da maioría dos e das cineastas identificadas co “queer cinema”, mesmo adoita ser incidental e ignorada por varios críticos. En Hide and seek, ella aprópiase da ollada disciplinar para os seus propios propósitos, para explorar as distintas formas de ver as lésbicas e representar as formas de ver como lésbica”.

Fragmento de “Hide and Seek: Looking for Lesbians”, de Catherine Russell en Experimental Ethnography: The Work of Film in the Age of Video, Duke University Press, 1999.

Mércores 8 de abril ás 21:30 h no Pichel
A historia da menstruación
(The story of menstruation, Walt Disney, EUA, 1946, 10′, VOSG)
Ás agachadas
(Hide and Seek, Su Friedrich, EUA, 1996, 63’, VOSG)

Abril 2015


cartaz abr 44

ABRIL 2015

Mércores 8 de abril ás 21:30 no Pichel
A historia da menstruación
(The story of menstruation, Walt Disney, EUA, 1946, 10′, VOSG)
Ás agachadas
(Hide and Seek, Su Friedrich, EUA, 1996, 63’, VOSG)

Mércores 15 de abril ás 21:30 no Pichel
US Go Home
(US Go Home, Claire Denis, Francia, 1994, 58’, VOSG)

Mércores 22 de abril ás 21:30 no Pichel
Durme, durme, meu amor
(Duerme, duerme, mi amor, Francisco Regueiro, España, 1975, 90′, VO)

Presentación do libro Me enveneno de cine: Amor y destrucción en la obra de Francisco Regueiro con José Luis Castro de Paz

Mércores 29 de abril ás 21:30 no Pichel
O home de vime
(The Wicker Man, Robin Hardy, EUA, 1973, 88′, VOSG)

A historia que nunca ocorreu


Captura de pantalla 2015-03-23 a las 11.07.20

“Cando descubrín esta película flipei bastante. Todos os elementos adecuados estaban no seu sitio. É dos sesenta, é checa, é obviamente un tipo de historia de fantasía infantil e, o mellor de todo, ten UN GATO QUE LEVA GAFAS DE SOL. Non só un gato. Un gato MÁXICO. Non só gafas de sol. Gafas de sol MÁXICAS. Isto é máis ou menos o argumento para venderlle o filme a calquera que teña corazón. Un gato máxico e as súas gafas máxicas. Como NON ía necesitar obsesivamente ver isto? (…) Como a maioría de filmes da Nova Ola Checa, Cando vén o gato usa unha atmosfera abstracta e psicodélica como elemento base para amosar sutilmente a ubicuidade opresiva do goberno comunista. A miúdo estos filmes ilustran o inconformismo nun paradigma de contos de fadas subversivos. O resultado final é algo atemporal que pode gustar tanto a adultos como a nenos. Neste caso o meu neno interior estaba pedindo máis maxia felina, pero iso non me distrae demasiado de disfrutar esta marabilla de filme.

Como a maioría de filmes da Nova Ola Checa, Cando vén o gato usa unha atmosfera abstracta e psicodélica como elemento base para amosar sutilmente a ubicuidade opresiva do goberno comunista. A miúdo estos filmes ilustran o inconformismo nun paradigma de contos de fadas subversivos. O resultado final é algo atemporal que pode gustar tanto a adultos como a nenos. Neste caso o meu neno interior estaba pedindo máis maxia felina, pero iso non me distrae demasiado de disfrutar esta marabilla de filme”.

(fragmento de “The Cassandra Cat” no blog Atomic Caravan)

Mércores 25 de marzo ás 21:30 no Pichel
Cando vén o gato
(Až přijde kocour, Vojtěch Jasný, Checoslovaquia, 1963, 91′, VOSG)

 

Sempre hai un mañá


There's Always Tomorrow

“O cine é como un campo de batalla”, dicía Sam Fuller -que en 1948 escribiu o guión de Shockproof para Douglas Sirk- nun filme de Jean-Luc Godard, frase que pouco antes de rodar Al final de la escapada tambén escribiu no número 94 de Cahiers du Cinéma a propósito de Tiempo de amar, tiempo de morir (1957). Pero ninguén de nós, nin Godard, nin Fuller, nin eu, estamos á altura de Douglas Sirk, quen dixo: “O cine é sangue, bágoas, violencia, odio, morte e amor”. E Sirk fixo películas de sangue e bágoas, de violencia e odio, películas de morte e películas de amor.

Sirk dixo: “Non se poden facer películas sobre as cousas, so se poden facer películas con cousas, con luz, flores, espellos, sangue e con todas as cousas fantásticas que fan que a vida mereza ser vivida”. Sirk tamén dixo: “A filosofía dun director de cine está na iluminación e nos encadres”. E Sirk fixo as películas máis sentimentais que coñezo; as películas dun hombre que ama aos seres humanos en lugar de desprecialos como facemos nós. Darryl F. Zanuck dixolle un día a Sirk: “Esta película terá que gustar en Kansas City e en Singapur”. Verdadeiramente, Norteamérica é outra cousa”.

(fragmento tirado de “Sobre seis películas de Douglas Sirk” por R. W. Fassbiender)

Mércores 18 de marzo ás 21:30 no Pichel
Sempre hai un mañá
(There’s Always Tomorrow, Douglas Sirk, EUA, 1956, 84′, VOSG)

Pesadelo perfumado


perfumednightmare

“[9] As ideoloxías son axendas políticas que serven para animar ou destruir as desigualdades nunha sociedade. Conectada cos seus temas definitivos de descolonización e liberación humana, a categorización de Pesadelo Perfumado como Terceiro Cinema está tamén baseada na consideración dos seus elementos estilísticos ideolóxicamente determinados:

– O emprego intencional de ángulos de cámara altos e baixos para retratar a disparidade entre os posuidores de poder e os subalternos oprimidos nunha ecuación sociopolítica desequilibrada.

– A frecuente escolla de planos xerais fronte a primeiros planos para situar os personaxes nun contexto comunitario. Gabriel atribúe isto á énfase no realismo psicolóxico no Terceiro Cinema. Cando os primeiros planos son de feito usados, serven para prover comentario social.

– A estratexia de facer aos personaxes mirar directamente á cámara, comunicando implicación coa audiencia. Gabriel sinala que isto é similar ás convencións da narrativa oral, un modo de comunicación que aínda se desenvolve na maioría dos países do Terceiro Mundo.

– O emprego de variacións musicais indíxenas e sons de ambiente realmente distonantes contrastados con periodos de silencio. Isto presenta un ríxido contraste co tono animado das partituras e os deseños de son típicos de Hollywood.

– O uso ideolóxico de montaxe dinámica, ás veces violando regras de espacio e tempo, para delinear contrastes sociopolíticos.

– O emprego da toma longa e ininterrompida para enfatizar un concepto alternativo de tempo en pantalla que difire do apresurado estándar occidental.

– O retrato de eventos e símbolos culturais indíxenas para enfatizar a identidade.

– O uso deliberado de voz over en inglés non sincronizada mantendo aínda audible o diálogo filipino orixinal.

– O uso de non-actores interpretando os seus roles reais ou, polo menos, os seus equivalentes dinámicos, dando como resultado unha caracterización máis auténtica. Entre exemplos máis recentes de Terceiro Cinema asiático que usen a mesma estratexia de casting están The Story of Qiu Ju (China, 1992) de Zhang Yimou, e a súa Not One Less (China, 1999), así como Leaf on a Pillow (Indonesia, 1998), de Carin Nugruho”.

(fragmento tirado de “Perfumed Nightmare and Negative Experiences of Contrast: Third Cinema as Filmic Interpretation of Schillebeeck” por Antonio Sison).

Mércores 11 de marzo ás 21:30 no Pichel
Pesadelo perfumado
(Mababangong bangungot, Kidlat Tahimik, Filipinas, 1977, 93′, VOSG)

 

Audiencia Pública


public hearing

Audiencia Pública (2012), é a primeira longametraxe do cineasta norteamericano James N. Kienitz Wilkins, quen, tomando as transcripcións dos debates populares nun pobo norteamericano sobre a posibilidade de conceder ou non o permiso para deixar crecer a un Walmart, constrúe toda unha parábola sobre a palabra política e a representación (no sentido político e tamén no visual). O que fai Kienitz Wilkins é xuntar a un grupo de actores que representan, palabra por palabra, silencio por silencio, o dito naqueles debates, nun xiro nada cínico que sen embargo multiplica ata o absurdo os procedementos democráticos, que rematan revelándose, como a propia película, como un gran teatro kafkiano no que todo está baixo control. Incluso a disidencia”

(fragmento tirado de “CHP:DOX Copenhague. Diagonales de un festival en diálogo” en Blogs&Docs por Gonzálo de Pedro)

Mércores 4 de marzo ás 21:30 no Pichel
Audiencia pública
(Public Hearing, James N. Kienitz Wilkins, EUA, 2012, 110′, VOSG)

Marzo 2015


Cineclube cartaz marzo15

Mércores 4 de marzo ás 21:30 no Pichel
Audiencia pública
(Public Hearing, James N. Kienitz Wilkins, EUA, 2012, 110′, VOSG)

Mércores 11 de marzo ás 21:30 no Pichel
Pesadelo perfumado
(Mababangong bangungot, Kidlat Tahimik, Filipinas, 1977, 93′, VOSG)

Mércores 18 de marzo ás 21:30 no Pichel
Sempre hai un mañá
(There’s Always Tomorrow, Douglas Sirk, EUA, 1956, 84′, VOSG)

Mércores 25 de marzo ás 21:30 no Pichel
Cando vén o gato
(Až přijde kocour, Vojtěch Jasný, Checoslovaquia, 1963, 91′, VOSG)

O rostro alleo


tumblr_lhyk2l5DnS1qaphz7o1_500

“Hiroshi Teshigahara só era un cineasta de paso. Por décadas foi recoñecido polo seu traballo en varias formas artísticas clásicas xaponesas; era un mestre e un moderno pioneiro ao mesmo tempo. Fillo do fundador e gran mestre (Iemoto) da Escola Sogetsu de Ikebana, pasou ao cinema como unha extensión das súas exploracións estéticas noutros medios. Graduado da Universidade Nacional de Tokio de Belas Artes e Música, era pintor e escultor, deseñou xardíns e salóns de té, dirixiu óperas e obras teatrais de Noh. E fixo 21 filmes, a maioría deles curtas documentais sobre temas tan variados como o Hokusai e os boxeadores españois. Pero é amplamente coñecido polas oito longametraxes que fixo nun periodo de 30 anos, filmes tan únicos en forma e funcionamento como todas as cousas da súa vida creativa, excepto en que usan o medio máis inmediato e directo para a comunicación de ideas da mesma vistosa maneira.

(…) O rostro alleo é “sobre” os misterios da identidade e como é formada pola relación dun mesmo cos outros. É tamén parte terror, parte ciencia ficción, con lazos inevitables a Frankenstein (tanto o libro como o filme), Mad Love (Karl Freund, 1934) e The Beast with Five Fingers (Robert Florey, 1946), que ían “sobre” os perigos das partes intercambiables do corpo e o caos ao que poden levar”.

(fragmento tirado de “Hiroschi Teshigahara”, por Dan Harper en Senses of cinema)

Mércores 25 de febreiro s 21:30 no Pichel
O rostro alleo
(他人の顔 [Tanin no kao], Hiroshi Teshigahara, 1966, 124′, VOSG)

Martin


“Rick Curnette: En entrevistas pasadas e nun par de chats online que atopei, dixeches que Martin é a película na túa obra que mellor representa a visión orixinal que tiñas para ella.

George Romero: Si.

R.C.: Aínda te sintes así?

G.R.: Si. Bruiser ándalle preto. Ninguén entende Bruiser, a pesar diso (risas). Cando dis, “Cal é a túa película favorita das túas?”, moitas cousas entran niso. Remata tendo menos que ver coa película en si mesma; noutras palabras, o seu contido e o seu impacto, e moito pesa niso. Estás satisfeito co teu propio traballo? Que tipo de experiencia tiveches facéndoa? Penso que fixen un bo traballo en The Dark Half, pero a experiencia foi un inferno. Así que non podo escollela como unha das miñas favoritas. Entón hai moitas cousas que inflúen, pero o principal é que puiden levala a cabo moi próxima ao que era o guión orixinal. Era moito máis longo. De feito, tiña unha versión de case tres horas del, quero dicir que rodamos, basicamente, un filme de case tres horas. Tiña moita máis narración, que pode verse na súa novelización. E rematei sentindo que non a necesitaba. Así que nese sentido non se parece ao guion, pero as secuencias, os escenarios e os personaxes, e a interpretación de John e todo rematou tan cerca do que quería exactamente que estaba verdadeiramente feliz de poder facela tan similar ao que tiña na páxina. Normalmente rematas rendíndote o primeiro día, así que estaba realmente encantado con iso. E encantábame o concepto e estaba feliz de poder facelo da maneira na que quería, outra vez, en lugar de tomar a ruta tradicional.

R.C.: Moita xente leu o filme de formas diferentes. Algúns teñen dito simplemente que é sobre un rapaz tolo. Algúns pensan que é algo máis… está pensada para ser un pouco máis ambigua que iso? Tiñas na túa mente…?

G.R.: Bueno, tentei mantelo… Non tentei caer a un lado nin ao outro, sabes? Gústame o tipo de cousa da dama ou o tigre. Pero, na miña cabeza, era só un rapaz trastornado. Así que tentas manterte fiel a iso. Como en Bruiser, tentei cubrir todas as… deixalo ambiguo, pasoulle ou non? Tentei cubrir os dous lados.”

[Tirado de The Film Journal]
Mércores 18 de febreiro ás 21:30 no Pichel
Martin
(Martin, George A. Romero, EUA, 1977, 95′, VOSG)