Sesión Gregory Markopoulos


“Sexa como fose, entre as 107 películas proxectadas en Knokke, algunhas delas sen discusión poderían reclamarse como unha chamada á controversia, como esa curiosa Dúas veces home, por outra parte premiada, unha mediometrade en 16mm, pantalla estándar e en Eastmancor realizada por Gregory Markopoulos. En canto ás intencións, o propio autor expón:

«Gustaríame amosar unha nova forma narrativa baseada en frases fílmicas moi breves usadas en grupos para evocar o pensamento a través das imaxes. O que chamo “imaxe do pensamento”, polo tanto, contén cargas tanto psicolóxicas como estéticas. Intensifica e constrúe o tema visual mentres o diálogo e a música son introducidos como elementos de realce».

En canto ao resultado, non deixa de intrigar: tras unha longa pasaxe bastante desconcertante no negro absoluto (o heroe atravesa un túnel), asistimos a un desfile, ou máis ben a unha fervenza de planos dun ritmo irregular pero cuxa reaparición e combinación periódica parece obedecer a unha lei estritamente matemática. Se fose necesario empregar comparacións «físicas» para render contas da impresión producida, viríanme á mente as seguintes palabras: lóstrego, corrente eléctrica, raio, electrocución, recarga, trono, síncope, fulminación, letargo, catalepsia, resurrección.

Deixemos a un lado o tema –unha adaptación da lenda de Hipólito segundo a experiencia moderna– para non considerar máis que o principio, a aposta formal, e apuntemos que Dúas veces home propón (é máis ou menos o que se desprende ao vela por primeira vez) algunhas series de imaxes, cada unha afectada por un coeficiente variable de realidade obxectiva: algunhas parecen estar pechadas, definitivamente construídas, outras semellan máis inestables nos seus contornos e cores, outras son fortemente problemáticas, incluso improbabéis”.

[Tirando de “Una obra y sus márgenes”, por Claude Ollier en Lumière. Publicado orixinalmente en Cahiers du cinéma, nº 153, 1964].

Mércores 20 de setembro ás 21:30 no Pichel
Nadal, EUA
(Christmas, U.S.A., Gregory Markopoulos, EUA, 1949, 13′, VO)
Dúas veces home
(Twice a Man, Gregory Markopoulos, EUA, 1964, 45′, VO)
En colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa

Colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa


festival Agrocuir Ulloa

“O título Anders als die Andern tradúcese polo xeral como A diferenza dos demais, pero desa maneira se perde o xogo de palabras do alemán. Segundo Paul Werner, deriva dunha frase habitual entre os gays da época: “Nós, grazas a Deus, somos outros para a outra xente”. Isto é ben optimista, pero o filme debe facer referencia tamén a novela homónima de Bill Forster, publicada no 1904. […] O filme A diferenza dos demais non comparte o seu argumento, pero si ten algúns dos seus mesmos ingredientes: un amor gay adolescente insistentemente presentado sen ningún tipo de obscenidade, o recoñecemento da importancia do que agora chamariamos saír do armario e un final infeliz. O filme sitúase algures entre a pureza e a fatalidade da novela e o desafío optimista de dar grazas a Deus por ser diferente”.

[Tirado de “Now You See It: Studies on Lesbian and Gay Film” por Richard Dyer, London/New York: Routledge, 2003, p. 25-42].

Mércores 13 de setembro ás 21:30 no Pichel
Algie o mineiro
(Algie the Miner, Alice Guy / Harry Schenck / Edward Warren, EUA, 1912, 10′, VOSG)
A diferenza dos demais
(Anders als die Andern, Richard Oswald, Alemaña, 1919, 51′, VOSG)
En colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa. Con presenza de membros do colectivo.

Colaboración con Jane’s Walk Santiago de Compostela


“Baixo a aparente desorde da vella cidade, alí onde a vella cidade está funcionando con éxito, hai unha orde marabillosa para manter a seguridade das rúas e a liberdade da cidade. É unha orde complexa. A súa esencia é o intricado do uso da beirarrúa, levando con el unha sucesión constante de ollos. Esta orde está composta totalmente de movemento e cambio, e aínda que é vida e non arte, poderíamos caprichosamente chamalo a forma artística da cidade e ligala ao baile – non a unha simple danza de precisión con todo o mundo erguendo a perna a un tempo, xirando en unísono e facendo unha reverencia en masa, senón a un intricado ballet no que as bailarinas e bailaríns individuais e os conxuntos teñen partes distintivas que milagrosamente se reforzan mutuamente e compoñen un todo ordenado. O ballet da beirarrúa dunha boa cidade nunca se repite dun lugar a outro, e en calquera sitio está repleto de improvisacións”.

[Tirado de O ballet da beirarrúa por Jane Jacobs na web de Jane’s Walk]

Mércores 6 de setembro ás 21:30 no Pichel
A voda do meu irmán
(My Brother’s Wedding, Charles Burnett, EUA, 1983, 77′, VOSG)
En colaboración con Jane’s Walk Santiago de Compostela e A.VV. As Marias

Setembro 2017


Misha Bies Golas Colectivo Agrocuir Ulloa Jane's Walk Santiago

[Cartaz de Misha Bies Golas]

PROGRAMACIÓN

Mércores 6 de setembro ás 21:30 no Pichel
A voda do meu irmán
(My Brother’s Wedding, Charles Burnett, EUA, 1983, 77′, VOSG)
En colaboración con Jane’s Walk Santiago de Compostela e A.VV. As Marias

Mércores 13 de setembro ás 21:30 no Pichel
Algie o mineiro
(Algie the Miner, Alice Guy / Harry Schenck / Edward Warren, EUA, 1912, 10′, VOSG)
A diferenza dos demais
(Anders als die Andern, Richard Oswald, Alemaña, 1919, 51′, VOSG)
En colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa. Con presenza de membros do colectivo.

Mércores 20 de setembro ás 21:30 no Pichel
Nadal, EUA
(Christmas, U.S.A., Gregory Markopoulos, EUA, 1949, 13′, VO)
Dúas veces home
(Twice a Man, Gregory Markopoulos, EUA, 1964, 45′, VO)
En colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa

Mércores 27 de setembro ás 21:30 no Pichel
Arde París
(Paris Is Burning, Jennie Livingston, EUA, 1990, 87′, VOSG)
En colaboración co Colectivo Agrocuir da Ulloa

■ Preme na imaxe para descargar o cartaz en pdf

Summertime


Prezadas socias: logo deste intenso curso 2016/2017 o Cineclube de Compostela precisa duns días de descanso. Por iso, interrompemos a nosa programación durante o que queda do mes de xullo e agosto. Voltaremos en setembro con novas proxeccións das que iremos informando por aquí e por redes sociais. Grazas pola vosa asistencia e colaboración. Boas vacacións a todas!

Cinema na 13ª Bienal de Lalín


“Como nos afecta a tradición? Esta é a pregunta que artella a proposta do Cineclube de Compostela para a 13ª Bienal de Lalín. A selección dos filmes fíxose pensando na recomposición case cronolóxica dun pasado fílmico galego cheo de baleiros, tocado pola perda e a ausencia de material, que fai que en certas ocasións haxa que incorporar pezas realizadas por exiliados para completar o fío. No proceso de resposta á pregunta, certas temáticas atravesan as tres sesións nas que se divide o total da programación. Son aquelas singularidades do caso galego que, independentemente do tempo, volven unha e outra vez, e que en parte seguen axitando a produción de cine galego: o exilio político, a tradición oral, as relacións de poder, o traballo, a memoria, a emigración, o choque coas segundas xeracións que nacen logo do éxodo rural, etc. (…)”.

SECCIÓN CINEMA
COLABORA: CGAI, Fundación Eugenio Granell e as/os autoras/es.
DATAS: 7, 8 e 14 de xullo ás 19:00
LUGAR: Salón de Actos da Biblioteca Municipal de Lalín

SESIÓN 1 | VENRES 7 DE XULLO | 19:00

Galicia 1936-2011. Estudos sobre o filme de Carlos Velo
Ramiro Ledo, Pablo Cayuela e Margarita Ledo. 2011.

El Andamio
Rogelio Amigo. 1958.

Invierno (1960), Lluvia (1961), Dibujo (1961), Trompos (1961), Middlebury (1962) e Película hecha en casa con pelota y muñeca (1962)
Eugenio Granell. Filmes experimentais e surrealistas.

SESIÓN 2 | SÁBADO 8 DE XULLO | 19:00

Gitanos sin romancero
Llorenç Soler, 1976.

Conxo, una experiencia
A Carón, 1976.

31 de agosto de 1989. Peche na fábrica de Odosa
OTTS (Organización de Traballadoras e Traballadores do Salnés), 1989.

SESIÓN 3 | VENRES 14 DE XULLO | 19:00

O milagre da carne
Javier Codesal, 1994.

La memoria interior
María Ruido, 2002.

Como foi o conto?
Alberte Pagán, 2004.

París #1
Oliver Laxe, 2008.

Mougás
David Castro, 2009.

Cine de verán no CGAC: Fóra de contexto. Ciclo de cine turista.


O Cineclube de Compostela colabora un ano máis co CGAC na programación do Cine de Verán que nesta edición está dirixido por Cibrán Tenreiro baixo o título Fóra de contexto. Ciclo de cine turista. As seis películas (dirixidas por Jim Jarmusch, Hong Sang-Soo, David Lean, Nanni Moretti, John Boorman e Richard Linklater) que se proxectarán as noites dos mércores e xoves do mes de xullo a partir das 22:30h ofrecen unha particular mirada arredor da figura do turista e da viaxe.

“O cinema naceu viaxando. Aos dous anos de ter presentado o invento, os irmáns Lumière tiñan operadores filmando todos os continentes para un público entusiasmado coa idea de coñecer o mundo sentado nunha sala escura. Co tempo, a experiencia do turista volveuse accesible para o común da xente, e as películas pasaron de ser fermosas postais de lugares exóticos a contar tamén os relatos desas persoas que abandonan a casa para situarse fóra de contexto. Ten sentido, xa que a labor do turista e a do cineasta é a mesma: mirar.

Así, estes seis filmes son, por unha parte, a escusa para aforrar cartos e mirar Memphis, Mohang, Venecia, as Illas Eolias, as montañas de Xeorxia ou Viena dende o asento. Pero tamén para observar aos turistas dende distintas perspectivas. Ás veces os viaxeiros son un elemento que altera o equilibrio previo entre un lugar e os seus habitantes: Defensa deriva esa tensión cara o terror para uns arrogantes excursionistas que desafían a natureza da Norteamérica profunda, mentres Noutro país converte os malentendidos e a estraña liberdade que dá o choque lingüístico nun humor onírico pero lúcido. Outras, os turistas poden ser o que non son na súa vida diaria. Viven excitados, abertos á casualidade do romance (como en Antes do amencer), ou á imaxinación e ao xogo (como en Querido diario), pero tamén á decepción de non cumprir as expectativas: Mystery Train opón o mito de Elvis visto dende fóra á misteriosa realidade dun Memphis descoidado, e Katherine Hepburn cruza o Atlántico coa esperanza de que Venecia lle cambie a vida en Tolemias de verán. A frustración ven ás veces de quedar na postal, na superficie das cousas, pero a mirada destes cineastas atopa no turismo conflitos profundos, drama e comedia, ata facer que as viaxes merezan a pena”.

■ Descarga o cartaz do ciclo

■ Descargar o folleto de actividade

Mércores, 5 de xullo
Mystery Train
Jim Jarmusch, Estados Unidos, Xapón, 1989, 105′.

Xoves, 6 de xullo
Noutro país (Da-reun na-ra-e-suh)
Hong Sang-Soo, Corea do Sur, 2012, 89′.

Mércores, 12 de xullo
Tolemias de verán (Summertime)
David Lean, Reino Unido – Estados Unidos, 1955, 100′.

Xoves, 13 de xullo
Querido diario (Caro diario)
Nanni Moretti, Italia, 1993, 96′.

Mércores, 19 de xullo
Defensa (Deliverance)
John Boorman, Estados Unidos, 1972, 110′.

Xoves, 20 de xullo
Antes do amencer (Before Sunrise)
Richard Linklater, Estados Unidos – Austria – Suiza, 1995, 101′.

Marcado para matar


“Jarmusch emparellou a película de Suzuki (Marcado para matar) con Le Samourai (1967) de Jean-Pierre Melville, tratando as dúas sobre asasinos a soldo. Admirou o filme de Suzuki por estar “fotografado das maneiras máis exquisitas, con todos eses ángulos inusuais”. De feito, Jarmusch sinala un par de escenas no filme – particularmente unha onde o personaxe principal asasina a alguén dende abaixo a través do desaugue dun fregadeiro – como referencias directas para o seu propio filme Ghost Dog: The Way of the Samurai.

Esta revelación serviu como un punto de partida para que Jarmusch discutise os seus sentimentos sobre as e os cineastas que referencian o traballo de outros nos seus propios proxectos. “Creo que calquera forma de expresión é como ondas no oceano que non podes trazar realmente”, dixo. “Superpóñense e non creo verdadeiramente na orixinalidade, porque hai un número limitado de historias, pero hai un número ilimitado de maneiras de contalas”. Engadiu unha advertencia: “Creo que só é roubo se colles a idea de alguén antes de que a realizase e dis que era túa, e entón simplemente es un completo mamón”. Pero, dixo, “se colles algo que te conmoveu e fas outra versión, creo que iso é fermoso, nada máis. Penso que iso é simplemente a natureza de crear cousas”.

[Tirado de Jim Jarmusch’s List of 5 Must-See Movies: ‘I Don’t Believe in Originality’ por Liz Nord en No Film School, outubro 2016]

Mércores 28 de xuño ás 21:30 no Pichel
Marcado para matar
(殺しの烙印 [Koroshi no rakuin], Seijun Suzuki, Xapón, 1967, 91’, VOSG)

Estación do Cairo


“Bab al-Hadid non funcionou ben nin co público nin coa crítica cando se estreou en 1958. Os clientes que pagaron por vela non sabían que pensar do filme, que representou unha grande ruptura para un director mozo que xa retorcera as convencións xenéricas do melodrama en varios filmes anteriores, pero nunca ata tal punto. A súa “reacción violenta” – moitos marcharon das proxeccións – aparentemente “devastou” a Chahine e fíxoo dubidar do seu talento (Fawal 2001, p. 62). Ademais dun casting non tradicional e un guion que contén liñas argumentais que compiten entre si, o filme sentíase como demasiado atrevido e tocaba temas que eran “estraños para as mentes daqueles acostumados ás historias superficiais” (Al-Barudi 1984, p. 60). O final non aportaba a resolución cómoda á que os espectadores se acostumaran. Aqueles ultrasensibles á imaxes de Exipto no estranxeiro sentiron que o filme facía un fraco favor ao seu país. Os críticos foráneos que buscaban encaixar o filme nunha categoría clara – neorrealismo ou melodrama – atopárono difícil de clasificar. Os devotos do Terceiro Cinema que buscaban un contido político máis evidente ou conciencia de clase teñen xulgado a película como unha que queda curta (…)”

[Tirado de Broken Heart of the City: Youssef Chahine’s Bab al-Hadid (Cairo Station), de Joel Gordon].

Mércores 21 de xuño ás 21:30 no Pichel
Estación do Cairo
(باب الحديد [Bāb al-Ḥadīd], Youssef Chahine, Exipto, 1958, 77′, VOSG)

O reno branco


“O reno branco, tras a súa apertura en ton case místico na súa conxunción de conto infantil e lenda mítica, pasa enseguida ao presente. […] Planos de beleza idílica apodéranse da metraxe. Blomberg dirixira só documentais até entón e demostra a súa querencia por este xénero nas coidadas e fermosas panorámicas polas paisaxes prístinas e subxugantes. […] O reno blanco [é] un filme poderoso e atípico, onde o fantástico móstrase con toda esa carga que bebe dos cuentos tradicionais y da herencia europea do relato de terror. Unha xoíña que sabe abrir a porta do horror sen ceder nunca a deixar de mostrarnos a beleza do mesmo”.

[Tirado de José Luis Forte: “Cineclub: El reno blanco (1952)”, Revista EAM]

Mércores 14 de xuño ás 21:30 no Pichel
O reno branco
(Valkoinen peura, Erik Blomberg, Finlandia, 1952, 74′, VOSG)