Aquí e noutro tempo


06-1200x800

“Bande despóxase de todo artificio cinematográfico, o seu filme está narrado con valor, sen dilacións nin subliñados, o seu tono é directo e sincero, a súa estrutura rochosa e contundente que non deixa tempo a despistes nin carreiros, móstranos o camiño e cóllenos da man nesta mirada profunda e reflexiva a un tempo de barbarie onde a tolemia fascista rematou con toda unha xeración e uns homes que se viron desprazados e asasinados por defender a libertade. O cineasta asturiano coida con delicadeza unha forma que se funde magníficamente co contido político do relato. Tanto unha como a outra desprázanse pola mesma vía, exercendo o equilibrio íntimo e perfecto que desprende todo o filme.”

(http://242peliculasdespues.com/2014/12/22/equi-y-notru-tiempu-de-ramon-lluis-bande/)

XULLO 2015
I ENCONTRO GALEGO DE NOV@S PENSADOR@S

Martes 7 de xullo ás 18:00 na Facultade de Filosofía
Obradoiro ‘Difusoras de pensamento en galego’
(Con Roberto Abuín, de Axouxere Editora; Roi Vidal, de Estaleiro Editora e Julio Vilariño, do Cineclube de Compostela; moderado por Fran Conde)

Martes 7 de xullo ás 19:45 na Facultade de Filosofía
Aquí e noutro tempo
(Equí y n’otru tiempu, Ramón Lluís Bande, Asturias, 2014, 71’, VOSG)

Sesión adicada a William E. Jones


Tearoom

P: O teu derradeiro filme, Tearoom (2008) é máis ou menos un readymade. A metraxe, utilizado como evidencia para apoiar cargos de sodomía, amosa relacións sexuais entre homes nuns servicios públicos en Ohio e foi filmada por unha cámara agochada como parte dunha operación policial. Só mudaches unhas poucas cousas. Poderías describir onde o atopáches e que cambiaches?

R: Traballaba no vídeo Mansfield 1962 no Wexner Center de Columbus, Ohio e ao mesmo tempo estivera investigando estes casos nos arquivos. Vira unha pouca da metraxe en internet, e pensei que habería máis nalgures, mais non estaba seguro. Alguén no Wexner Center deume un enderezo de correo electrónico do cineasta Bret Wood, que conseguira a metraxe dun anterior Xefe de Policia de Mansfield que o mantivera no seu garaxe durante moitos anos. Escribínlle a Wood, e nun par de días envioume unha copia da metraxe. Mireina inmediatamente, e era realmente incríbel. Sabía o que a metraxe sería de maneira xeneral, mais non tiña ningunha idea de como sería na pantalla. O primeiro que vin foi unha cor preciosa. Tamén había unha certa calidade excéntrica na filmación. Había todo esa “tartamudez”, esas pequenas tomas e repeticións. Case semellaban xestos artísticos, pero non o eran. Polo menos non foron pretendidos como tal. As imaxes de todos aqueles homes atopándose e tendo sexo tiña un grande pathos, porque souben que todos eles foron perseguidos e encarcerados. A experiencia enteira era realmente sufocante. Tiven a sensación que non ía facer moito coa metraxe en todo caso, pero intentei darlle algún tipo de forma para que parecese arte. Fixen unha versión así, e sinxelamente era demasiado; as decisións estéticas que fixen eran arbitrarias. Tamén pensei en contextualizar a metraxe con títulos, dándolle un pouco de información extra, mais nunca logrei facer nada convincente até a última versión, na cal non mudei case nada. Só hai títulos de crédito abrindo e pechando, e movín a derradeira bobina -metraxe de situación que amosa o espazo dos servicios- ao comezo.

P: A pesar de que (ou a causa de que?) a metraxe sexa do agresor, é de certo xeito sensual, tanto para os ollos como para o cerebro. Cal foi a túa principal aproximación de cara a metraxe?

R: As figuras de autoridade que dispuxeron esta operación de vixilancia, que máis tarde enviou homes á cadea, e que controlaban o que esta metraxe significaba para a sociedade, tiña unha axenda, principalmente a erradicación da homosexualidade da súa cidade xusta e limpa. O meu obxectivo era o de apropiarme do seu filme para facer algo que se saíse do puro instrumento de dominación, facer un filme sobre os homes que son os seus suxeitos. Agardo que as persoas poidan ver algo máis que opresión en Tearoom.

Fragmento entrevista sacada de “More Than One Way to Watch a Movie!” por Dietmar Schwärzler, do libro Smell It! (Vienna: Kunsthalle Exnergasse, 2009) pp. 74-79.

Mércores 24 de xuño ás 21:30 no Pichel
Tearoom
(William E. Jones, EUA, 2007, 56′, VO)
A caída do comunismo vista a través do porno gay 
(The Fall of Communism as seen in gay pornography, William E. Jones, EUA, 1998, 19′)

14 Festa Aniversario


cartaz festa 2015

Sábado 20 de xuño a partir das 19.30 no Pichel
FESTA DE 14º ANIVERSARIO DO CINECLUBE DE COMPOSTELA

19.30 | Proxeccións
Rock’n’Roll High School (Allan Arkush, EUA, 1979, 93′, VOSG)

22.00 | Concertos

CINTA ADHESIVA
ESPOSA
PANTIS

01.30 | Picadiscos
Sesión DJ Chapaev

W. R.: Os misterios do organismo


Captura de pantalla 2015-06-04 a las 11.59.23

“Os intelectuais occidentais e os cinéfilos avanzados sentían en xeral, a mediados dos 60 e mediados dos 70, que o cinema revolucionario viña de Europa Occidental, América Latina e os EUA. Entre as obras máis significativas atopábanse os filmes de Godard en Francia, os documentais de axitación e propaganda do Newsreel e os seus derivados (como Xeo e Milestones de Robert Kramer), así como provocacións diversas como o If… de Lindsay Anderson, o 1+1 de Godard nos EUA e, en América Latina, filmes como Lucía (Cuba), A hora dos fornos (Arxentina) e Antonio das Mortes (Brasil).

En cambio, os filmes de arte e ensaio máis salvaxemente políticos que viñan de Europa do Leste nese momento -como os de Vera Chytilová, Miklós Jancsó, and Dušan Makavejev- eran tratados como simples curiosidades, aberracións que remataban por seren marxinados por defecto. O feito de que proviñesen de países comunistas facía moito máis difícil que os “Occidentais” situasen, procesasen e entendesen eses filmes; en moitos casos, carecían do contexto adecuado para comprendelos.

(…)

Con todas as súas diferenzas, As margaridas de Chytilová (1966), o Salmo vermello de Jancsó (1971) e WR: Misterios do organismo de Makavejev (1971) comparten dous trazos significativos: son notablemente menos pudorosas que calquera dos exemplos de cinema supostamente revolucionario arriba citados, e tamén bastante atrevidas formalmente. En efecto, sinceridade erótica e audacia formal están interconectadas nestes filmes. No caso da obra mestra de Makavejev, ámbalas dúas cousas son aspectos que derivan da estrutura dialéctica do filme, o cal explora a liberdade sexual e os seus perigos tanto en Nova York como en Belgrado, utilizando cada cidade e as prácticas que se realizan nela como unha maneira de definir á outra”.

Fragmento sacado de “WR Sex and the art of radical juxtaposition” por Jonathan Rosenbaum (do texto que acompaña a edición en DVD de Criterion).

Mércores 17 de xuño ás 21:30 no Pichel
W.R.: Os misterios do organismo
(W.R. Misterije organizma, Dusan Makavejev, Iugoslavia, 1971, 85′, VOSG)

A violencia de Eduardo II


eduardo II

Se ben Derek Jarman foi criticado por asegurar que mellorara a obra de Marlowe (Horger, 1993), a meirande parte dos seus detractores recoñecen na súa adaptación de Eduardo II un “estrañamente respectuoso, así como presumibelmente estraño” uso da obra (Spufford, 1991). Grande parte da discusión centrouse na máis ben obvia mensaxe política do filme, pero esa mensaxe é só unha pequena parte dos grandes logros estéticos de Jarman. Aínda que Eduardo II é a súa produción máis “comercial” (Stratton, 1991) o evidente estilo experimental de Jarman chega a alcanzar o mesmo corazón temático da obra de Marlowe, ofrecendo aos seus espectadores unha reinterpretación contemporánea da colisión entre a vida pública e privada dos individuos poderosos. Tamén lle aporta unha nova e por momentos chocante reimaxinación das relación entre sexo e poder. Brian McFarlane di que “a intensa politización do drama sexual é o que fai do filme de Jarman unha xenuína adaptación de Marlowe” (1992: 35). Pero o filme de Jarman non é para estómagos delicados. A violencia, ben sexa implícita ou explícita, é rápida e brutal, culminando na terrorífica violación/asasinato dun Eduardo deposto. Ademais, o contido sexual é a miúdo estrafalario e inesperado, oscilando entre un ménage à trois sadomaso e unha espida melé de rugby. O sexo e a violencia que se atopan no filme convértense nos dous desapiadados brazos do poder despótico”.

Fragmento tirado de “The Brutal Politics of Desire: Derek Jarman’s Edward II” por Joonna S. Trapp en Pure Film.

Mércores 10 de xuño ás 21:30 no Pichel
Eduardo II
(Edward II, Derek Jarman, Reino Unido, 1991, 90′, VOSG)

As cintas do Fénix


Phoenix Tapes

As cintas do Fénix (1999 / 2000) – finalmente acabou sendo unha obra en seis partes que desmontaba 40 filmes de HitchcocK- é aínda un esforzo máis ambicioso que Historias domésticas e se acaso, aporta unha dose extra de adrenalina, presentándolle ao espectador un verdadeiro catálogo de fixacións compulsivas. O crítico de arte de The Guardian captura o ritmo incesante d’As cintas do Phoenix na inauguración da Oxford: “Christoph Girardet e Matthias Müller coleccionaron imaxes de petos, carteiras, bolsos de man, recantos e encrucilladas e trens, a luz debaixo das portas, obxectos a caeren e romperen, nais malvadas e amantes tolos, estrangulamentos, armas e denudacións violentas que ensamblaron en pequenos fragmentos dispostos ao longo da exposición por medio de monitores. Estas compilacións son especialmente reveladoras, xa que rexistran as obsesións recorrentes do cineasta, os seus tics, as súas repeticións fílmicas. Ofrecen un indicio do rico que é Hitchcock como cineasta, e do circulares que chegan a ser as súas obsesións.”

Fragmento de “Hitch and Run Tactics”, por Adrian Searle en The Guardian, 20 de xullo de 1999.

Mércores 3 de xuño ás 21:30 no Pichel
As cintas do Fénix
(Phoenix Tapes, Matthias Müller e Christoph Girardet, Reino Unido, 1999, 47′, VO)
()
(Morgan Fisher, EUA, 2003, 20′, VO)

Xuño 2015


 xuño2

XUÑO 2015

Mércores 3 de xuño ás 21:30 no Pichel
As cintas do Fénix
(Phoenix Tapes, Matthias Müller e Christoph Girardet, Reino Unido, 1999, 47′, VO)
()
(Morgan Fisher, EUA, 2003, 20′, VO)

Mércores 10 de xuño ás 21:30 no Pichel
Eduardo II
(Edward II, Derek Jarman, Reino Unido, 1991, 90′, VOSG)

Mércores 17 de xuño ás 21:30 no Pichel
W.R.: Os misterios do organismo
(W.R. Misterije organizma, Dusan Makavejev, Iugoslavia, 1971, 85′, VOSG)

Mércores 24 de xuño ás 21:30 no Pichel
Tearoom
(William E. Jones, EUA, 2007, 56′, VO)
A caída do comunismo vista a través do porno gay 
(The Fall of Communism as seen in gay pornography, William E. Jones, EUA, 1998, 19′)

Sesión con Virxinia Polke


Captura de pantalla 2015-05-26 a las 11.37.02

“Os traballos de Virxinia Polke sitúanse nas marxes do cine-ensaio onde o arquivo cobra unha importancia axial, funcionando tanto como contenedor de ideas, como memoria disposta a múltiples lecturas. O retrato filmado convírtese nos últimos anos nunha constante das súas pezas, uns traballos audiovisuais que comeza a facer no 2008. A importancia destes rexistros radica na capacidade do dispositivo ao incidir no comportamento dos retratados, como achegamento enmarcado por unha relación violenta que rompe ca temporalidade do real e nos sitúa nunha ficción onde se manifesta a relación entre o dispositivo e a inquietude do suxeito”.

Mércores 27 de maio ás 21:30 no Pichel
Dioses
(Galiza, 2014, 24′, VO)
To face
(Galiza, 2011, 13′, VO)
Parque Europa
(Galiza, 2008, 5′, VO)
Coa presenza do director

O tiroteo


the shooting

“Inspirado de lonxe nunha historia de Jack London, o guión d’O tiroteo estivo listo en apenas tres meses. O resultado, segundo Hellman, “non se podía producir, aínda que era moi interesante. Entón tiven fe nela [Carole Eastman] e no seu talento, e decidín seguir adiante”, e aínda que non lle gustaban determinadas pasaxes, demasiado expositivas —nas súas propias palabras—, non houbo reescrituras nin versións adicionais do mesmo. Como non podía ser doutra maneira, a Corman horrorizouno o libreto (e tamén o de Montar o furacán), ata o punto de pensar en suspender ambas producións, sendo os cartos que xa investira nos preparativos o único motivo polo que non o fixo. A pesar de tres días de retardo debido á choiva, a película rodouse en 15 días, sen gastar nin un centavo máis dos 75.000 dólares presupostados, e logo de seis meses de posprodución participou en varios festivais internacionais da talla dos de Cannes ou Edimburgo. Ao contrario que en Francia, onde un distribuidor mercou os dereitos á calor do rebumbio que a película causou en determinados círculos cinéfilos (aínda que quebraría sen chegar a estreala), nos Estados Unidos ninguén se interesaría comercialmente nela ata que, en 1971, e atento á popularidade que Nicholson estaba adquirindo, Jack H. Harris mercara os dereitos d‘O tiroteo e Montar o furacán para estrealas en salas ese mesmo ano”.

Tirado de “O tiroteo” por Andrés Rubín de Celis en Miradas de Cine, número 96 marzo 2010.

Mércores 20 de maio ás 21:30 no Pichel
O tiroteo
(The Shooting, Monte Hellman, EUA, 1966, 82′, VOSG)

Goliath


“Os e as fans das curtas dos irmáns Zellner atoparán moitas cousas que lles van ser familiares: a localización de Austin, a marabillosa fotografía de Jim Eastburn, os propios Zellner en papeis centrais… Do que algúns non se decatarán é de que este é, de feito, o primeiro filme distintivo dos irmáns; nos últimos 90 fixeron unha excéntrica comedia en 16mm chamada Plastic Utopia, que eu unha vez tiven o pracer de ver proxectada cos carretes fóra de orde. A esta seguiulle Frontier (que non mirei), unha fábula de ciencia ficción rodada integramente na linguaxe inventada do Bulboviano. Despois viñeron as curtas, que se converteron en alicerces perennes do itinerario de Sundance e que, durante catro ou cinco anos, viron os guieiros das súas voces idiosincráticas crebaren, os seus chistosos ósos facérense maiores. O seu traballo foi recoñecido como único e incualificable, por non dicir mordaz. Unha estraña sensibilidade, máis amarga, mesturábase mesmo nos máis parvos dos seus paseos, e desta caste de anti­pathos emerxe nunha agridoce misantropía demoledora en Goliath. O seu estilo observador volve aos adaxios dos vellos cinematógrafos sobre a lonxitude dos obxectivos: o que é unha traxedia en primeiro plano torna comedia nun plano aberto. Abonda dicir que este é un filme cunha chea de planos abertos”.

Fragmento de “Riso entre dentes” de David Lowery en Hammer to nail.

Mércores 13 de maio ás 21:30 no Pichel
Goliath
(Goliath, David Zellner, EUA, 2008, 80’, VOSG)