Curtas, música e baile na 16ª Festa do Cineclube


Sábado 22 de abril a partir das 19:00h no Pichel 
Festa do 16º aniversario do Cineclube de Compostela

19.00 | Proxeccións
O señor Jazz mozo
(Young Mr. Jazz, Hal Roach, EUA, 1919, 10′, VOSG)

“De todos os cómicos do cinema silente americano, Harold Lloyd (cos seus ollos grandes rodeados das gafas de cuncha) é o que capta da maneira máis vívida a exhuberancia das capas das revistas de John Held Jr., aquelas que retrataban flappers e dandis e afeccionados ao charlestón. Cando non rubía polo bordo dun rañaceos ou loitaba coa maquinaria dun reloxo precariamente situado en Safety Last, a determinación de Lloyd para triunfar encarnaba o ímpeto e o pulo que asociamos coa era do jazz”.

[Texto tirado de “Silently, the screens sprang to life” Michael Phillips en Chicago Tribune]

Those were the Days
(Those were the Days, Aki Kaurismäki, Finlandia, 1992, 4′, VO)

“A interpretación dos Leningrad Cowboys de Those Were The Days non é unha versión ao uso do tema de Mary Hopkin, se non que inclúe dous extractos de Padam, Padam, tema clásico francés asociado á figura de Edith Piaf. A estilización do París que vemos na peza consegue evocar a cidade francesa a través dunhas poucas iconas recoñecibles […] e serve como marco á historia dun Leningrad Cowboy acompañado só por un burro ao que se lle denega a entrada no bar. […] O videoclip fala da figura do emigrante pobre, do ente desprazado da súa contorna, o que vén subliñado polo uso de dúas cancións de diferente idioma e procedencia.”

[Tirado de “Botas, tupés e rock’n’roll dos ‘koljós’: Kaurismäki e os Leningrad Cowboys” por Julio Vilariño en A Cuarta Parede]

Mentres teñamos a embriaguez
(Pourvu qu’on ait l’ivresse, Jean-Daniel Pollet, Francia, 1958, 20′, VO)

“Reportaxe sobre a soidade ao mesmo tempo que ensaio poético sobre os bailes dos arrabaldes, Mentres teñamos a embriaguez revelou un cineasta que sabía ter a mesma tenrura que Raymond Queneau ao respeito do seu amigo Pierrot, pero tamén a mesma ferocidade que Jean Vigo en A propósito de Niza. Cando Orson Welles rodou Cidadán Kane tiña 25 anos. Despois, todos os cineastas do mundo enteiro soñaron con facer o seu primeiro gran filme antes de pasar esa idade. Pollet será o primeiro en realizar ese soño”.

[Tirado de “La ligne de mire” por Jean-Luc Godard en Cahiers du Cinéma, marzo 1969]

21.00 | Concertos | Entrada para as bandas: de 5 euros a 8 euros
MOUNQUP
GUATEQUE ESCAMPE
LAMPREA EXPLOSIVA

00.30 | Picadiscos
Sesión DJ Chapaev

Imperial Eyes


– Segundo testemuñas presenciais, cando Ulises regresa a Ítaca, Telémaco, o seu fillo, recíbeo con «alegría televisada». Os expertos falan de «xestión emocional en diferido».

– Víase vir.

– Como é iso?

– A Odisea comeza dun modo estraño. Durante os cinco primeiros cantos, Ulises, o heroe, permanece ausente. Ítaca é narrada en escenas nocturnas, un reino de sombras no que hai un estraño xogo de espellos. Come do relato o neno Telémaco, que se fai adulto. Creceu coa especulación como canción de berce: a facenda en perigo, os pretendentes da súa nai, que agardan a súa decisión unha vez acabe o sudario, dedícanse entre tanto a devorar o patrimonio e se comen as mellores cabezas de gando (o nome da súa nai, Penélope, significa «fío que conduce a trama» e ela desfai de noite o que tece de día: invención da economía narrativa, e posto que durme soa no cuarto onde tece, encima do tear, dise dela que «vive por encima das súas posibilidades»). Obsérvase no mozo unha crecente «compulsión especular». O fillo trata de emular ao pai ausente. Imítalle con afán enconado. Cando Ulises, aínda sen descubrir a súa identidade, pero xa desprovisto das esmoleiras vestiduras, preséntase ante Telémaco, este, admirando o seu corpo, «propio dun inmortal», bótalle flores. Ulises apresúrase entón a declarar que é o seu pai. Por un instante xérase unha incómoda confusión entre ambos, confusión que o tempo fará inevitable.

Texto tirado de Telémaco, aquel que loita a distancia?

Mércores 19 de abril ás 21:30 no Pichel
Imperial Eyes
(Imperial Eyes, Pablo Marte, País Vasco, 2015, 52′, VO)
Coa presenza do director

16ª Festa Aniversario


Sábado 22 de abril a partir das 19:00h no Pichel 
Festa do 16º aniversario do Cineclube de Compostela

19.00 | Proxeccións
O señor Jazz mozo
(Young Mr. Jazz, Hal Roach, EUA, 1919, 10′, VOSG)
Those were the Days
(Those were the Days, Aki Kaurismäki, Finlandia, 1992, 4′, VO)
Mentres teñamos a embriaguez
(Pourvu qu’on ait l’ivresse, Jean-Daniel Pollet, Francia, 1958, 20′, VO)

21.00 | Concertos | Entrada para as bandas: de 5 euros a 8 euros
MOUNQUP
GUATEQUE ESCAMPE
LAMPREA EXPLOSIVA

00.30 | Picadiscos
Sesión DJ Chapaev

MelonaFest#2: sesión de curtas experimentais musicadas en directo


O Cineclube de Compostela colabora co MelonaFest #2 acollendo unha nova sesión especial de curtametraxes experimentais musicadas, neste caso a cargo de Lois G. Carlín e MontañaMuerte.

MontañaMuerte é o proxecto en solitario de CosmonautC (Haecceidad, Orquesta Pánico), no que emprega trebellos tecnolóxicos de todo tipo (dun theremin a unha gameboy) para crear ambientes místicos que evocan a natureza. Psicodelia, trance e electrónica que neste caso empregará para musicar Acariño galaico (de barro), a terceira parte do Tríptico elemental de España de José Val del Omar. Nela, o cineasta granadino empregaba tamén a insólita técnica das súas invencións para recrear a paisaxe e os elementos, retratando os rasgos inmemoriais da cultura galega cunha presenza destacada do relixioso e o máxico.

Lois G. Carlín, quen xa puxo música en directo a unha sesión de curtas mudas de ciencia-ficción no Cineclube, é musicólogo e membro de grupos como Ataque Escampe. Nesta sesión empregará un sintetizador modular Serge para improvisar ruidos que acompañarán unha selección de pezas curtas que percorren cincuenta anos da historia do cinema experimental. O sonido futurista do pasado súmase nesta ocasión ás imaxes que expandiron os límites da séptima arte mediante a aplicación de novas técnicas e novas ideas.

Mércores 5 de abril ás 21:30 no Pichel
Sesión de curtametraxes experimentais musicadas en directo por
Lois G. Carlín e Montaña Muerte
Sinfonía diagonal
(Symphonie Diagonale, Vikking Eggeling, Alemaña, 1924, 7′, VO)
Intento de estudo visual sobre un arabesco
(Essai d’étude visuelle sur une arabesque, Germaine Dulac, Francia, 1929, 8′, VO)
Sincromía Nº 4: Escape
(Synchromy No. 4. Escape, Mary Ellen Bute / Bill Nemeth / Ted Nemeth, EUA, 1937, 4′)
Dinámica de radio
(Radio Dynamics, Oskar Fischinger, EUA, 1942, 4′)
Fases da forma IV
(Form Phases IV, Robert Breer, EUA, 1954, 3′)
Luces
(Lights, Marie Menken, EUA, 1966, 6′)
Feedback Estroboscopia
(Feedback Stroboscopie, Dominique Belloir, Francia, 1975, 5′)
Acariño galaico (De barro)
(Acariño galaico (De barro), José Val del Omar, Estado Español, 1961, 36’)

■ Preme aquí para descargar o cartaz en pdf

Abril 2017


[Cartaz de Misha Bies Golas]

ABRIL 2017

Mércores 5 de abril ás 21:30 no Pichel
Colaboración co MelonaFest #2

Sesión de curtametraxes experimentais musicadas por Lois G. Carlín e Montaña Muerte
Sinfonía diagonal
(Symphonie Diagonale, Vikking Eggeling, Alemaña, 1924, 7′, VO)
Intento de estudo visual sobre un arabesco
(Essai d’étude visuelle sur une arabesque, Germaine Dulac, Francia, 1929, 8′, VO)
Sincromía Nº 4: Escape
(Synchromy No. 4. Escape, Mary Ellen Bute / Bill Nemeth / Ted Nemeth, EUA, 1937, 4′)
Dinámica de radio
(Radio Dynamics, Oskar Fischinger, EUA, 1942, 4′)
Fases da forma IV
(Form Phases IV, Robert Breer, EUA, 1954, 3′)
Luces
(Lights, Marie Menken, EUA, 1966, 6′)
Feedback Estroboscopia
(Feedback Stroboscopie, Dominique Belloir, Francia, 1975, 5′)
Acariño galaico (De barro)
(Acariño galaico (De barro), José Val del Omar, Estado Español, 1961, 36’)

Mércores 19 de abril ás 21:30 no Pichel
Imperial Eyes
(Imperial Eyes, Pablo Marte, País Vasco, 2015, 52′, VO)
Coa presenza do director

Sábado 22 de abril a partir das 19:00h no Pichel 
Festa do 16º aniversario do Cineclube de Compostela
MOUNQUP
GUATEQUE ESCAMPE
LAMPREA EXPLOSIVA

Mércores 26 de abril ás 21:30 no Pichel
O rito da filla
(Daughter rite, Michelle Citron, EUA, 1980, 53′, VOSG)

Sesión Jean-Daniel Pollet


Méditerranée (1963)
En 1962, con vinte e seis anos, Pollet emprende unha viaxe en coche xunto ao futuro gran cineasta alemán Volker Schlöndorff. Está a preparar o seu novo filme, Méditerranée, do que case non sabe nada ao partir. Ao seu compositor, Antoine Duhamel, dille: “os grandes monumentos que hai no Mediterráneo serán imaxes da morte, farei unha viaxe arredor do Mediterráneo, filmarei cun asistente (Schlöndorff) e despois montarei o filme”. A viaxe dura tres meses e medio. Schlöndorff renuncia axiña, desesperado polo etéreo dun proxecto ao que non lle atopa sentido ningún. Pollet segue con outro asistente grego que fala francés e insiste en non gravar, de ser posíbel, máis dun plano de cada lugar, porque iso o faría entrar no terreo do documental: el quere encontrar un modelo de filme radicalmente novo (…).

L’Ordre (1973)
Dez anos e quince experimentos despois, que inclúen a ciencia ficción, o filme-ensaio sobre arte ou a comedia lixeira en forma de farsa, Pollet recibe unha chamada dos Laboratorios Sandoz. Para eles rodara no 1966 unha adaptación de O horla de Guy de Maupassant, unha curtametraxe de ficción herdeira da técnica de Méditerranée, mais cruzada pola presenza dun relato, un actor, a composición visual da desesperación do personaxe a partir do uso das cores, e unha simultaneidade de tres tempos narrativos; unha recreación libre e puramente cinematográfica da esquizofrenia. Nesta ocasión, os Sandoz propúñanlle construír un filme sobre a lepra co sociólogo Maurice Born. Dous meses despois de se coñeceren, os dous estaban a rodar na illa grega de Spinalonga, onde as autoridades encerraran os leprosos desde comezos de século. (…) En todo filme patrocinado por un laboratorio hai un antes e un despois do medicamento, explica Gérard Leblanc en L’entrevues. Aquí tamén: hai un cambio de escenario –a mediados de século chegou a cura, trasladáronos a un hospital da periferia de Atenas con vistas a os reintegraren na sociedade– mais a sociedade nunca os readmitiu. Ninguén cre que estean curados, é a enfermidade coas connotacións máis terríbeis desde hai demasiados séculos”.

[Texto “Jean-Daniel Pollet. O rostro como paisaxe, a imaxe como palabra” por Guillermo G. Peydró para a proxección de Mediterráneo e A orde na facultade de Belas Artes da Universidade Complutense de Madrid, o 13 de febreiro do 2013]

Mércores 29 de marzo ás 21:30 no Pichel
Mediterráneo
(Méditerranée, Jean-Daniel Pollet, e Volker Schlöndorff, Francia, 1963, 42′, VOSG)
A orde
(L’ordre, Jean-Daniel Pollet, Francia, 1973, 40′, VOSG)

Filme + Un home que dorme


Mércores 22 de marzo ás 21:30 no Pichel
Filme
(Film, Alan Schneider, EUA, 1965, 22′, VO)
Un home que dorme
(Un homme qui dort, Bernard Queyssane, Francia, 1974, 77′, VOSG)

Segundo caso: a habitación, a percepción. É o segundo acto cinematográfico, o interior, o que acontece entre as paredes. Anteriormente, a personaxe non estaba considerada como percibinte; a cámara proporcionáballe unha percepción «cega», suficiente para a súa acción. Pero agora a cámara percibe a personaxe dentro da habitación, e a personaxe percibe a habitación: calquera percepción devén dobre. Anteriormente, terceiros humanos podían eventualmente percibir a personaxe, pero estaban neutralizados pola cámara. Agora, a personaxe percibe pola súa conta, as súas percepcións convértense en cousas que ao seu tempo percíbeno a el: non só animais, espellos, unha estampa do bo Deus, fotos, senón incluso utensilios (como dicía Eisenstein despois de Dickens: o cazo de fervela auga estame mirando…).

A este respecto as cousas son máis perigosas que os seres humanos: non as percibo sen que elas me perciban, calquera percepción como tal é percepción de percepción. A solución deste segundo caso consiste en expulsar os animais, tapar o espello, cubrir os mobles, arrincar a estampa, rachar as fotos: é a extinción da dobre percepción. Pola rúa, un cacho antes, a personaxe aínda dispoñía dun espazo–tempo, e incluso dos fragmentos dun pasado (as fotografías). Na habitación, dispoñía aínda de forzas suficientes para formar imaxes que lle devolvían a súa percepción. Pero agora xa só queda o presente, baixo a forma dunha habitación pechada hermeticamente na que desapareceron calquera idea de espazo e de tempo, calquera imaxe divina, animal ou de cousa. Só subsiste o Balancín no centro da habitación, porque, mellor que calquera cama, é o único moble de antes do home ou de despois do home, que nos coloca en suspenso en medio da nada (vaivén).”

[Texto tirado Crítica e clínica por Gilles Deleuze].

A seguridade interior


“Unha inclasificable combinación de romance adolescente, drama de paso á idade adulta, e thriller político paranoico, Seguridade interior é principalmente contada dende a perspectiva de Jeanne (Julia Hummer), unha rapaza de quince anos. Como moitas rapazas da súa idade, está comezando a indignarse polas normas dos seus pais: quen debe ver, onde pode ir, como debe vestir, etc. Pero para o seu pai Hans (Richy Muller) e a súa nai Clara (Barbara Auer), o florecer da independencia de Jeanne formula problemas pouco habituais: Hans e Clara son unha parella de renegados, permanentemente en fuga da policía por razóns non especificadas. Todo o que sabemos é que foron parte nalgún momento dalgún tipo de organización clandestina – presumiblemente unha banda do tipo Baader-Meinhof. Cando lles rouban os seus cartos en Portugal, a familia debe voltar aos ambientes máis perigosos da súa Alemaña natal, onde Jeanne pronto retoma o seu “romance de verán”; co surfeiro Heinrich (Bilge Bingul). Pero isto resulta ser cada vez máis complicado, xa que os seus pais senten á lei achegarse”.

[Texto tirado de “Medo a un BMW negro” por Neil Young]

Mércores 15 de marzo ás 21:30 no Pichel
A seguridade interior
(Die innere Sicherheit, Christian Petzold, Alemaña, 2000, 106′, VOSG)

Alan Clarke: Elefante + Estrada


“A segunda produción para [o programa da BBC2] Screenplay de Clarke, Road, describe poderosamente o custo humano das políticas económicas do thatcherismo. A pesar dos seus pouco habituais diálogos poéticos e o uso recorrente de cancións pop, a súa destilación das marcas temáticas e estilísticas de Clarke convértea nunha pedra angular da súa obra. A súa máis marabillosa evocación da relación entre personaxe e entorno, Road introduce episodicamente unha variedade de caracteres nunha desolada cidade do Norte, nunha saída nocturna durante a que Brink e Eddie (Neil Dudgeon e William Armstrong) coñecen a Louise e Carol (Jane Horrocks e Mossie Smith), e lévanse uns aos outros a unha maior elocuencia. A pesar de estar baseada na obra de Jim Cartwright (…), esta produción foi, segundo W. Stephen Gilbert, “reformada” por Clarke, convertida “nalgo que non lle debía nada ao escenario”, un filme “reconcibido” cunha Steadicam. Despois de que unha folga salvara a Clarke de ter que facer Road en vídeo nun estudio, aproveitou a oportunidade para recortar o orixinal, eliminando ao narrador Scullery e outros personaxes, e abrir a obra, seguindo aos personaxes polas rúas preto da mina de carbón de Easington, unha comunidade en decadencia dende o peche da mina logo da folga de mineiros”.

[Tirado da libro Alan Clarke por Dave Rolinson. Manchester: Manchester University Press, 2005].

Mércores 8 de marzo ás 21:30 no Pichel
Elefante
(Elephant, Alan Clarke, Reino Unido, 1989, 39′, VO)
Estrada
(Road, Alan Clarke, Reino Unido, 1987, 62′, VOSG)

No perigo e na angustia máis forte, o camiño do medio leva á morte


“Mentres que en moitos dos filmes de Kluge pode agardarse este tipo de cruce de xéneros como atracción secundaria, en No perigo e na angustia máis forte o camiño do medio leva á morte, co- dirixida con Edgar Reitz (1974), funciona como principio organizador. Filme na tradición de das sinfonías da cidade dos anos 20 e 30, No perigo… xustapón a demolición dun edificio ocupado e as conseguintes batallas nas rúas na cidade de Frankfurt con, entre outras cousas, os rituais de organización do Entroido, a preparación dunha folga teatral, un curso para mozos emprendedores para aprender a falar en público e unha conferencia de astrofísicos. Estes sucesos variados están vagamente conectados polos movementos de dúas protagonistas ficcionais: Rita Müller-Eisert, unha axente da Alemaña do Leste co propósito de espiar a “realidade social” da República Federal, e Inge Maier, unha prostituta que lle rouba aos seus clientes para compensarse a si mesma polo desigual intercambio. Ambos personaxes funcionan como figuras narradoras (coa súa propia voz superposta) e como espectadoras subrogadas. Rita é amosada no seu traballo, con prismáticos e unha cámara e ollando na súa casa vellos filmes da U.F.A. pola televisión (aínda que, en cada caso, sen contraplano).”

[Texto tirado de “Reinventing the Nickelodeon: Notes on Kluge and Early Cinema” en FORREST, T. (Ed.): Alexander Kluge: Raw Materials for the Imagination, Amsterdam University Press, Amsterdam, 2012, pp 400-404].

Mércores 1 de marzo ás 21:30 no Pichel
No perigo e na angustia máis forte, o camiño do medio leva á morte
(In Gefahr und größter Not bringt der Mittelweg den Tod, Alexander Kluge e Edgar Reitz, RFA, 1974, 86’, VOSG)