Summertime


Prezadas socias: logo deste intenso curso 2016/2017 o Cineclube de Compostela precisa duns días de descanso. Por iso, interrompemos a nosa programación durante o que queda do mes de xullo e agosto. Voltaremos en setembro con novas proxeccións das que iremos informando por aquí e por redes sociais. Grazas pola vosa asistencia e colaboración. Boas vacacións a todas!

Cinema na 13ª Bienal de Lalín


“Como nos afecta a tradición? Esta é a pregunta que artella a proposta do Cineclube de Compostela para a 13ª Bienal de Lalín. A selección dos filmes fíxose pensando na recomposición case cronolóxica dun pasado fílmico galego cheo de baleiros, tocado pola perda e a ausencia de material, que fai que en certas ocasións haxa que incorporar pezas realizadas por exiliados para completar o fío. No proceso de resposta á pregunta, certas temáticas atravesan as tres sesións nas que se divide o total da programación. Son aquelas singularidades do caso galego que, independentemente do tempo, volven unha e outra vez, e que en parte seguen axitando a produción de cine galego: o exilio político, a tradición oral, as relacións de poder, o traballo, a memoria, a emigración, o choque coas segundas xeracións que nacen logo do éxodo rural, etc. (…)”.

SECCIÓN CINEMA
COLABORA: CGAI, Fundación Eugenio Granell e as/os autoras/es.
DATAS: 7, 8 e 14 de xullo ás 19:00
LUGAR: Salón de Actos da Biblioteca Municipal de Lalín

SESIÓN 1 | VENRES 7 DE XULLO | 19:00

Galicia 1936-2011. Estudos sobre o filme de Carlos Velo
Ramiro Ledo, Pablo Cayuela e Margarita Ledo. 2011.

El Andamio
Rogelio Amigo. 1958.

Invierno (1960), Lluvia (1961), Dibujo (1961), Trompos (1961), Middlebury (1962) e Película hecha en casa con pelota y muñeca (1962)
Eugenio Granell. Filmes experimentais e surrealistas.

SESIÓN 2 | SÁBADO 8 DE XULLO | 19:00

Gitanos sin romancero
Llorenç Soler, 1976.

Conxo, una experiencia
A Carón, 1976.

31 de agosto de 1989. Peche na fábrica de Odosa
OTTS (Organización de Traballadoras e Traballadores do Salnés), 1989.

SESIÓN 3 | VENRES 14 DE XULLO | 19:00

O milagre da carne
Javier Codesal, 1994.

La memoria interior
María Ruido, 2002.

Como foi o conto?
Alberte Pagán, 2004.

París #1
Oliver Laxe, 2008.

Mougás
David Castro, 2009.

Cine de verán no CGAC: Fóra de contexto. Ciclo de cine turista.


O Cineclube de Compostela colabora un ano máis co CGAC na programación do Cine de Verán que nesta edición está dirixido por Cibrán Tenreiro baixo o título Fóra de contexto. Ciclo de cine turista. As seis películas (dirixidas por Jim Jarmusch, Hong Sang-Soo, David Lean, Nanni Moretti, John Boorman e Richard Linklater) que se proxectarán as noites dos mércores e xoves do mes de xullo a partir das 22:30h ofrecen unha particular mirada arredor da figura do turista e da viaxe.

“O cinema naceu viaxando. Aos dous anos de ter presentado o invento, os irmáns Lumière tiñan operadores filmando todos os continentes para un público entusiasmado coa idea de coñecer o mundo sentado nunha sala escura. Co tempo, a experiencia do turista volveuse accesible para o común da xente, e as películas pasaron de ser fermosas postais de lugares exóticos a contar tamén os relatos desas persoas que abandonan a casa para situarse fóra de contexto. Ten sentido, xa que a labor do turista e a do cineasta é a mesma: mirar.

Así, estes seis filmes son, por unha parte, a escusa para aforrar cartos e mirar Memphis, Mohang, Venecia, as Illas Eolias, as montañas de Xeorxia ou Viena dende o asento. Pero tamén para observar aos turistas dende distintas perspectivas. Ás veces os viaxeiros son un elemento que altera o equilibrio previo entre un lugar e os seus habitantes: Defensa deriva esa tensión cara o terror para uns arrogantes excursionistas que desafían a natureza da Norteamérica profunda, mentres Noutro país converte os malentendidos e a estraña liberdade que dá o choque lingüístico nun humor onírico pero lúcido. Outras, os turistas poden ser o que non son na súa vida diaria. Viven excitados, abertos á casualidade do romance (como en Antes do amencer), ou á imaxinación e ao xogo (como en Querido diario), pero tamén á decepción de non cumprir as expectativas: Mystery Train opón o mito de Elvis visto dende fóra á misteriosa realidade dun Memphis descoidado, e Katherine Hepburn cruza o Atlántico coa esperanza de que Venecia lle cambie a vida en Tolemias de verán. A frustración ven ás veces de quedar na postal, na superficie das cousas, pero a mirada destes cineastas atopa no turismo conflitos profundos, drama e comedia, ata facer que as viaxes merezan a pena”.

■ Descarga o cartaz do ciclo

■ Descargar o folleto de actividade

Mércores, 5 de xullo
Mystery Train
Jim Jarmusch, Estados Unidos, Xapón, 1989, 105′.

Xoves, 6 de xullo
Noutro país (Da-reun na-ra-e-suh)
Hong Sang-Soo, Corea do Sur, 2012, 89′.

Mércores, 12 de xullo
Tolemias de verán (Summertime)
David Lean, Reino Unido – Estados Unidos, 1955, 100′.

Xoves, 13 de xullo
Querido diario (Caro diario)
Nanni Moretti, Italia, 1993, 96′.

Mércores, 19 de xullo
Defensa (Deliverance)
John Boorman, Estados Unidos, 1972, 110′.

Xoves, 20 de xullo
Antes do amencer (Before Sunrise)
Richard Linklater, Estados Unidos – Austria – Suiza, 1995, 101′.

Marcado para matar


“Jarmusch emparellou a película de Suzuki (Marcado para matar) con Le Samourai (1967) de Jean-Pierre Melville, tratando as dúas sobre asasinos a soldo. Admirou o filme de Suzuki por estar “fotografado das maneiras máis exquisitas, con todos eses ángulos inusuais”. De feito, Jarmusch sinala un par de escenas no filme – particularmente unha onde o personaxe principal asasina a alguén dende abaixo a través do desaugue dun fregadeiro – como referencias directas para o seu propio filme Ghost Dog: The Way of the Samurai.

Esta revelación serviu como un punto de partida para que Jarmusch discutise os seus sentimentos sobre as e os cineastas que referencian o traballo de outros nos seus propios proxectos. “Creo que calquera forma de expresión é como ondas no oceano que non podes trazar realmente”, dixo. “Superpóñense e non creo verdadeiramente na orixinalidade, porque hai un número limitado de historias, pero hai un número ilimitado de maneiras de contalas”. Engadiu unha advertencia: “Creo que só é roubo se colles a idea de alguén antes de que a realizase e dis que era túa, e entón simplemente es un completo mamón”. Pero, dixo, “se colles algo que te conmoveu e fas outra versión, creo que iso é fermoso, nada máis. Penso que iso é simplemente a natureza de crear cousas”.

[Tirado de Jim Jarmusch’s List of 5 Must-See Movies: ‘I Don’t Believe in Originality’ por Liz Nord en No Film School, outubro 2016]

Mércores 28 de xuño ás 21:30 no Pichel
Marcado para matar
(殺しの烙印 [Koroshi no rakuin], Seijun Suzuki, Xapón, 1967, 91’, VOSG)

Estación do Cairo


“Bab al-Hadid non funcionou ben nin co público nin coa crítica cando se estreou en 1958. Os clientes que pagaron por vela non sabían que pensar do filme, que representou unha grande ruptura para un director mozo que xa retorcera as convencións xenéricas do melodrama en varios filmes anteriores, pero nunca ata tal punto. A súa “reacción violenta” – moitos marcharon das proxeccións – aparentemente “devastou” a Chahine e fíxoo dubidar do seu talento (Fawal 2001, p. 62). Ademais dun casting non tradicional e un guion que contén liñas argumentais que compiten entre si, o filme sentíase como demasiado atrevido e tocaba temas que eran “estraños para as mentes daqueles acostumados ás historias superficiais” (Al-Barudi 1984, p. 60). O final non aportaba a resolución cómoda á que os espectadores se acostumaran. Aqueles ultrasensibles á imaxes de Exipto no estranxeiro sentiron que o filme facía un fraco favor ao seu país. Os críticos foráneos que buscaban encaixar o filme nunha categoría clara – neorrealismo ou melodrama – atopárono difícil de clasificar. Os devotos do Terceiro Cinema que buscaban un contido político máis evidente ou conciencia de clase teñen xulgado a película como unha que queda curta (…)”

[Tirado de Broken Heart of the City: Youssef Chahine’s Bab al-Hadid (Cairo Station), de Joel Gordon].

Mércores 21 de xuño ás 21:30 no Pichel
Estación do Cairo
(باب الحديد [Bāb al-Ḥadīd], Youssef Chahine, Exipto, 1958, 77′, VOSG)

O reno branco


“O reno branco, tras a súa apertura en ton case místico na súa conxunción de conto infantil e lenda mítica, pasa enseguida ao presente. […] Planos de beleza idílica apodéranse da metraxe. Blomberg dirixira só documentais até entón e demostra a súa querencia por este xénero nas coidadas e fermosas panorámicas polas paisaxes prístinas e subxugantes. […] O reno blanco [é] un filme poderoso e atípico, onde o fantástico móstrase con toda esa carga que bebe dos cuentos tradicionais y da herencia europea do relato de terror. Unha xoíña que sabe abrir a porta do horror sen ceder nunca a deixar de mostrarnos a beleza do mesmo”.

[Tirado de José Luis Forte: “Cineclub: El reno blanco (1952)”, Revista EAM]

Mércores 14 de xuño ás 21:30 no Pichel
O reno branco
(Valkoinen peura, Erik Blomberg, Finlandia, 1952, 74′, VOSG)

Os mellores temas


“Unha hipótese para todas as películas de Nicolás Pereda: a repetición é un principio poético. Non é calquera figura entre outras. A repetición como acto é unha proba para o creador. Os cineastas soubérono sempre: repetir unha toma implica calibrar o inesperado co ensaio ata conseguir un resultado que se busca ou se intúe. Repítese para diferenciar e achar o plano singular, curiosamente irrepetible grazas á repetición.

(…)

É por iso que habería que pensar Los mejores temas como unha película de deconstrución e clausura. Todas as obsesións están presentes: os lazos familiares imperfectos e desorganizados acentúanse coa chegada do pai ausente de Gabino. A desorde afectiva é palpable, pero a súa lectura e representación aluden a unha faciana inesperadamente cómica. É unha comicidade dolorosa, seca e incómoda, mais propia dunha idionsincracia onde nada parece arraigarse de todo no mundo; vivir é un gag, o que, loxicamente, repítese. Iso non implica que non existan preocupacións económicas e proxectos comerciais destinados a contrarrestar a carencia, mais vender produtos para o benestar corporal ou música gravada non resultan manobras destinadas ao enriquecemento. A precariedade afectiva ten sempre un correlato material, o despoxo económico, máis froito do capricho, a indolencia e a irresponsabilidade. O gag ten un custo”.

[Texto extraído de “Repeticións Virtuosas” por Roger Koza na web do Festival Play-Doc 2014]

Mércores 7 de xuño ás 21:30 no Pichel
Os mellores temas
(Los mejores temas, Nicolás Pereda, México/Canadá/Países Baixos, 2012, 103′, VO)

Xuño 2017


[Cartaz de Edita R. Oca]

XUÑO 2017

Mércores 7 de xuño ás 21:30 no Pichel
Os mellores temas
(Los mejores temas, Nicolás Pereda, México/Canadá/Países Baixos, 2012, 103′, VO)

Mércores 14 de xuño ás 21:30 no Pichel
O reno branco
(Valkoinen peura, Erik Blomberg, Finlandia, 1952, 74′, VOSG)

Mércores 21 de xuño ás 21:30 no Pichel
Estación do Cairo
(باب الحديد [Bāb al-Ḥadīd], Youssef Chahine, Exipto, 1958, 77′, VOSG)

Mércores 28 de xuño ás 21:30 no Pichel
Marcado para matar
(殺しの烙印 [Koroshi no rakuin], Seijun Suzuki, Xapón, 1967, 91’, VOSG)

Ás


“Escribo sobre a guerra…
Eu, a que nunca quixo ler libros sobre a guerras a pesar de que na miña infancia eran a lectura favorita. De tódolos coetáneos. Non é sorprendente: eramos fillos da Gran Vitoria. Os fillos dos vencedores. Que cal é o meu primeiro recordo de guerra? Á miña angustia infantil no medio das palabras incomprensibles e ameazantes. A guerra sempre estivo presente: na escola, na casa, nas vodas e nos bautizos, nas festas e nos funerais. Incluso nas conversas dos nenos.
Un día o meu veciño preguntoume: “Que fai a xente baixo a terra? Como viven alí?” Nós tamén queriamos descifrar o misterio da guerra.Entón por primeira vez pensei na morte… Xa nunca máis deixei de pensar nela, para min tornouse no maior misterio da vida.
Para nós, todo orixinábase naquel mundo terrible e enigmático. Na nosa familia, o avó de Ucraína, o pai da miña nai, morreu na fronte soterrado en solo húngaro; a avoa de Bielorrusia,a nai do meu pai, morreu de tifo nun destacamento de partisanos; dos seus fillos, dous marcharon co exército e desapareceron os primeiros meses de guerra, o terceiro foi o único que regresou á súa casa. Era o meu pai. Os alemáns queimaron vivos a once dos seus familiares xunto cos seus fillos: a uns na casa e a outros na igrexa da aldea. E así foi en cada familia. Sen excepcións”.

Texto extraído de “A persoa é máis que a guerra” (tradución da obra de La guerra no tiene rostro de mujer de Svetlana Alexiévich, Barcelona: Círculo de lectores, 2015, p. 11-22).

Mércores 31 de maio ás 21:30 no Pichel
Ás
(Крылья [Krylya], Larisa Shepitko, URSS, 1966, 85′, VOSG)

MICE: 1977-2017, Catro décadas de cinema etnográfico


O luns 29 de maio dá comezo a Mostra Internacional de Cinema Etnográfico (MICE), que este ano conmemora corenta anos de vida do Museo do Pobo Galego. O Cineclube de Compostela colabora nesta edición cunha programación de cinco sesións agrupadas baixo o título 1977-2017, Catro décadas de cinema etnográfico. Neste ciclo poderase ver un percorrido que nos leva desde o máis próximo ata as antípodas, da volta dun fillo á casa familiar ou a filmación dunha romaría tradicional ata a narración dun primeiro contacto entre explorador e indíxena no tempo do capitalismo colonial, pasando polas comunidades das periferias de metrópoles contemporáneas. A emerxencia de novas formas de facer onde as narrativas experimentais se mesturan co cinema de observación, a inestabilidade da relación entre suxeito filmado e suxeito que filma ou a procura dun novo lugar para o espectador deses intercambios culturais que ocorren na pantalla son liñas que sobrevoan todo o programa a través das que se poden albiscar pegadas desa formidable transformación que tivo lugar no terreo da antropoloxía visual durante estes últimos decenios.

Aquí podedes descargar o catálogo completo do MICE.

12ª MOSTRA INTERNACIONAL DE CINEMA ETNOGRÁFICO
1977-2017, Catro décadas de cinema etnográfico

Martes 30 de maio ás 18:30 no Teatro Principal
Os mozos do barrio
(Los jóvenes del barrio, Vídeo-Nou, Cataluña, 1982, 40′, VO)
Adolescentes
(Adolescentes, Ángel Santos, 2010-2011, 63′, VO)

Martes 30 de maio ás 22:30 no Teatro Principal
Foreign Parts
(Foreign Parts, Verena Paravel / JP Sniadecki, EUA / Francia, 2010, 80′, VOSG)

Mércores 31 de maio ás 19:30 no Salón Teatro
Fiadeiras de Zobra
(Fiadeiras de Zobra, Daniel González Alén, Galicia, 1981, 14′, VO)
Ven a Bens
(Ven a Bens, Sandra Sánchez, Galicia, 1992, 14′, VO)
Mougás
(Mougás, David Castro, Galicia, 2009, 15′, VO)
Ser e voltar
(Ser e voltar, Xacio Baño, Galicia, 2014, 13′, VO)
Trazos
(Trazos, Alberte Blanco, Galicia, 2016, 9′, VO)

Venres 2 de xuño ás 20:30 no Teatro Principal
Primeiro contacto
(First Contact, Bob Connolly / Robin Anderson, Australia, 1982, 54′, VOSG)

Sábado 3 de xuño ás 18:30 no Teatro Principal
Bosque do deleite
(Forest of Bliss, Robert Gardner, EUA, 1986, 90′, VO)